امیرالمؤمنین علی
شما همچون مادرانى که از روى شوق به فرزندان خود روى مى آورند، به سوى من آمدید و مى گفتید: بیعت! بیعت! من دستم را بستم و شما آن را گشودید، من دست خود را عقب کشیدم و شما به سوى خود مى کشیدید!خداوندا! آن دو (طلحه و زبیر) از من بریدند و به من ستم کردند، بیعتم را شکستند و مردم را بر ضد من شوراندند (خداوندا!) بیعتى را که از مردم گرفته اند نافرجام کن، و کارهایى را که تصمیم بر آن گرفته اند، استحکام نبخش و آن ها را در آرزوهایى که به آن دل بسته اند و براى رسیدن به آن تلاش مى کنند ناکام کن، من پیش از جنگ از آن ها درخواست کردم که دست بردارند و بازگردند وانتظار بازگشتشان را نیز مى کشیدم، ولى آن ها پشت پا به نعمت زدند و دست رد بر سینه عافیت نهادند!
نهج البلاغه خطبه 137 بخش دوم
[ @pompos ]
