🌸#شھرامـ‌ناظرے بۍقـرار... @ranggarang ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

#داستان_واقعی #روایت_انسان #قسمت_چهارصد_نود_پنج🎬: موسی قبل از ترک خیمه باز دوباره حرفش را تکرار کرد تا بلکه قوم به خود آیند اما بنی اسرائیل حرف آخر را گفتند: ای موسی! مادامی که آن جابران آن جا هستند هرگز وارد ارض مقدس نخواهیم شد و بهترین راه آن است که خودت و خدایت بروید و اگر بخواهی اصرار کنی ما کسی را جایگزین تو انتخاب خواهیم کرد و به مصر بر میگردیم. در اینجا بنی اسرائیل با انتخاب خودشان راه هر گونه نفوذی از سمت موسی را بستند و چون نمی خواستند و دیگر کاری از موسی بر نمی آمد. در این نقطه حالت قیام توسط ولی جامعه ایجاد شده بود، توصیه و ترویج قیام اتفاق افتاده بود و در نهایت دستور به قیام صادر شده بود. قرار بود که بدنه تمدن از حالت قعود به حالت قیام تغییر موضع بدهند و براستی گویی از زمان آدم تا موسی بنی آدم در حال هبوط بودند و اکنون پیامبری آمده بود تا بنی آدم را از هبوط به صعود برساند. با مخالفت بنی اسرائیل آن ها نه تنها مانع صعود خود بلکه مانع صعود تمام انسان ها شدند. این جا نقطه کانونی بود که شبیه آن غدیر بعد از پیامبر است. پیامبر مکرر علی را به عنوان امام و ولی معرفی میکردند و در نقطه ای که همگان باید علی را به ولایت می پذیرفتند این کار انجام نشد. در این نقاط کانونی جریان ابلیسی و حزب شیطان تمام تلاش خود را برای اتفاق نیافتادن آن، انجام میدهد چون ورود به این عرصه یک مرحله جدیدی از حیات انسانی است و ابلیس دیگر با وجود نعمت ولایت، امکان وسوسه انسانها را ندارد. بنابراین طبیعی است که با تمام قدرت مانع انجام قیام بشود. پس ازاین تمرد و ارتداد قوم بنی اسراییل، موسی این پیامبر مهربان با بنی اسرائیل، نفرینشان کرد و از خداوند خواست که به خاطر گناهشان، حکم و عذابی که میداند را بر آنها اجرا کند و او جلوی تمام مردم قول داد که تحت هیچ شرایطی این بار آنان را شفاعت نکند موسی به هنگام خروج از خیمه به خدا فرمود: خدایا من به جز خودم و هارون که میدانم با من همراه است دیگر اختیار کسی را ندارم و تمام تلاشم را کردم اما نتیجه ای نگرفتم، پس بین من و این قوم جدایی بیانداز که این جدایی برای من گواراتر است تا همراهی با چنین قومی این نقطه، جدایی موسی از قوم نبود بلکه جدایی جریان ولایت از یک تمدن بود، این رفتار موسی که یک رفتار تربیتی بود آخرین گزینه موسی بود و دیگر بعد از آن هیچ گزینه ای برای هدایت و تلنگر زدن به قوم نداشت. موسی و هارون مشغول جمع آوری وسایل برای سفر بودند و موسی می خواست این قوم لجوج و بهانه جو را که حالا در مقابل امر خداوند قد علم کرده بودند ترک کند. این رفتار موسی یک باره قوم را بیدار کرد و این فکر به ذهن تمام آنها خطور کرد که اگر موسی از میان ما برود، بلافاصله عذاب الهی بر ما نازل می شود. آنها خوب می فهمیدند که وجود اوتاد و شهدایی مانند موسی، هارون، کالب و... باعث شده که تا کنون به عذاب الهی گرفتار نشوند وگرنه قومی اینچنین لجوج مستحق بدترین عذاب ها بود، پس با هم به شور نشستند و باز تصمیمی دیگر گرفتند و گروهی به نمایندگی از تمام قبیله های بنی اسرائیل قبل از اینکه موسی آنان را ترک کند به نزد موسی رفتند و تزرع و زاری کردند و همه با هم میگفتند: ای موسی! ما توبه میکنیم و ما اشتباه کردیم و تو از خدا بخواه توبه ما را بپذیرد. و باز هم خداوند مهربان، به حرمت محمد و آل محمد توبه آن ها را پذیرفت و به آنها گفت: ای قوم بنی اسرائیل، بدانید که گناه شما را بخشیدم ولی گناه شما عواقبی داشت که باید آن را بپذیرید، من برای شما به واسطه ورود به ارض مقدس ، نعمت هایی در نظر گرفته بودم که این نعمت ها حداقل چهل سال به تعویق افتاد و این نتیجه گناهی است که انجام داد. شما تا چهل سال در حیرت و سرگردانی خواهید بود و سپس به موسی که نگران قومش بود گفت: ای موسی! برای قومت نگران نباش که این تنبیه برای آنها لازم است و سزاوارشان بود. پس مقدر خداوند بود که چهل سال تنبیه شوند،شاید خداوند می خواست این نسل لجوج را غربال کند و نسلی تازه نفس که بدون عناد و لجاجت به امر خداوند سر می نهادند، جایگزین آنها شود. و این سنت خداست و در هر عصری امکان بداء و چنین تنبیهاتی هست بنی اسرائیل چهل سال بیابان گرد شدند، ارض مقدس جلوی چشمشان بود آن را میدیدند اما نمی توانستند به آنجا برسند. انگار که زمین زیر پای آنها میچرخید و به مقصد نمیرسیدند.« َمن و سلوی» همچنان پا برجا بود، پیامبر خدا هم با آن ها بود اما سرگردان و حیران بودند. صبح کوله بارشان را میبستند تا به ارض مقدس بروند، حرکت می کردند و دم دم غروب باز خود را در جای اولشان می دیدند. ادامه دارد... @ranggarang

هلاکت افراد در غیبت کبری #سخنرانی🔊 حجت الاسلام👇 #رفیعی🎙 @ranggarang