قطعه‌ی «یازده ماه و بیست و نه روز و چند هزار ساعت» هم همین ویژگی رو داره. یک سوگ عمیق. منتهی فرقش با سووشون همایون شجریان اینه سووشون کاملا هنری، دقیق و خیلی با جزئیاته که یعنی از نظر هنری یه سر و گردن بالاتره. ولی توی این قطعه، هنر حرف نمی‌زنه. احساسه که می‌کوبه توی سر آدم و اون مفهوم رو به آدم تحمیل می‌کنه. و همون‌طور که بالا نوشتم توی این آهنگ با وجود همه‌ی نقد های هنری یه شاهکار احساسی خلق شده که به همین دلیل اون سوگ توش به وضوح هست.

سووشون در فرهنگ عامه به آئینی کهن در فرهنگ ایران بازمی‌گردد که تا امروز در نقاط مختلف ایران و حتی خارج از آن برگزار می‌شود. سووشون یا سوگ سیاوش، سوگواری چند هزار ساله‌ای است که امروزه با این نام از گذشتگان ما به ارث رسیده است. نکته بسیار زیبا در ترانه‌سرایی پوریا سوری اشاره به نام مستعار محمدرضا شجریان یعنی سیاوش بیدکانی دارد و همچنین ظرافت دیگر او تلمیح بسیار زیبا با جمله "جان پدر کجاستی" است که به حادثه تلخ حمله به دانشگاه کابل اشاره دارد.

5:43 داغ تو را جنون کنم دیده ز اشک خون کنم مویه به سووشون کنم جان پدر، کجاستی؟

-گفت بهت بگم اسمش رو بذاری ژینا. ژینا یعنی چی؟ +یعنی زندگی.

1:32 آغوشم تا همیشه خالی است تا عطر تو در این حوالی است...

گروهی که توی تصویر می‌بینید، گسترش یافته‌ی گروه اشتیاقه. گروهی که ۱۵ سال پیش برای شرکت توی فستیوال ها ساخته شد و الان یکی از بهترین گروه های ایرانه. آهنگ پایین بازخوانی یکی از تصنیف های زیبای عارف قزوینیه با اجرای گروه اشتیاق، در سال ۱۳۹۴. من خیلی برای این گروه احترام قائلم.

3:19 همه شب من اختر شمرم، کی گردد صبح؟ مه من چه دانی تو غم تنهایی را!

همکاری پورناظری ها با آقای قربانی فقط مربوط به دو تا آلبومه و دو تا تک آهنگ. ولی همشون خیلی زیبا هستن.

3:05 بنگر یکی بر آسمان بر قلعه‌ی روحانیان چندین چراغ و مشعله بر برج و بر باروی او ای ماه رویش دیده‌ای خوبی از او دزدیده‌ای ای شب تو زلفش دیده‌ای نی نی و نی یک موی او

امروز ۲۱ ژوئن، روز جهانی موسیقی است. امروز در بسیاری از کشورهای جهان، اهالی موسیقی با اجرای موسیقی‌های خیابانی و برگزاری کنسرت‌های رایگان این روز را جشن می‌گیرند؛ روزی که بهانه‌ای برای پاسداشت هنر موسیقی و نقش آن در زندگی مردم است. اما در ایران، روز جهانی موسیقی رنگ و بوی دیگری دارد. فارغ از هم‌زمانی امسال این مناسبت با ماه محرم و تعطیلی کنسرت‌ها، حتی اگر این هم‌پوشانی نیز وجود نداشت، باز هم حال و روز موسیقی ایران چندان مساعد نبود؛ حال و روز هنری که مهم‌ترین نهاد نظارتی و حاکمیتی آن، یعنی دفتر موسیقی، در منفعل‌ترین وضعیت ممکن به سر می‌برد. نوازندگان، خوانندگان، آهنگسازان، تنظیم‌کنندگان، صدابرداران و بسیاری دیگر از فعالان این حوزه، ماه‌هاست با کاهش یا توقف فعالیت‌های حرفه‌ای خود مواجه‌اند. خانواده موسیقی ایران نزدیک به شش ماه است که روزگار دشواری را پشت سر می‌گذارد و در بهترین حالت، اگر تغییری در شرایط ایجاد نشود، این دوره رکود تا پایان ماه صفر به حدود هشت ماه خواهد رسید. در این میان نه چشم‌انداز روشنی برای بهبود شرایط دیده می‌شود و نه نشانه‌ای از حمایت مؤثر و برنامه‌ریزی جدی برای عبور از این وضعیت. نتیجه آن شده که بسیاری از فعالان موسیقی، بیش از هر زمان دیگری با دغدغه معیشت، بیکاری و آینده نامعلوم حرفه خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. یک کلام؛ امروز که جهان روز موسیقی را جشن می‌گیرد، برای بسیاری از اهالی موسیقی ایران این روز بیش از آنکه روز جشن باشد، یادآور رکود، بلاتکلیفی و فراموش‌شدگی است. موسیقی ایران هنوز زنده است. اما اصلا حال و روز خوبی ندارد! -حامد حسین زادگان