آره بندهی من! میدونم ازحرفاشون دلت گرفته و سینهت تنگ شده! خوب میدونم سخت ناراحتی اما یه وقت با غریبه درد و دل نکنیا..... بیا تو بغل خودم و فقط منو صدا بزن تا بغلت کنم :) به من سجده کن و باهام حرف بزن تا روزی برسه که به خودم برگردی....
-حجر ۹۷ الی ۹۹.
- خدا از من بدش میا.....
+ ماودعک ربک و ماقلی!
خدا از تو بدش نیومده و نه تو رو رها کرده
نه فراموش کرده و نه حتی تنهات گذاشته (:
رهرو
- خدا از من بدش میا..... + ماودعک ربک و ماقلی! خدا از تو بدش نیومده و نه تو رو رها کرده نه فراموش کر
چهل روز خبری از وحی نبود! دشمنا هربار پیامبر میدیدن با تمسخر و طعن بهش میگفتند خدا باهات قهر کرده محمد! تنهات گذاشته! فراموشت کرده!
اما خداوند تو سورهی ضحی خطاب به پیامبر گفت ، پروردگارت تو رو رها نکرده ، از تو بیمهر و دلآزرده هم نشده! به زودی انقدر بهت نعمت میده تا خوشنود بشی! مگه وقتی یتیم بودی تو رو پناه نداد ؟ گمشده بودی ، هدایتت نکرد؟ فقیر بودی ، بینیاز نشدی....؟
- چجوری دل شکسته جبران کنم ؟
+ توانش داری آسمون و زمین بهش بدی ؟
- معلومه که نه .
+ خب دیگه ، نمیتونی دلشکسته جبران کنی
مگر اینکه تموم آسمون و زمین بهش بدی :)
رهرو
خلاصه که یه وقتایی کلید حل تو دست همون همسر یا مادرشوهر و مادر زن بد اخلاقه! یا حتی بابا یا مامان بد
پیامبر میگفتند ، هرگاه خدا بخواد خیری به بنده بده تو دلش پردهی اندوهی ایجاد میکنه چون دل ِ شکسته و غمگین دوست داره!
گاهی وقتا دل شکستگی ، یه حس غمی رو برای امور مادی و دنیایی به همراه داره که آخرتی نداره و عاقبتش افسردگی و نا امیدیه و حتی انسان رو از پیشرفت باز میداره. ولی گاهی وقتا انسان برای اموری که حتی به ظاهر دنیاییه دل شکسته میشه و اثر اون دل ِ شکسته ، ارتباطش با معنویت بیشتر میکنه و پیشرفت به همراه داره! یعنی وقتی دلی شکسته و غمگین میشه ، ارتباطش با عالم معنا بیشتر میشه و با همچین حالتی احساسات و عواطف ظریف مثل اشک ، گریه و... به وجود میاد :)
اون دل ِ شکسته ، انسان بیشتر متوجهی ضعف و حقارت در برابر خداوند میکنه و عاملیه برای عشق بیشتر میون خالق و مخلوق!
پس مقصود از دل ِ شکسته سقوط فعالیت روحى نیست بلکه مقصود از شکستگى ، انفجار روحی و معنویه که با داشتن حالت تسلیم در برابر خدا ، انسان رو به والاترین مقام میرسونه و نزدیکترین جایگاه بشرى رو به خداوند پیدا میکنه :)
داشتم بابت حل شدن مشکلم حمد خدارو به جا میآوردم ، یهو یاد مناجاتم با امام رضا و درخواستم ازشون افتادم و لبخندی عارفانه به لبم نشست. تو دلم گفتم ولی دم امام رضا گرم! خیلی خوب پادرمیونی کرد. یهو یادم افتاد برای این موضوع به حضرت زهرا هم توسل داشتم و لبخندم کش دار تر شد. با خودم گفتم چه خوب که هردوشون قوت قلب بودن برام... تو فکر و خیالات غرق شدم که مجدد یادم افتاد با حضرت عباس و حضرت ام البنین هم جدیداً درد و دل کرده بودم! گفتم خب شاید امام رضا و حضرت زهرا گِره اول شُل کردن ، بقیش دادن دست حضرت عباس و مادرشون. چند دقیقه نگذشته بود که دوباره یادم افتاد بقیهی چهارده معصوم هم تو این قضیه بیکار نبودن و تو این مدت هر دقیقه به یکیشون توسل میکردم........
نتیجه اخلاقی : وقتی یه مشکلی پیش میاد به کل چهارده معصوم دخیل نبندید ، به یکیشون اکتفا کنید که اگر مشکلتون حل شد بدونید باید از کدومشون تشکر کنید 😂