📝بولتن روایی‌خبری «روادار»؛ برای این روزهای ایران. 🕔هر روز ساعت ۱۷ 📌شماره بیست‌ویکم ۸/فروردین/۱۴۰۵ ~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

مثل سال ۶۵ خانوادگی آمده بودند، خندان و باصلابت مثل همان‌ روزهای سال ۶۵ که در بیمارستان خدمت می‌کرد و از دیدن خون و گلوله و جراحت ترسی نداشت.

﷽ 🔻 مثل سال ۶۵ خانوادگی آمده بودند، خندان و باصلابت مثل همان‌ روزهای سال ۶۵ که در بیمارستان خدمت می‌کرد و از دیدن خون و گلوله و جراحت ترسی نداشت. با پسر و عروس و نوه‌هایش آمده است. چادر آستین دار پوشیده و‌دکمه‌هایش را بسته، در یک دست پرچم ایران دارد و در دست دیگر کاغذی که در مورد جنگ و عدم سازش و مذاکره نوشته شده است. بار اول نیست که می‌بینم خط‌شکن است و صف اول ایستاده. سالهای جوانی پرستار بود. در بیمارستان مسلمین به مجروحان جنگ هشت ساله خدمت می‌کرد، همان بیمارستانی که این روزها تخلیه شده است. اولین بار که همسفر و هم‌صحبت شدیم در کاروان مشهد مسجد در دهه کرامت بود، مهرماه سال ۹۱. عضو شورای بسیج پایگاه بود و گاه‌گداری در برنامه‌های مسجد یا نمازجمعه دیدار تازه می‌کردیم. سال ۹۶ بعد از انتخابات که باز هم روحانی رای آورده بود، ناراحت و دمغ بودم. انگار برایم دنیا به آخر رسیده بود. متوجه بد حالی‌ام شد، مثل مادری دلسوز برایم حرف زد: «ناراحت نباش. ما تلاشمون رو کردیم. حرف زدیم مردمو تشویق کردیم بیان رای بدن. اونا هم که بی‌کار ننشستن، یه جاهایی نامردی کردن. مهم اینه که وظیفمون رو انجام دادیم.» امشب بعد از دو سه ماه دیدمش. کنار پل میدان معلم ایستاده بود. باز هم حاضر در صحنه و پرشور. انگار نه انگار که زانو درد دارد. خندان و باصلابت مثل همان‌ روزهای سال ۶۵ که در بیمارستان خدمت می‌کرد و از دیدن خون و گلوله و جراحت ترسی نداشت. هر چند این بار تنها نیست، خانوادگی آمده‌اند. همه با هم پای این پرچم ایستاده‌ایم. ✍روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #راضیه_ده‌بزرگی ‌ 🌐 https://farsnews.ir/ravadar/1774695860533581123 🌐https://ble.ir/green_leaf ~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

﷽ 🔻 بدون چتر زیر باران خانم عینکی مسِنی که شال بافتنی روی روسری‌اش انداخته بود، به خانم جوان کنار دستی‌اش که چتر روی سر هر دو گرفته بود، گفت:« جَوونُیْ ما هشت سال تو گرما، تو‌ سرما، زیر بارون با دشمن جنگیدن. حالو ما یه ساعت زیر بارون بومونیم سختمون میشه؟» بعد هم پرچم ایران خیسش را تکاند و تکان داد. ✍️روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #سارا_رمضانی ‌ 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1774758511434744308 🌐https://ble.ir/revayat_sararamezani ~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

﷽ 🔻 من از یک کشور تروریست آمده‌ام از یک کشور اروپایی آمده بود و تصمیم به شرکت در تجمعات شبانه‌ی شهرستان فسا گرفته بود. چفیه را برای حجابش انتخاب کرده، پرچم ایران را در دست گرفته بود و تکان می‌داد. می‌گفت: من از یک کشور تروریست آمده‌ام و با افتخار در این اجتماع شرکت می‌کنم. راضی به ادامه ی صحبت نشد اما با لبخند و اشتیاق خاصی به حضورش می‌بالید. ✍️روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #راضیه_جمالزاده ‌ 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1774770751053396337 ~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

﷽ 💠مدرسه روایت حوزه هنری استان فارس برگزار می‌کند: 📝نشست برخط «آیــه‌نویــــس» چگونه قرآن را در زندگی روزمره‌مان روایت کنیم؟ 📌تسهیل در روایت‌نویسیِ «جشنواره روایت‌نویسی ماه‌تــــاب» 🔰با ارائه سرکار خانم «سیمین پورمحمود» حافظ و مدرس قرآن کریم 🌐بستر برگزاری: اسکای‌روم 🗓زمان: سه‌شنبه ۱۱ فروردین ساعت ۱٠ صبـــــح 🔗راه ارتباطی جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام: 09175614820 ‌ ~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

📝بولتن روایی‌خبری «روادار»؛ برای این روزهای ایران. 🕔هر روز ساعت ۱۷ 📌شماره بیست‌ودوم ۹/فروردین/۱۴۰۵ ~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

نرجس؛ از پتوی سفید تا پرچم سه رنگ فقط سه کلمه گفت: «نرجس شهید شد.» آقای شیخ‌پورشیرازی دستی به محاسنشان کشیدند و با صدایی که سعی می‌کردند نلرزد، پیش‌دستی کردند و گفتند: «دختر من که از رهبرمون عزیزتر نبود؛ فدای ایران...»

﷽ 🔻 نرجس؛ از پتوی سفید تا پرچم سه رنگ برادرم توی گروه خانوادگی عکسی فرستاد و زیرش نوشت: «نزدیک‌ترین عکس من با یک شهید!» دلم مچاله شد. پرت شدم به بیست و چند سال قبل؛ وقتی که خانواده شیخ‌پورشیرازی همسایه‌ی طبقه بالاییِ ما بودند. آن موقع هنوز یک فرزند داشتند: جواد! جواد هم‌سن برادر کوچکترم بود و پایه‌ی ثابت بازی‌هایمان. مثل پدر و مادرشان لهجه‌ی شیرین و غلیظ شیرازی داشت. گرما و صمیمیت این خانواده برایِ منِ بچه دبستانی که فامیل کم‌جمعیتی داشتیم، یک شگفتی بود. خوب یادم است که خاله زهرا، مادرِ جواد، چطور توی پاگرد پله می‌ایستادند و با آب و تاب از سفر و مهمانی رفتنشان تا خریدهای روزانه برای مامانم تعریف می‌کردند. بعدتر که افتادند به دوختنِ لباس‌های چین‌دار و صورتی، شستم خبردار شد که به زودی جواد خواهردار می‌شود. تصویرِ نرجس کوچولو که لای پتوی سفیدی پیچیده شده بود، هنوز جلوی چشمم بود؛ ریزه‌میزه‌ای که شد نور چشم همه‌ی ما. سال بعدش خانواده‌ی شیخ‌پورشیرازی از پیش ما اسباب‌کشی کردند اما رشته‌ی دوستی‌ای که بافته شده بود، پاره نشد. مامان و بابا به واسطه‌ی مراسم هر ساله‌ی دعای ندبه‌شان، از آن‌ها برایمان خبر می‌آوردند: از عزیزانی که فوت شده بودند، ازدواج‌هایی که سر گرفته بود، جوادی که داماد شد و نرجسی که حالا دانشجوی نخبه‌ای شده بود؛ تهران درس می‌خواند و کار می‌کرد... همه پی زندگی‌مان بودیم که جنگ شد. چند روز بعد، تماسی از مامانم همه‌چیز را متوقف کرد. فقط سه کلمه گفت: «نرجس شهید شد.» انگار هوای اتاق یکهو تخلیه شد؛ نفسم بالا نمی‌آمد. نرجس برای من فقط همان نرجسِ پتوی سفید بود که حالا شنیده بودم خانم دکتری شده‌ و توی عکس‌ها دیده بودم که روسری‌اش را لبنانی می‌بست. وقتی مامان گفتند: «آماده شو تا بریم سر سلامتی»، رسماً فرو ریختم. نمی‌دانستم چطور باید با خانواده‌ای که جوان از دست داده‌، رو‌به‌رو شوم. بعد از ظهر بود و خانه‌شان غرق نور. برخلافِ آشوبی که توی دلِ من بود، خانه بویِ عجیبی می‌داد؛ بویِ گلاب و اسپند. صدای تلاوت آرامِ قرآنی که از گوشه‌ی پذیرایی می‌آمد، مثلِ یک دستِ نوازش رویِ التهابِ من نشست. انگار کلماتِ قرآن، لرزشِ دیوارها و سنگینیِ هوا را شسته بودند. خاله زهرا، سیاه‌پوش با چشم‌ها و صورتی که معلوم بود از فرط اشک سرخ و متورم شده، در آغوشمان گرفتند. صبرشان، برای مادری که همان روز پیکر یکدانه دخترش را از تهران آورده‌ و غسل داده بود، شبیه یک معجزه بود. برایمان از سفرهای کربلای هرساله و آرزوی شهادت نرجس گفتند. زبانم نمی‌چرخید به پدرش تسلیت بگویم. آقای شیخ‌پورشیرازی وقتی چشم‌های خیسم را دیدند، دستی به محاسنشان کشیدند، نگاهشان را از قاب عکسِ نرجس دزدیدند و با صدایی که سعی می‌کردند نلرزد، پیش‌دستی کردند و گفتند: «دختر من که از رهبرمون عزیزتر نبود؛ فدای ایران...» از آن همه بزرگواری آب شدم. روبرگرداندم سمت پنجره تا اشک‌های سرازیر شده‌ام را نبینند. همه شهر از آن قاب پیدا بود. نگاهم افتاد به پرچم بزرگ ایران که در باد تکان می‌خورد. انگار چیزی توی دلم آرام گرفت... ✍️روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #زهرا_ذوالمجد ‌ 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1774784078883556136 ~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

بار شیشه در دل جنگ شبها با همسر و بچه‌ها می‌رود کاروان خودرویی و بخاطر شرایطش صندلی عقب دراز می‌کشد. اما دلش می‌خواهد در خیابان حضور داشته باشد.

﷽ 🔻 بار شیشه در دل جنگ گفتم شاید عطرش پیچیده باشد و از پنجره‌ی باز سالن راه گرفته باشد تا پنجره‌ی کناری و خودش را کشیده باشد داخل خانه‌شان. چند تایی از شیرینی‌های آغشته به پودر قند را چیدم توی بشقاب یک‌بار مصرف، چادر را انداختم روی سر و رفتم جلوی درشان. بعداز احوال پرسی گفتم: «میخواسم یه چی بهت بگم؛ والا استرس جنگ یه وَر، شورِ بار شیشه‌ی شما هم یه ور.» اما این همسایه‌ی ما دلش خیلی بزرگ است. می‌خندید و به من دلداری می‌داد که طوری نمی‌شود و تا هفته‌ی آینده بارَش را زمین می‌گذارد. بیشتر دل‌نگرانش شدم وقتی لبخند از روی لبش پرید و غم پهن شد روی صورتش. احساس د‌ِین می‌کرد انگار. کمی مکث کرد و گفت شبها با همسر و بچه‌ها می‌رود کاروان خودرویی و بخاطر شرایطش صندلی عقب دراز می‌کشد. اما دلش می‌خواهد در خیابان حضور داشته باشد. شاید هم نوشته‌ی روی موشک ِآن رزمنده خطاب به مردم احساس تکلیف را در او پررنگ کرده بود؛ «حاضرم ثواب تمام لحظات مجاهدت در میدان را با یک ساعت کف خیابان بودن عوض کنم.» خواستم کلام رهبر شهیدمان را در مورد فرزندآوری یادش بیاورم. اما چانه‌ام باز گرم شده بود و خیلی وقت بود سرپا نگهش داشته بودم؛ آخر مناظره‌ی سیاسی خوبی راه انداخته بودیم. برگشتم خانه و عکس نوشته‌ی رهبر شهید را برایش ارسال کردم با این مضمون: «بگویید مبلغین روی افزایش جمعیت کار کنند؛ اگر من را هم قبول ندارند، به خاطر کشورشان این کار را بکنند به خاطر اسلام.» ✍️روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #هاجر_تابع_بردبار ‌ 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1774849166938522332 ~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

تا سر خیابان تخته نئوپان را که روی تابوت گذاشتند، پرچم ایران را آوردند و به‌قدر تابوت با قیچی بریدند و چهار وجه کنار و وجه رویی‌اش را پرچم‌پیچ کردند. یک‌باره تابوت نخودی‌رنگ بی‌روح، جان پیدا کرد. انگار لباسی که دورش پیچیده‌اند، زنده‌اش کرده باشد.