به عنوان دختری که ۴ ماه دیگه ۱۹ سالش میشه دیگه باید با روسری ساتن و لیز سر کردن کنار بیام.

این سلام احوالپرسی با فامیلایی که نمیشناسی خیلی ترسناکه.

نباید انقدر تو روابط اجتماعی ضعف داشته باشم.

دسشوییم دارم.

الان یه دونگسنگی میاد با حالت پوکر میگه: «برا چی اینو جلو ۲۰۲ نفر اعلام میکنی؟»

یه مدته واقعا درست حسابی حرف نمیزنم.

دلم برای برون ریزی فکریم تنگ شده.

هیچ کدوم از ممبرها رو نمی‌شناختم و بدون فکر کردن به اینکه مخاطبم چه فکری راجبم میکنه همه حرفایی که به زبون نمیاوردم رو تایپ میکردم.

۲۰۱ نفر*

یه نفر دیگه هم لفت بده رند میشیم

ولی ۲۲۲ ممبر رو رد کرده بودم

مهم نیست. نه که حرفای پرباری میزنی، همون بهتر آدمای کمتری بخونن.