3:05 دلا خون شو، خون ببار بر کوه و دشت و هامون ببار به سرخی لبای سرخ یار به یاد عاشقای این دیار به کام عاشقای بی‌ مزار ای بارون...

نام او ترکیبی متناقض بود از درویشی و خانی، اما در صورتش اثری از خانی نبود، گریزان بود از خان ها و سلطنه ها و القاب قجری. درویش خان در همان پنجاه و چند سال زندگی کوتاهش با همان درویشی توانست پیش‌درآمد را ابداع کند و سیم ششم را به تار اضافه کند و نامش را به عنوان یکی از بهترین نوازنده های تار ایران ماندگار کند. با همین موسیقی خرج همسرش و تنها دخترش، قمر را اداره می‌کرد. زندگی‌اش بالا و پایین زیاد داشت، اما در گراند هتل کنسرت عام المنفعه می‌گذاشت تا سودش روزی به حادثه دیدگان حریق بازار و روزی به زلزله زدگان ارومیه برسد. حتی مرگش هم خاص بود درویش خان، اولین قربانی تصادف رانندگی در تاریخ ایران! اکنون اگر کسی رهگذری از تجریش به دربند برود و در نیمه‌ی راه سری به گورستان ظهیرالدله بزند، قبری کوچک می‌بیند که شاخه های انبوه نسترن بر آن سایه افکنده‌اند. اگر شاخه ها را کنار بزند این ابیات را بر سر سنگ مزار درویش خان می‌بیند: درویش اگر از این جهان رفت مشنو که فقیر و ناتوان رفت درویش هنرور زمان بود استاد هنرور زمان رفت... -روح‌الله خالقی

3:23 همه سیاهی، همه تباهی مگر شب ما سحر ندارد؟

موسیقی اصیل ما اسطوره و ستاره کم نداشته. اما مانند فرهاد چرا! اون خیلی بیشتر از سال هایی که خوند، خوندنش ممنوع بود و تونست با کمتر از ۳۰ ترانه‌ی اورجینال به این شکل ماندگار بشه. می‌گفت نمی‌تونم زیر سایه‌‌ی سرنیزه ترانه‌ی عاشقانه بخونم. شاید برای همین باشه که صداش هنوز بین هیاهوی این روز های ما گم نشده. -بهمن بابازاده

2:40 یه شب مهتاب، ماه میاد تو خواب، منو می‌بره از توی زندون مث شب‌پره، با خودش بیرون می‌بره اونجا، که شب سیا تا دم سحر، شهیدای شهر با فانوس خون جار می‌کشن تو خیابونا، سر میدونا: «عمو یادگار! مرد کینه‌دار! مستی یا هشیار، خوابی یا بیدار؟»

3:50 آخرش یه شب ماه میاد بیرون، از سر اون کوه بالای دره روی این میدون رد میشه خندون

یه شب ماه میاد...

از تیغه‌ی شمشیر جز کینه توزی ثمری به بار نیامده است. ولی این مضراب کوچک، دل ها را به عشق و محبت می‌کشاند و چنان جذبه‌ای داشت که مرا هم به سوی خود کشید. -علینقی وزیری

1:31

بچه ها، من حاضرم قسم بخورم قبلا از علینقی وزیری گفتم. ولی پیداش نمی‌کنم. پس خیلی خلاصه یه چیزی میگم. استاد وزیری نظامی بود. ولی با اینکه درجه‌ی کلنل داشت از اونجا بیرون اومد و به خارج از کشور رفت تا درس موسیقی بخونه و بعد از بازگشت اولین مدرسه‌‌ی موسیقی ایران رو ساخت و توی این مدرسه مبانی نظری موسیقی مثل تئوری و نت نویسی رو آموزش داد که تا به حال توی ایران ازش صحبت نشده بود. و به جز اون تبدیل شد به اولین کسی که ردیف موسیقی رو به نت تبدیل کرد. ایشون رو «پدر موسیقی مدرن ایران» می‌دونن. کسی که تصمیم گرفت از برزخ ایجاد شده در زندگیش بین موسیقی و ارتش، موسیقی رو انتخاب کرد.