چیزی که میخواست بکشه

چیزی که شد

ولی من اینو بیشتر دوست دارم با اشک های سیاهش

دلم اعتماد به نفسی که اولین قلموی رنگی رو روی بوم سفید میزنه میخوام

بعضی وقتا نقاشی روی بومم رو نگاه میکنم و برام سوال میشه اون موقعی که داشتم میکشیدمش چجوری اولین قلمو رو روی بوم پایین آوردم

بوم میخوام

این آدمیه که داره کلا فرو میریزه آدم رنگی ای که داره نابود میشه حس میکنم اون سیاهیا فقط تزئینات دور و برشه نه وجود خودش وجود خودش همون رنگی های درحال ریزشه

ولی این یه آدم رنگیه که سیاهیا اومدن روی رنگی ها و رنگی هارو پوشوندن و آدم رنگیه داره سیاهیا رو گریه میکنه شاید فقط افسردس شاید اگه همه سیاهیا رو گریه کنه بازم دوباره رنگی بشه

این امیدوارانه تره

احتمالا تحلیلم برمیگرده به عقیده خودم که باور دارم گریه واقعا میتونه غصه هارو التیام ببخشه و حالت رو بهتر کنه

شاید وقتی گریه میکنم و بعدش حالم خوبه میشه دراقع منم سیاهیامو گریه کردم و دوباره رنگی شدم