موسیقی اصیل ما اسطوره و ستاره کم نداشته. اما مانند فرهاد چرا! اون خیلی بیشتر از سال هایی که خوند، خوندنش ممنوع بود و تونست با کمتر از ۳۰ ترانه‌ی اورجینال به این شکل ماندگار بشه. می‌گفت نمی‌تونم زیر سایه‌‌ی سرنیزه ترانه‌ی عاشقانه بخونم. شاید برای همین باشه که صداش هنوز بین هیاهوی این روز های ما گم نشده. -بهمن بابازاده

2:40 یه شب مهتاب، ماه میاد تو خواب، منو می‌بره از توی زندون مث شب‌پره، با خودش بیرون می‌بره اونجا، که شب سیا تا دم سحر، شهیدای شهر با فانوس خون جار می‌کشن تو خیابونا، سر میدونا: «عمو یادگار! مرد کینه‌دار! مستی یا هشیار، خوابی یا بیدار؟»

3:50 آخرش یه شب ماه میاد بیرون، از سر اون کوه بالای دره روی این میدون رد میشه خندون

یه شب ماه میاد...

از تیغه‌ی شمشیر جز کینه توزی ثمری به بار نیامده است. ولی این مضراب کوچک، دل ها را به عشق و محبت می‌کشاند و چنان جذبه‌ای داشت که مرا هم به سوی خود کشید. -علینقی وزیری

1:31

بچه ها، من حاضرم قسم بخورم قبلا از علینقی وزیری گفتم. ولی پیداش نمی‌کنم. پس خیلی خلاصه یه چیزی میگم. استاد وزیری نظامی بود. ولی با اینکه درجه‌ی کلنل داشت از اونجا بیرون اومد و به خارج از کشور رفت تا درس موسیقی بخونه و بعد از بازگشت اولین مدرسه‌‌ی موسیقی ایران رو ساخت و توی این مدرسه مبانی نظری موسیقی مثل تئوری و نت نویسی رو آموزش داد که تا به حال توی ایران ازش صحبت نشده بود. و به جز اون تبدیل شد به اولین کسی که ردیف موسیقی رو به نت تبدیل کرد. ایشون رو «پدر موسیقی مدرن ایران» می‌دونن. کسی که تصمیم گرفت از برزخ ایجاد شده در زندگیش بین موسیقی و ارتش، موسیقی رو انتخاب کرد.

یه چیز دیگه امروز دیده بودم و می‌خواستم به شما هم بگم.

نوشته بود آقای قربانی اینو سه سال پیش خونده بود، ولی ما الان می‌فهمیم چی می‌گفته. ما وارثان درد های بی‌شماریم... برای بهتر درک کردنش حتما حتما از اول تا آخر بشنوید. خیلی خاصه. مخصوصا در شرایط فعلی و خبر های تلخ و وحشتناکی که این روزا می‌شنویم.

واکنش من نسبت به خبرهای تلخی که می‌شنویم تمام چیزیه که در آهنگ «قاصدک» وجود داره: 8:26 ابر های همه عالم شب و روز، در دلم می‌‌گریند.