از لحاظ روحی دوست دارم حامد زمانی همون حامد زمانی قدیم باشه و هر روز با آهنگاش دوپینگ کنم ولی همون لحظه تقدیر میاد و ابرهای بالای سرم کنار میزنه ( :

استادمون شهریور ماه با لحن خانم جلسه‌ای طور گفت دخترا از اینستا دوری کنید. ماهم تو دلمون بهش خندیدیم و گفتیم مگه تو اینستا چی میبینیم که برای ما فاز منکراتی گرفته ؟ از قضا بعد اون روز انقدر همچی توهم توهم شد که نه تنها از اینستاگرام دور شدم بلکه شاید دو هفته‌ای یکبار بازش میکردم تا ببینم پیامی هست یا نه! و از شهریور ماه تا الان که حدوداً ۲ ، ۳ ماهی می‌گذره ، اینستاگرام کلاً برام غریبه شد. البته تا امروز که یهو هوس کردم برم و ببینم داخلش چه خبره! نمیدونم چقدر گذشت ، نیم ساعت؟ یک ساعت؟ شایدم.... اما احساس کردم قلبم سنگین شده و ذهنم پریشونه! با خودم گفتم یعنی چندتا استوری که همشون مذهبی بودن یا دیدن فیلم طنز از اکسپلور حالم اینجوری کرد؟ اما بعدش که بیشتر دقت کردم متوجه شدم چقدر با دیدن بعضی پوشش‌ها اعصابم خورده ، حتی کامنتای ِ طنز برام عذاب آوره! در صورتی که تا همین چندماه قبل تک تک کامنتارو حفظ بودم و انقدر چشمم به بعضی فیلم‌های اینستا مثل همین لباس‌های ناجور خانما عادت کرده بود که با خودم میگفتم حالا طنزه دیگه ، ببین و رد کن! اما الان نه تنها اینطور فیلما برام معنی قبح شکنی داره بلکه اثر منفی و حال بد هم القا میکنه! قطعاً اگر کسی خودش نتونه تو این فضا حفظ کنه تهش یه روضه معمولی ، یه حرف حساب هم براش خنده دار میشه! [ هرچند اون کسی که رعایت هم می‌کنه ، تهش خورده تأثیری میگیره ] + قبلاً به این موضوع زیاد فکر کرده بودم اما الان برام ثابت شد ، خیلی وقتا اون پوشش‌های عجیب و غریب که از مذهبیا میبینیم ، دست خودشون نیست چون چشماشون عادت کرده به دیدن و عملی کردن : ) #قلم

به قول استاد تولایی دوساعت میری تو اکسپلور می‌چرخی بعدش که می‌پرسن چی دیدی ؟ یادت نیست! چون فقط چشمت می‌بینه ، چون تعلق نگاه داری....!

_مساحتِ امنیت میدونید چیه؟!

آنچه خدا خواست....

داشتم تو ماشین یه فیلم از شهید علی وردی میدیدم و حواسم به بیرون نبود ، یهو سرم آوردم بالا دیدم از اکباتان داریم رد میشیم..... خورد شدم :)

‌ ادامه‌ی مبحث زیارت از راه دور : بعد اینکه از آن فضای شلوغ خودش رل جدا کرد ، از آنجا رویش را به سمت مزار امام ببرد و با توجه و حضور قلب سلام بدهد! + تو بیشتر روایات گفته شده که مستحبه تو زیارت نزدیک، انسان اول زیارت کنه بعدش نماز زیارت به جا بیاره اما تو زیارت از راه دور قبل از زیارت باید نماز زیارت بخونه. چون بعد از خوندن نماز حضور قلب پیدا میکنه و انس بیشتری با امامش میگیره [ فقها گفتن اگر تو زیارت از راه دور به پشت‌بوم و... دسترسی نداشتید حداقل مرتبش اینکه تو کنج اتاق خلوت و رو به قبر مطهر کرده و از دور سلام بدید! ] #دلبر_زرد 💛

نتیجه میگیریم درسته زیارت نزدیک بهره بیشتری داره و انسان مکان نورانی رو زیارت میکنه اما همونطور که انسان با بدنش به محضر امام مشرف میشه میتونه از راه دور با جان و دلش هم به امام متصل بشه و بهشون سلام و عرض ارادت کنه چون حقیقت زیارت مربوط به جان و دل انسانه و همونطور که میدونید ، امام علمشون فراگیره و هرجا صداشون بزنیم ، بهمون توجه می‌کنن و قلبشون رو بدون هیچ حجاب و پرده‌ای به طرف انسان میبرن! #دلبر_زرد 💛

آدم هایی که تشتت و کثرت درونشون جولان میده ، به اهداف متعدد نمی‌رسن. بلکه اساساً به هیچ هدف نمی‌رسن (: کسی طعم رسیدن رو میچشه که قبل از ذوق وحدت در خارج ، درون خودش به وحدت برسه... وحدت دغدغه! - دوره محیا | استاد تولایی

پی‌نوشت : دقیقاً ۱۰۵ تا عکس از استاد گرفتم ولی محض رضای خدا استاد تو یکیش خوب نیافتادن :) یا دستشون جلوی صورتشون بود یا چشماشون بسته بود یا سریع جا به جا میشدن یا.... تا اینکه آخر جلسه ۳۵ تا عکس دیگه گرفتم و نتیجه شد این عکس 😂

بسی رنج بردم در این ساعت سی....

از اون جهت که کلمات آخوندی طور بود و منم آخوندی طور براتون نوشتم ، انگاری که خیلیا متوجه نشدن منظور این حرف چی بود :) خلاصه بخوام بگم یعنی آدمایی که از این شاخه به اون شاخه میپرن و مدام هیجان دارن و کلی هدف و دغدغه ردیف میکنن ، نه تنها به یدونه از هدف هاشون نمیرسن ، بلکه به هیچکدوم از اهدافشون نمیرسن! و کسی طعم رسیدن و طعم رسیدن به هدف میچشه که قبل از ذوق کردن تو فضای خارج ، اول به دنبال وحدت تو درون خودش باشه! حالا این وحدت دغدغه یعنی چی؟ یعنی اولاً دغدغه هاش بدونه ، اولویت بندی کنه و درباره‌ی هدف ها و دغدغه هاش به یک ثبات و راه مشخص تو مسیر زندگیش برسه تا بتونه با تمرکز اون مسیر طی کنه.