﷽ 🔻 فریاد خیابان 🔸توی موکبِ خوشنویسی، مردم شعارهای مدنظرشان را می‌دادند به پسر خوشنویس تا بشود پلاکارد. ایستادم کنار دختری که گوشی‌اش را گذاشته بود جلوی پسرِ خوشنویس. نگاهم افتاد به شعارهایش. گفتم: «چند تا می‌خوای بنویسی؟» گفت: «فعلا یه چهار تایی هست. اگه بشه هم بیشتر. شما می‌خوای چی بنویسی؟» دو تا شعارم را نشانش دادم. دومی را که خواند خندید. گفت: «خوبه... اگه صدامون به گوششون برسه.» شانه بالا انداختم که یعنی امیدوارم. گفت عصری از شهرشان راه افتاده آمده اینجا برای همین موکب. از خواهرش شنیده که اینجا خوشنویسی می‌کنند برای پلاکارد. گفت توی شهرشان اراک از این کارها ندیده. آمده اینجا چندتا بنویسد سوغات ببرد برای خواهانش. 🔸دختر که رفت مقوای دیگری بردارد و شعار بعدی‌اش را آماده کند، پسر خوشنویس، پلاکارد من را نوشت. پسر جوانی که کنارمان توی نوبت ایستاده بود شعارهای ما را خواند و گفت: «بذاریدش کنارِ هم عکس بگیرم.» 🔸آقایی میانسال آمد توی صف. با دیدن پلاکاردها گفت: «آفرین، راست می‌گی، یعنی همش شده سرود و آهنگ و مداحی. تریبون رو گرفته‌ن دستشون نمی‌ذارن چهار تا شعار درست‌ودرمون بدیم. یعنی با این پلاکاردها صدامون به جایی می‌رسه؟» 🔸پسر جوان گفت که هرشب از پلاکاردهای مردم عکاسی می‌کند می‌فرستد برای کانال‌های ۵۰_۶۰ هزار نفری و بازخورد خوبی هم می‌گیرد. گفت همین‌ حرف‌ها فضا را زنده نگه می‌دارد. شما که بنویسی، چهار تای دیگر هم که بنویسند، خودش می‌شود کلی حرف. 🔸داشتم به چهره‌هایشان نگاه می‌کردم. دلم برای این ملت مبعوث‌شده که دو ماه است زندگی‌شان شده جنگ سوخت که برای رساندن صدایشان باید چه تقلایی کنند. اگر یک روز پرچمِ تنها، همه‌ی حرفشان را می‌زد، حالا دیگر کافی نیست. مردم با اتفاقات، پیش آمده‌اند و مطالبات رهبرشان را سر دست گرفته‌اند و خط‌کش شده‌اند تا کسی از آن بیرون نزند. فکر می‌کنم به این مسیری که نمی‌دانم هنوز چه دست‌اندازها و سختی‌هایی برای روکردن دارد؛ ولی هرچه هست به روشنی آخرش امید دارم. ✍️ روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #آرزو_ارجمند 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1777444121607107304 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar

﷽ 💠مدرسه روایت حوزه هنری استان فارس برگزار می‌کند: نشست برخط «خیابانِ متصل به میدان» چطور این‌شب‌های خیابان را روایت کنیم 🔰با ارائه سرکار خانم «زهرا کاشانی‌پور» نویسنده و مهندس شهرسازی 🗓زمان: یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ساعت ۱۵ 🌐بستر برگزاری: اسکای‌روم ⏰مهلت ثبت‌نام: شنبه ۱۲ اردیبهشت این نشست به منظور انتقال تجربه و نحوه مشارکت در فراخوان روایت‌نویسی «خیابان با ما» نیز می‌باشد. 🔗راه ارتباطی جهت کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام: ۰۹۳۷۹۰۷۱۶۹۶ ~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌ ‌

🔺🔺🔺🔺🔺 یادآوری شهید حمید مرادی از پاسداران نیروی دریایی بودند هم ورزشکار، هم هیئتی، و هم مداح این برنامه پُرنور رو از دست ندید

📝بولتن روایی‌خبری «روادار»؛ برای این روزهای ایران. 🕔هر روز ساعت ۱۷ 📌شماره پنجاه‌ودوم ۹/اردیبهشت/۱۴۰۵ ~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

جنگ جنگ تا پیروزی موبایل به دستِ کاپشن‌آبی بود و با سرعت دکمه‌های صفحه را فشار می‌داد تا از جنگ نابرابری که واردش شده بود، زنده بیرون بیایید. مداح می‌خواند و آن دو می‌جنگیدند.

﷽ 🔻 جنگ جنگ تا پیروزی 🔸درد خفیفی در مچ راستم پیچید، میله پرچم را به دست چپم دادم. مداح با صدایش کاری کرده بود که مردم پرچم‌ها را با اشتیاق در آسمان به اهتزاز درآورند. خانم روبه‌رویم کنار رفت و نگاهم به دو پسر نشسته روی زمین و آسمان افتاد. یکی کاپشن آبی با طرح‌ شخصیت‌های انیمیشنی به تن کرده بود، دیگری هم کاپشنی داشت ساده و به رنگ طوسی. 🔸موبایل به دستِ کاپشن‌آبی بود و با سرعت دکمه‌های صفحه را فشار می‌داد تا از جنگ نابرابری که واردش شده بود، زنده بیرون بیایید. کاپشن‌طوسی هم خودش را به او چسبانده بود و سعی می‌کرد با نگاه کردن به صفحه موبایل چیزی از تماشای جنگ دوستش را از دست ندهد. حدس می‌زدم کاپش‌آبی فرمانده و کاپشن‌طوسی حکم معاون فرمانده را داشته باشد. 🔸مداح می‌خواند و آن دو می‌جنگیدند. کاپشن‌طوسی به گوشه‌ی صفحه‌ اشاره کرد و گفت «اونجاست، حواست باشه...» کاپشن آبی سرش را تکان داد و گفت «حواسم هست...». 🔸هیجان بازی‌شان من را هم درگیر کرده بود و پاک فراموشم شد که دیگر مچ دستم درد نمی‌کند و می‌توانم پرچم را دوباره تکان دهم. پرچم را بالا بردم، ولی تمام حواسم روی آن دو نفر متمرکز بود. 🔸مداح خواند «ای لشگر صاحب الزمان آماده‌ایم، آماده‌ایم...» و من نگاهم به دو کودکی بود که در وسط جنگ بودند و قصد نداشتند جز زمانی که پیروز شوند، دست از بازی بردارند. ✍️روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #نرجس_رستاخیز 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1777524088542435878 ~~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar

📝بولتن روایی‌خبری «روادار»؛ برای این روزهای ایران. 🕔هر روز ساعت ۱۷ 📌شماره پنجاه‌وسوم ۱۰/اردیبهشت/۱۴۰۵ ~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

‌ ماجـــــــــرای جنــــــــــــــــــگ نشست حضوری روایتی از ابعاد سیاسی‌اجتماعی جنگ رمضان با حضور جناب آقای «روح‌الله نجابت»؛ دبیر کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجه مجلس. ‌ 🗓️زمان: شنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۱۶ ‌ 📌مکان: حوزه هنری فارس، طبقه سوم، دفتر روایت. ‌ 📍نشان: https://nshn.ir/3b_bg415VF7mrv ‌ 🌱حضور برای عموم آزاد است ‌ ~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

📝بولتن روایی‌خبری «روادار»؛ برای این روزهای ایران. 🕔هر روز ساعت ۱۷ 📌شماره پنجاه‌وچهارم ۱۱/اردیبهشت/۱۴۰۵ ~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس ‌ 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar ‌

مینابی‌ها راست می‌گفتند ۱۶۴ شهید برای یک شهر کوچک خیلی زیاد است. خیلی خیلی زیاد. آن‌قدر زیاد که همه مردم شهر یا داغی به دل دارند یا شاهد عینی آن جنایت بوده‌اند. یا یکی از اقوام و هم‌محله‌ای‌هایشان را از دست داده‌اند یا برای کمک و آواربرداری رفته‌اند و تکه‌های دست و پا از لابلای خاک و آوار بیرون آورده‌اند.

﷽ 🔻 مینابی‌ها راست می‌گفتند 🔸عکس‌هایم را که گرفتم متوجه نگاه‌ها و پچ‌پچ‌هایشان شدم. هر دو روی تخت نشسته بودند. یکی پیرمردی قلیان به لب که گاهی زیر چشمی مرا می پایید. دیگری هم جوانی که وانمود می‌کرد مشغول گوشی است، اما همه حواسش به من بود. کار بدی نکرده بودم. برای گردش به شهری دیگر رفته بودم و آنجا از یک دکه کباب و قلیان عکس گرفته بودم، آن هم آشکارا و علنی. 🔸چند لحظه نگذشت که صاحب دکه را صدا زدند و چیزی در گوش او گفتند. حتم داشتم که درباره من حرف می‌زنند، اما توجهی نکردم. می‌خواستم به دکه کناری بروم که صاحب دکه اول صدایم زد. از دور و با همان لهجه جنوبی‌اش پرسید: «چرا داشتی عکس می گرفتی؟» _ من اومدم سفر و دارم‌ برای خودم عکس می گیرم. اشکالی داره؟ مِن و مِنی کرد و گفت: «تو همی طوری عکس نمی گیریی. به پاسدارا و اطلاعاتی ها و بازرسای بهداشت می خوری.» ناخودآگاه خنده ام گرفت. با چند قسم خیالش را راحت کردم که بازرس اداره بهداشت نیستم و قرار نیست برایش دردسر درست کنم. به پلاک ماشینم اشاره کردم و گفتم: «من اصلا اهل این طرفا نیستم. خیالت راحت باشه. برای کار و کاسبیت دردسری ندارم.» 🔸نوجوان دکه بغلی تازه کارش را شروع کرده بود. زغال های آتش زده را جلوی باد منقل گذاشته بود تا گُر بگیرند. بنر روی دیوار دکه توجهم را جلب کرد. پرسیدم: - فامیل‌تون هستند؟ : دایی و پسرداییم. - داییت معلم بود؟ : نه بنده خدا. بمب اول که می خوره تو مدرسه داییم سریع میره که ببینه چی شده. همون موقع بمب دوم رو می زنن نامردا. کلمه "نامردا" رو با حرص خاصی گفت. حرصی که با عصبانیت و کینه قاطی شده باشد. دلم نیامد بیش از این سوال کنم و دلش را بسوزانم. دنبال حرف را نگرفتم و به تماشای جرقه های آتش نشستم. 🔸این بار یکی از آن همان دو نفر صدایم زد. قبل از آنکه چیزی بگویم هم با صراحت گفتند: - تو واقعا برا چی داری عکس می گیری؟ : همین جوری. من تو مسافرتا عکس زیاد می گیرم. - خب باید معلوم بشه کی هستی که داری عکس می‌گیری یا نه؟ : خب حالا مگه اینجا چی داره که من نباید عکس می گرفتم؟ - همین پشت‌سرمون یه بیمارستانه. توی جنگ قبلی پهپاد اومده بود که اون یکی بیمارستان میناب رو بزنه. از کجا معلوم تو عکس نمی گیری که این دفعه این یکی رو بزنن؟ 🔸کلاهم را که قاضی کردم دیدم راست می‌گویند. بیمارستان که هیچ، با همین مدرسه ای که در جنگ زده‌اند مینابی‌ها حق دارند تا ابد به هر غریبه‌ای که از هرجای این شهر عکس و فیلم می گیرد بدبین باشند. شروع کردم به توضیح دادن. این که اهل نوشتن هستم. به میناب آمده‌ام تا از میناب و مردمش بنویسم و به اندازه توانم منتشر کنم. و اینکه از طرف هیچ جایی نیستم و خودم هستم و خودم. گوشی ام را هم در آوردم و کانالی که نوشته‌هایم را منتشر می‌کنم نشان شان دادم. با شنیدن حرف‌هایم کمی نرم شدند. 🔸حرف را به مدرسه و آن روز تلخ کشاندم. ۱۶۴ شهید برای یک شهر کوچک خیلی زیاد است. خیلی خیلی زیاد. آن‌قدر زیاد که همه مردم شهر یا داغی به دل دارند یا شاهد عینی آن جنایت بوده‌اند. یا یکی از اقوام و هم‌محله‌ای هایشان را از دست داده‌اند یا برای کمک و آواربرداری رفته‌اند و تکه‌های دست و پای پسربچه ها و دختربچه ها را از لابلای خاک و آوار بیرون آورده‌اند. با خونِ دل هم حرف می‌زدند. بهشان حق می‌دادم. در دلم گفتم مارگزیده باید هم از ریسمان سیاه و سفید هم بترسد. کمی که گپ زدیم، بلند شدم و خداحافظی کردم. جوان نزدیکم آمد و عکسی را که مخفیانه از پلاک ماشینم گرفته بود پاک کرد. من هم به گرمی در آغوش‌شان گرفتم و رفتم. (ادامه دارد.) ✍️روزنگار #جنگ_رمضان؛ روایت #احمدرضا_روحانی از سفر به میناب 🌐https://farsnews.ir/ravadar/1777630268867616891 🌐https://eitaa.com/aras_sarv1990 🌐https://ble.ir/@aras_sarv1990 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ «این، روایت ماست» روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس 🆔https://ble.ir/ravadar 🆔https://farsnews.ir/ravadar 🆔https://eitaa.com/ravadar

یواشکی راننده ساینای سفید به ما که رسید سرعتش را کم کرد. یک لبخند از ته دل نشاند روی صورتش و آرام لب‌هایش را به هم زد: _خسته نباشید! ایول دارید همتون خیلی طول نکشید که خانمی با همان تیپ و ظاهر، روی صندلی شاگرد یک تیبا، دستش را خم و راست کرد و همزمان با حرکت دستش، آرام لب زد که "خاک بر سرتان"