هدایت شده از [مِـتـانُـویا]
دقیقا پنجاه و دو سال پیش توی همچین روزی یه پسر سفید مو خرمایی شیطون به دنیا اومد.
بزرگ شد،توی خونه با داداش هاش کشتی گرفت،توی کوچه فوتبال بازی کرد،درسش خوند،وقتی ۱۶ سالش شد همه اینا رو بوسید گذاشت کنار و رفت.
تا روز قبلش یه نوجوون بازیگوش بود ولی یهو شد یه مرد شجاع و رفت تو میدون.
چند ماه بین خاک و خون و گلوله موند،هنوز ۱۶ سالش تموم نشده بود که یه مین موقع خنثی کردن زیر دستش میترکه و مرد کوچک قصه مون شهید میشه.
مامان باباش و داداش بزرگش در به در دنبالش میگردن،به هرکی میرسن فقط میشنون که عملیات تو خاک عراق بوده و نتونستیم برش گردونیم.
دوباره روز ها میگذرن تا ۱۶ سال بعدش،سال ۱۳۸۰ یه مشت استخون پیدا میکنن تحویل خانواده اش میدن میگن:
بفرمایید،پسرتون.
حالا از اون روزی که مین زیر دست اون مرد کوچک منفجر شد ۳۶ سال میگذره.
اون مرد حالا اگر بود ۵۲ سالش میشد.
اون مرد حالا اگر بود یه آغوش میشد برای برادرزاده گم شده اش.
ولی حالا از اون مرد،یه مزار مونده تو قطعه شهدا بهشت زهرا و یه قاب عکس تو اتاق برادرزاده ۱۹ ساله اش.
سوگند (약속)
ولی این دختره خیلی کراشه
اگه ناراحت نمیشی این دختره قبل از اینکه توی زیبایی حقیقی و بهار در دور دست سبز است بازی کنه و معروف بشه، تو مینی سریال نوجوانان بازی کرده بود و شخصیت رو مخی داشت. کلی اونجا فوشش دادم😂😂
آرمی شدن مساوی با به گناه افتادن نیست
بستگی به شخص و طرز استفاده ازش داره
مثل گوشی داشتن. یکی میتونه با گوشی به گناه بیوفته. یکی هم میتونه باهاش رشد کنه
یکی میتونه با آرمی شدن به گناه بیوفته. یکی هم میتونه ازش انرژی مثبت و انگیزه بگیره
#بی_تی_اس