#یادداشت | عدالت زنده، جامعه زنده ▫️ از مطالبه‌گری متعادل تا بازسازی روابط ایمان 1️⃣ عدالت‌طلبی به‌مثابه فرهنگ اجتماعی، نه اقدام مقطعی مسیر انبیا صرفاً استقرار عدالت از بالا نبوده، بلکه بیدارکردن حس عدالت‌خواهی در متن جامعه بوده است. تفاوت این دو رویکرد بنیادین است: عدالتِ تحمیلی و صرفاً اجرایی، با تغییر افراد و شرایط دچار بازگشت می‌شود؛ اما عدالتِ تبدیل‌شده به فرهنگ عمومی، ماندگار و اصلاح‌گر است. بر این اساس، جامعه‌ای که نسبت به ظلم حساس نیست و مطالبه عدالت در آن به یک ارزش عمومی تبدیل نشده، جامعه‌ای زنده محسوب نمی‌شود؛ هرچند از نظر ظاهری فعال و پرتحرک باشد. وظیفه جریان مؤمن و انقلابی در این نقطه، احیای «حساسیت عمومی نسبت به عدالت» است، نه صرفاً حمایت یا نقد مقطعی از تصمیم‌ها. 2️⃣ مطالبه‌گری متعادل؛ نقطه تمایز اصلاح از تخریب عدالت‌خواهی اگر از مسیر عقلانیت و نیت اصلاح خارج شود، نه‌تنها به عدالت کمک نمی‌کند، بلکه راه آن را می‌بندد. افراط در شعار، موضع‌گیری‌های هیجانی و گره‌زدن عدالت‌طلبی به براندازی یا تضعیف کلی حاکمیت، عملاً همان کاری را می‌کند که دشمن به‌دنبال آن است: خاموش‌شدن صدای عدالت. مطالبه‌گری متعادل یعنی پیگیری مستمر، شفاف و مردمی عدالت، با حفظ جهت اصلاح ساختارها و قوانین، نه تخریب اصل نظام اجتماعی. در این الگو، عدالت‌خواهی نه پرخاشگر است و نه منفعل؛ بلکه مطالبه‌ای آگاهانه و ریشه‌دار است که امکان سوءاستفاده دشمن را به حداقل می‌رساند. 3️⃣ نقش پیش‌برنده مؤمنین انقلابی در احیای عدالت اگر عدالت‌طلبی به‌دست جریان‌های ناسالم یا هیجانی بیفتد، نتیجه آن انحراف مطالبه و ایجاد هزینه برای اصل عدالت است. ازاین‌رو، بار اصلی این میدان بر دوش مؤمنینی است که هم نسبت به آرمان عدالت حساس‌اند و هم نسبت به مصالح جامعه و دشمن‌شناسی آگاه‌اند. این گروه باید پیش‌قراول مطالبه عدالت باشند تا هم مردم احساس رهاشدگی نکنند و هم حاکمیت در برابر خواست عمومی اصلاح‌گرانه قرار گیرد. حضور فعال، اما عاقلانه مؤمنین در این میدان، جامعه را «بیمه» می‌کند؛ زیرا مانع از آن می‌شود که فشارهای اقتصادی و اجتماعی به اعتراض‌های کور و قابل‌سوارشدن توسط دشمن تبدیل گردد. 4️⃣ عدالت اجتماعی بدون اصلاح روابط انسانی شکل نمی‌گیرد یکی از لایه‌های عمیق این بحث، پیوند عدالت اجتماعی با کیفیت روابط میان مؤمنین است. تا زمانی که در روابط روزمره، حق‌کشی، بی‌تفاوتی و سلطه‌طلبی وجود دارد، سخن گفتن از عدالت کلان، شعاری و بی‌اثر خواهد بود. شروع این اصلاح، از خانه است: از رابطه همسران، والد و فرزند، بزرگ‌تر و کوچک‌تر، قوی و ضعیف. اگر این روابط بر پایه رحمت، مسئولیت‌پذیری و رعایت حق تنظیم نشود، جامعه به‌تدریج به جایی می‌رسد که ظلم را می‌بیند اما واکنشی نشان نمی‌دهد. چنین جامعه‌ای از درون دچار مرگ اخلاقی شده است. 5️⃣ از خانه تا جامعه؛ مسیر عملی زمینه‌سازی ظهور عدالت‌طلبی‌ای که از درون انسان آغاز شود، در خانه تمرین گردد و در جمع‌های ایمانی گسترش یابد، به‌تدریج به یک مطالبه اجتماعی پایدار تبدیل می‌شود. در این نقطه، عدالت دیگر یک شعار سیاسی نیست، بلکه به هوای تنفس جامعه بدل می‌شود؛ نبودش جان‌ها را خسته و حضورش جامعه را زنده می‌کند. چنین مسیری است که می‌تواند جامعه را برای عدالت فراگیر عصر ظهور آماده کند؛ عدالتی که در روایات به نسیمی تشبیه شده که به همه خانه‌ها نفوذ می‌کند. اگر مؤمنین این نفوذ را از اکنون در جان و روابط خود تمرین نکنند، ادعای همراهی با آن عدالت بزرگ، ادعایی بی‌پشتوانه خواهد بود. ✍️ یادداشت تحلیلی با رویکرد توسعه و عملیاتی‌سازی گفتمان عدالت بر اساس بیانات استاد عابدینی ✅ قرارگاه ربّیون | عضو شوید 👇 @rebbion_ir @rebbion_ir

👇👇

#اینفوگرافی تبیین رابطه عدالت طلبی و زمینه سازی برای ظهور ◽️ در بیان #استاد_عابدینی 🗓 چهارشنبه ۸ بهمن ۱۴۰۴ 📍مدرسه‌علمیه‌ثامن‌الائمه‌(ع) قم 📥 صوت کامل ✅ قرارگاه ربّیون | عضو شوید 👇 @rebbion_ir @rebbion_ir

🔻«ظهور عدل» 🔖 در آستانه میلاد امام زمان عج و ایام گرامیداشت پیروزی انقلاب اسلامی 💌 از امشب تا ۲۲ بهمن، هر شب یک قسمت از مجموعه یادداشت‌های «#ظهور_عدل» منتشر خواهد شد. ✅ قرارگاه ربّیون | عضو شوید 👇 @rebbion_ir @rebbion_ir

#ظهور_عدل 1⃣ وظیفه امروز ما فهم صحیح مفهوم عدالت و تلاش برای فرهنگ شدن عدالتطلبی است 💬 حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمدرضا عابدینی __________________ 🔸نظام معرفتی اسلام بر سه پایه معنویت، عقلانیت و عدالت پایه‌گذاری شده است. عقلانیت و معنویت، دو پایه اساسی هستند که در زمینه عدالت خود را نشان می‌دهند. اگر عدالت نباشد، دو رکن عقلانیت و معنویت فشل خواهند شد. امام خمینی رحمة الله علیه این سه را به‌عنوان سه پایه اساسی دین و انقلاب ما معرفی کردند. بین این سه ملاک، شاید عدالت ملموس‌تر و محسوس‌تر است. عدالت زمینه‌ای است که عقلانیت و معنویت در آن رشد می‌کنند و خودشان را نشان می‌دهند. به‌خصوص، در تعبیری که قرآن در آیه 25 سوره حدید دارد «لَقَد اَرسَلنا رُسُلَنا بِالبِیِّنت وَ اَنزَلنا مَعَهُمُ الکِتبَ وَ المیزانَ لِیَقومَ النّاسُ بِالقِسط». قسط، عدالت مشهود است. وقتی‌که عدالت به مرتبه اقامه و تحقق رسیده و دیده بشود، قسط ایجاد خواهد شد. 🔸قسط، از الفاظ متضاد و اضداد است؛ یعنی هم در معنای جور به کار می‌رود و هم در معنای عدل. قاسطین که از ریشه قسط است، همان افرادی هستند که در مقابل امام علی علیهالسلام ایستادند و از حق و عدالت منحرف شدند. به آن‌ کسی که در نظام عدالت پایداری کرده، قسط می‌گویند. به معنای اول هم قَسط گفته می‌شود. اصل این است که «ق- س- ط» ریشه‌ای است که بر اضداد اطلاق می‌شود. آیه شریفه می‌فرماید: «لِیَقومَ النّاسُ بِالقِسط». رسل مردم را به آن قسط و به معنای دقیق‌تر به اقامه قسط دعوت می‌کنند. 🔰 عدالت و حیات جمعی 🔸 درباره اهمیت عدالت و زمینه بودن آن برای عقلانیت و معنویت، تعبیری در بعضی روایات آمده است که استشهاد به این آیه شریفه کرده‌اند: «اِعلَمُوا اَنَّ الله یُحِی الاَرضَ بَعدَ مَوتِها». حدود 5 یا 6 روایت متعدد از امام صادق علیهالسلام و امام باقر علیهالسلام وجود دارد که در آن‌ها، احیای ارض را به اجرای عدالت تعبیر کرده‌اند. در این روایات، موت به همان معنای «ملئت ظلما و جورا» و احیای ارض به «یملأ اللَّه به الأرض قسطا و عدلا» تعبیر شده است. در حقیقت، عدل زنده کننده و حیات است. 🔸باید این روایات، به‌عنوان یک اصل برای ما قرار گیرند. هم زمین فردی و هم زمین اجتماعی با ظلم و جور می‌میرند. مبتنی بر این روایت، کسی که در درون وجود خودش عدل را رعایت نکرده باشد تنها یک مرده‌ای است که راه می‌رود. هر کس به مقداری که ظلم در وجودش محقق شود، به همان مقدار مرده است. نگاه خدای تبارک‌وتعالی و نگاه حضرات معصومین سلام‌الله علیهم اجمعین به حیات و میزان تحقق آن، در قالب این روایات شریف، مبتنی بر میزان تحقق عدالت است. ✅ قرارگاه ربّیون | عضو شوید 👇 @rebbion_ir @rebbion_ir

#ظهور_عدل 2⃣ 💬 یادداشتی از حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمدرضا عابدینی ______________ 🔻 آثار عدالت در دوران ظهور 🔸 اجرای عدالت از معرفت ظلم و جور و معرفت عدل نشأت می‌گیرد. حیات خودش مبدأ علم است. اگر جایی می‌خواهد علم و معرفت باشد باید حیات وجود داشته باشد. اگر حیات نباشد، علم و معرفت معنا ندارد. ازاین‌جهت، اسم «حیات» نسبت به علم و قدرت الهی، ام-الاسماء است. در نظام اسماء الهی، علم و قدرت را حیات می‌گویند. اگر علم و قدرت با هم باشند حیات خواهد بود. پس حیات زمینه‌ای است که علم و قدرت باید در آن رشد کنند. اگر عدل در حقیقت حیات است، پس علم و قدرت در زمینه عدل محقق می‌شوند. در نتیجه، اگر عدل در فرد یا جامعه‌ای محقق شد، امکان تحقق علم و قدرت نیز خواهد بود. منظور از علم در اینجا علم در نگاه الهی است نه علم حصولی که یک ظالم جائر نیز ممکن است به دست بیاورد و حتی در این زمینه‌ها معلوماتش بیشتر از بقیه هم باشد. این علم با وجود او عجین نشده و جدای از وجود اوست. چنین علمی مصداق «یَحمِل اَسفارًا» است. مثل باری است که پالان شتری قرار گرفته و درون جان او مستقر نشده است. 🔸 در روایات پیرامون حضرت مهدی عج الله تعالی فرجه الشریف آمده است: «يظهر عند الركن والمقام، فيطهر الأرض ويضع الميزان بالقسط فلا يظلم أحد أحدا» . در اینجا تعبیر طهارت آمده است. با وضع میزان عدل زمین را طاهر می‌کند. روایت تصریح دارد که وقتی حضرت استقرار پیدا می‌کنند، در حکومت ایشان هیچ کسی قدرت ندارد که به دیگری ظلم کند. اگر در روایات دیگری گفته شده است که در زمان حضرت همه نعمت‌ها خودشان را نشان می‌دهند و عقول رشد می‌کنند، یکی از زمینه‌های اساسی این امر مربوط به اجرای عدالت است. وقتی عدالت اجرا می‌شود، زمین طاهر خواهد شد. منظور از زمین (الارض) در اینجا فقط کره خاکی که در آن زندگی می‌کنیم، نیست. زمین یعنی ارضی که استعداد است. ارض یعنی استعداد. کره زمین هم یکی از این استعداد‌ها است. زمینه وجود ما هم به‌عنوان رشد، یکی از زمینه‌ها و ارض‌ها است. هیأت اجتماعی و آن روابط اجتماعی هم یک نوع ارض است که به‌عنوان حیات اجتماعی، استعداد دارد. 🔸در زمان حضرت، چون موانع برداشته می‌شوند، همه این استعدادها فعلیت پیدا می‌کنند. منظور از یطهر الارض و پاک شدن زمین برداشته شدن موانع از مقابل آن است. چون فاعلیت حق تام است، وقتی‌که مانع برداشته شد استعداد‌ها به فعلیت می‌رسند. نرسیدن استعداد‌ها به فعلیت از وجود مانع نشأت می‌گیرد. 🔸در فاعلیت حضرت حق هیچ نقصی نیست. اگر استعدادی به فعلیت نمی‌رسد به دلیل وجود مانعی است که خود اشخاص ایجاد کرده‌اند. لذا در انبیاء هیچ استعدادی باقی نمی‌ماند مگر آنکه به فعلیت رسیده است. چون مانعی در وجودشان ایجاد نمی‌شود. چون آن‌ها وجودشان طاهر است و معصوم هستند. وقتی وجودی معصوم بود، هیچ مانعی در به فعلیت رسیدن او وجود ندارد. تمام استعدادشان به تمام فعلیتی که برای آن‌ها مقدر است می‌رسد. اگر افراد دیگر به این کمال نمی‌رسند به دلیل لغزش‌ها، انحرافات و غفلت‌ها است. این غفلت‌ها، معصیت‌ها و انحرافات در انسان عایق و مانع ایجاد می‌کند و باعث خواهد شد استعداد انسان به فعلیت نرسد. اگر استعدادهای انسان وقتی از دنیا می‌رود به فعلیت نرسیده باشد، محجوب مانده و به آن کمال نهایی نرسیده است. لذا روایت می‌خواهد بفرماید که اجرای عدالت در وجود خود انسان و در وجود اجتماع، در زمینه تکوین و تشریع، سبب رفع مانع و طهارت ارض و استعداد می‌شود. اگر رفع مانع ایجاد کرد، فاعلیت حضرت حق به تمام استعداد‌ها جواب می‌دهد. 🔸در طرف خداوند فاعلیت تام است و هیچ تغییری در آن ایجاد نمی‌شود. «أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا» از طرف خداوند باران کاملاً می‌بارد. اما وقتی‌که این باران جاری می‌شود، هر ظرفی به ‌اندازه خودش از این بهره‌مند می‌شود. اگر ظرفی دهانه‌اش را تنگ کرده بود به آن ‌اندازه بهره‌مند می‌شود. اگر دهانه‌اش بازتر باشد بیشتر بهره‌مند می‌شود. دهانه یعنی استعداد. دهانه یعنی نبود مانع در مقابل استعداد. ✅ قرارگاه ربّیون | عضو شوید 👇 @rebbion_ir @rebbion_ir

#ظهور_عدل 3⃣ 💬 یادداشتی از حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمدرضا عابدینی __________ آثار عدالت در جامعه 🔸در بعضی از روایات هست که وقتی عدل حضرت محقق می‌شود اصطکاک بین حیوانات نیز از بین می‌رود؛ یعنی سعه جورِ اهل جور تا دشمنی بین حیوانات نیز کشیده می‌شود. حتی بین آسمان و زمین مادی تخالف ایجاد می‌شود. باران نمی‌بارد، ابر از بارش امساک می‌کند. این‌ها به خاطر جور اهل زمین است؛ یعنی آن‌چنان دشمنی و کینه به خاطر فعل انسان بین نظام تکوین محقق شده که باعث چنین بلایایی می‌شود. چون نظام تکوین در عالم، تابع وجود انسان است. خدای تبارک‌وتعالی این را قرار داده است: «وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ» برکات سماء بر زمین می‌بارد. وقتی برکات بر زمین نمی‌بارند زمین مرده می‌شود. زمین از آبادی خالی می‌شود. زمین استعداد آبادی را داشت ولی باران نیامد و به فعلیت نرسید. چه چیزی سبب شد که زمین به آبادی نرسد؟ چه چیزی سبب شد که این زمین استعدادش به فعلیت نرسد؟ جور اهل ضلال باعث این کار شده است. 🔸چنین نیست که من فقط به خودم جور می‌کنم. فقط این نیست که دارم با خودم دشمنی می‌کنم. دشمنی من، سرتاسر عالم را در معرض ضلال و موت قرار می‌دهد. تخالف زمین و آسمان به این است که زمین استعداد رویش دارد اما فعل انسان مانع از آن می‌شود که باران به‌موقع باریده و زمین سبز شود. در روایات است زمین کسی را که مانع این امر شده لعن می‌کند. اگر مانع ایجاد کردم، خود وجود من و بدن من، نظام روحی و نفس من، من را لعن می‌کنند. برای اینکه نگذاشتم استعدادهایم به فعلیت برسد. ازاین‌جهت است که در روایت دارد وقتی انسان عاصی و کافر روی زمین راه می‌رود، زمین او را لعن می‌کند. چون او باعث شده است که استعداد زمین به فعلیت نرسد. برای به کمال رسیدن زمین مانع ایجاد کرده است. بغض انسان به دل او می‌افتد. چون استعدادش به فعلیت نرسیده و زمینه رشدی که «أَعْطى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‌« بود را با این کارهایش سد کرده است. لذا اگر جور و ظلم از زمین برداشته شود مانعی در راه رسیدن به فعلیت، حتی در همین دنیای مادی، محقق نمی‌شود. دنیا جای اصطکاک است و علم آن محدود است. همه چیز نمی‌تواند به نتیجه نهایی‌اش برسد؛ اما اگر ظلم و جور در عالم محقق نباشد در همین زمینی که محدودیت دارد، به تعبیر قرآن و روایات، همه چیز به فعلیت خودشان می‌رسند. 🔸در یکی از روایت‌ها است که اگر حجت ما قیام کند «لأنزل الله عليهم من السماء قطرها واخرجت الارض نباتها و لذهبت الشحناء من قلوب العباد» وقتی‌که عدالت محقق می‌شود و حضرت قیام می‌کند؛ کینه‌ها از دل‌ها برطرف می‌شود، چون کینه‌ها مربوط به همین جور‌ها است. ادامه روایت می‌فرماید «و اصطلحت السبایع والبهائم» حیوانات هم صلح می‌کنند. «حَتّی تَمْشِی الْمَرأَةُ بَیْنَ الْعِراقِ اِلَی الشّامِ لا تَضَعُ قَدَمَیْها اِلاّ عَلَی النَّباتِ» وقتی زنی از عراق تا شام حرکت می‌کند پایش را بر زمین خالی نمی‌تواند بگذارد. همه جا سرسبز و آباد است. این‌ها تعبیرات زیبایی است؛ یعنی استعداد ارض به تمامه به فعلیت می‌رسد. همه استعداد‌ها به فعلیت رسیده است. «وَ عَلی رَأْسِها زینَتُها لا یُهَیِّجُها سَبُعٌ و لا تخافوا» باری را حمل می‌کند بدون اینکه از کسی ترس داشته باشد؛ نه از حیوان و نه از انسان. هیچ نگرانی در کار نیست؛ یعنی امنیت مطلق. پس امنیت هم دائر مدار تحقق عدالت است. هر قدر عدالت بیشتر محقق شود، امنیت بیشتر خواهد شد. اگر عدالت در خود انسان محقق بشود از فزع روز قیامت در امان است. این امنیت فردی است. به مقداری که رابطه‌های انسانی براساس نظام عادلانه باشند به همان نسبت امنیت ایجاد می‌شود. دنباله عدالت، هم حیات، هم علم و هم امنیت محقق می‌شود. ببینید چقدر برکات به دنبال این است. ما غفلت داریم و خیلی حساسیت نداریم. هر کدام از این‌ها کلید یک باب است. ✅ قرارگاه ربّیون | عضو شوید 👇 @rebbion_ir @rebbion_ir

#ظهور_عدل 4⃣ 💬 یادداشتی از حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمدرضا عابدینی __ آثار عدالت در جامعه 🔸قرآن می‌فرماید: «اِنَّ الدّارَ الآخِرَةَ لَهِیَ الحَیَوان» آخرت دار حیات است؛ حیات محض است. حال در زمان ظهور «یملأ اللَّه به الأرض قسطا و عدلا» خواهد شد؛ یعنی در زمان ظهور حیات دنیا همان حیات آخرت خواهد شد. مرتبه عظیمی از عدالت حق در روز ظهور محقق می‌شود و چون حیات دنیا همان حیات آخرت شده، جزای اعمال نیز به بعد موکول نشده و جلوی ظلم و جور افراد گرفته خواهد شد. حتی تعبیر این است که اگر در دل سنگی نفاقی باشد آن سنگ به زبان می‌آید و می‌گوید در دل من منافقی خودش را پنهان کرده است، من را بشکافید و او را بیرون آورید. سنگ هم کمال خود را در این می‌بیند که منافقی در درونش نباشد. اگر این روایت در مورد سنگ وارد شده، پس این سینه و بدن ما هم اگر نفاقی در وجودشان باشد به داد می‌آیند که در درون من منافقی لانه کرده است. همان‌طور که در قیامت تمام ایدی و ارجل و اعضاء شهادت می‌دهند؛ مرتبه‌ای از این شهادت در زمان ظهور محقق می‌شود. 🔸ظهور، مرتبه‌ای از ظهور اسم «الباطن» است. ظهور، کانال قیامت است. انسان برای ورود به قیامت آماده می‌شود. مراحلی از قیامت خودش را در دوران حضرت نشان می‌دهد و آشکار می‌شود. ازاین‌رو، روز ظهور جزو ایام‌الله است. ایام‌الله یعنی روزهای بروز و ظهور؛ یعنی آن چیزی که تا قبل از این در خفا بوده و امروز آشکار شده است. «ايام‌ الله‌ ثلاثة: يوم يقوم القائم، و يوم الكرة، و يوم القيامة» . روز ظهور، روز رجعت و روز قیامت ایام‌الله هستند. چون این‌ها روز بروز و ظهور هستند. آنجا چیز پنهانی معنا ندارد. ✅ قرارگاه ربّیون | عضو شوید 👇 @rebbion_ir @rebbion_ir

#ظهور_عدل 5⃣ 💬 یادداشتی از حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمدرضا عابدینی __ 🔻 سیره مهدوی در اقامه عدل 🔸در روایتی مفضل بن عمر می‌گوید، خدمت امام صادق علیه¬السلام مشغول طواف بودیم. حضرت من را نگاه کردند و دیدند که خیلی ناراحت هستم. به من فرمودند: چرا این‌گونه اندوهگین هستی؟ گفتم: به تشکیلات بنی‌عباس و قدرت و سیطره و امکاناتی که دارند نگاه می‌کنم و با خود می‌گویم اگر این قدرت دست شما بود چه خدمتی به مردم می‌شد. ما هم در یک راحتی بودیم (در واقع دارد تصورات ما را می‌گوید که امام زمان هم بیایند ما هم نان و نوایی پیدا می‌کنیم). البته منظور مفضل هم خدمت¬گذاری امام و هم استفاده از ایشان بوده است. امام فرمودند: ای مفضل! بدان که اگر قدرت در دست ما باشد، شب‌ها به تدبیر امور و روز‌ها به تلاش و کوشش می‌پردازیم. جامه‌ای خشن به تن می‌کنیم و غذایی بی‌خورشت می‌خوریم؛ درست مانند سیره امیرمؤمنان علیه¬السلام ؛ زیرا اگر جز این عمل شود پاداش آن دوزخ خواهد بود . 🔸نگاه ما این است که امام جامعه باید سخت‌ترین شرایط را برای خودش در نظر بگیرد. اگرچه حاکمیت در دست امام صادق علیه¬السلام نبود اما زندگی ایشان با زمانی که حاکمیت در دستشان باشد فرقی نمی‌کند. حضرت می‌فرمایند، اگر حاکمیت در دستم باشد سیره من مثل سیره امیرمؤمنان علیه¬السلام است؛ چون آنجا باید شبیه به اضعف مردم باشم. آیا سیره امروز ما این‌گونه هست؟ حتی سیره ما در ارتباط با دیگران این‌گونه است؟ ما خودمان را این‌طور تربیت کرده‌ایم تا اگر به حاکمیت رسیدیم و جزو حاکمیت امام زمان علیه¬السلام شدیم این سیره را داشته باشیم؟ الآن این‌گونه هستیم؟ اگر حضرت بیایند ما می‌توانیم جزو پرچم‌داران حضرت باشیم؟ تحمل این کار را داریم؟ مزاج و توان خودمان را برای این کار آماده کرده‌ایم؟ توانستیم طوری آن را آماده کنیم تا این مرتبه از سختی را تحمل کند؟ بحث عدالت‌طلبی اگر بخواهد یک مقدار ریشه‌دار شود بسیاری از ما جاخالی می‌دهیم. این‌طور نیست که ساده باشد. مفضل می‌گوید شما بیایید تا ما هم به یک نان و نوایی برسیم و از این سختی‌هایی که در آن هستیم راحت شویم. حضرت می‌فرمایند ما بیاییم از این هم سخت‌تر می‌شود. 🔸در روایات دیگری هم آمده که وقتی حضرت مهدی ارواحنا فداه می‌آیند، نظام مالی و زندگی برای مؤمنین سخت‌تر می‌شود. چون می‌خواهند همه استعداد‌ها فعلیت پیدا ایجاد کنند و بقیه را به رشد برسانند؛ بنابراین تمام وجود مؤمنان را کار کردن فرامی‌گیرد. لذا هر یک نفر به اندازه 20 نفر کار می‌کند. الآن می‌گویند هر نفر یک ساعت کار مفید از مجموع آن 8 ساعت کاری که برایش در نظر گرفته‌شده هم ندارد؛ اما در زمان ظهور هر یک نفر به اندازه 20 نفر که کار مفید انجام می‌دهند کار می‌کند؛ یعنی سرعت در کار و کیفیت آن و سرعت در به فعلیت رساندن استعداد‌ها بسیار شتاب می‌گیرد. 🔸بعد از دوران قیام، این‌طور نیست که انسان پایش را روی پایش بیندازد و قلیان بکشد. روایت بالا مربوط به دوران بعد از قیام است. یوم العرق و العلق است. خونش برای قیام و عرقش برای کار است. کار می‌کنند تا استعداد‌ها به فعلیت برسند. منظور فقط کار مادی هم نیست. همه ابعاد را در برمی‌گیرد. در آن زمان، وقتی کار انجام می‌گیرد در حقیقت شعله‌های توحید هم همان‌جا سر می‌کشند. لذا در روایات است که حضرت راه که می‌روند از نعلین ایشان علم تراوش می‌کند؛ یعنی نظام، نظام علم است. ✅ قرارگاه ربّیون | عضو شوید 👇 @rebbion_ir @rebbion_ir