یکی دیگر از گزارش‌های سیاستی مرکز توسعه و آینده‌نگری، زیر نظر سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی، با موضوع مسئولیت اجتماعی منتشر شد. عمده کاستی این گزارش‌ها این است که‌ جایگاه الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت در آن مشخص نیست و نه تنها هیچ ارجاعی به منابع بومی و میراث اندیشه ما دیده نمی‌شود بلکه بر اساس تفکر ترجمه‌ای شکل گرفته‌اند (پاورقی های حاوی معادل‌های انگلیسی شاخص‌ها نمودی از این اساس است). حتی گاهی برخی توصیه‌های مندرج در این‌گزارش مثل ضرورت هماهنگی با هنجارهای اخلاقی و بین‌المللی می‌تواند اساس الگوی اسلامی ایرانی را با چالش جدی مواجه کند. پیش‌فرض اخلاق در این نوع گزارش‌ها اخلاق سکولار و عرفی است و هنجارهای بین‌المللی هم بر اساس اسناد سازمان‌های جهانی بسیار قابل نقد هستند. منظور این نیست که اشتراکات جهانی را نادیده بگیریم ولی برای جداکردن اشتراکات از گزاره‌های چالش‌زا نیاز به ایجاد پرسش هست. اما همین گام ابتدایی توسط یکی از موثرترین سازمان‌های برنامه‌ریز نادیده گرفته شده است. فایل گزارش @rezakarimi

مروری بر مبانی قرآنی دعای عظم البلاء و پاسخ به شبهات منتقدین آن https://karbalaiyan.ir/?p=3641

بازنشر یادداشتی در سال۱۳۹۳ درباره اینترنت و زندگی دوم https://r1001.blog.ir/1393/07/16 @rezakarimi

💻 نشست مجازی 'فهم' با محوریت حکمت هنر متعالی. 🔴جلسه دوم (هنر در اندیشه شهید آوینی) 🕕 ۱۵آذرماه ۱۴۰۱ 🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸 @fahm_ir @rezakarimi

مبعث روز تجلی حقیقت احمدیه در حقیقت محمدیه است و آغاز دوران تخفیف بزرگ بر بشر. ۲۹بهمن۱۴۰۱ @estentagh @rezakarimi

از مهم ترین ارزشهای کتاب آقا سعید تلاش برای فهم واقعیت ها به جای حذف آنهاست. شهید جعفری نقاط درخشانی در زندگی دارد: معنویت، علم، شجاعت و صراحت و غیرت و فعال بودن او باید برای نسل امروز روایت شود؛ چنانچه که در این کتاب بسیاری از آنها گفته شده است. مثلاً پیشرو و پیشتاز بودن او در موارد مختلفی نمود دارد یا معنویت او را می توان از زبان شهید صیاد شنید که به تعبیر نویسنده، «صیاد در کمند سعید» بود یا اینکه زیر سایه روحانیت بود و معتقد بود «باید امضای همه آقایان باشد». علاوه بر اینها، ماجرای عضویت در انجمن حجتبه، بدبینی شهید بروجردی به شهید جعفری، اتهام همکاری با ساواک، برادر مارکسیست او و... همگی واقعیتهایی هستند که باید به درستی روایت شوند نه اینکه بیان آن را خلاف مصلحت تلقی کنیم. کتاب آقا سعید نمونه دیگری است از داستان پرماجرای اختلاف روایت ها در انسان زمینی. خاصیت زمین این است که آب نازل شده را ناخالص می کند و هر کس به قدر وسع خود حقایق را دریافت می کند. همین نکته موجب به وجود آمدن پیچیدگی در تاریخ شده است که نویسنده کتاب در مقدمه و در مصاحبه ها بر آن تأکید می کند. هر چقدر یک انسان وسیع تر و بزرگ تر باشد اختلاف روایت ها از او طبیعی تر است. به نظر می رسد تنها راه حل، روایت جامع است. کاری که کتاب قطور و مفصل آقا سعید به آن نزدیک شده است. متن کامل یادداشت: https://www.ibna.ir/news/333126 @rezakarimi

رابطه خودباشی و توحید سیری در نامه ۳۱ #نهج_البلاغه بخش سیزدهم ۱۳اسفند۱۴۰۱ @estentagh @rezakarimi

جلسه گفتگو و هم‌اندیشی با موضوع: 💠 بازخوانی نسبی‌انگاری در هرمنوتیک فلسفی ذیل نظریه خودباشی 🗓 سه شنبه ۲۳ اسفند ⏱ ساعت ۱۶:۳۰ 📍در بستر اسکای‌روم سُها: http://skyroom.online/ch/sohasima/sohaqom ‌ ‌ ‌ @SohaQom @SohaSima

بازخوانی نسبی‌انگاری در هرمنوتیک فلسفی ذیل نظریه خودباشی گفتگوی مجازی رضاکریمی و سیدرسول فاطمی ۲۳ اسفند ۱۴۰۱ - به میزبانی سُها (سرای هنر و اندیشه) ✅توضیح خودباشی (میزان‌انگاری نفس) و تفاوت آن با معرفت نفس و جهاد با نفس ✅آیا مفسرمحوری در تفسیر پذیرفته است؟ ✅چهار برداشت از نسبیت هرمنوتیکی ✅ آیا رهایی از پیش‌فرض‌ها ممکن یا مطلوب است؟ ✅ تفاوت نسبیت هرمنوتیکی و نسبیت مدرن @rezakarimi @estentagh

سریال اکتور ایده مهمی را موضوع قصه و فیلمنامه قرار داده است: بازیگرانی که با سفارش دیگران به قصد درآمد، در زندگی واقعی مردم بازی می‌کنند. این ایده از دیدگاه ویلیام شکسپیر گرفته شده که تمام دنیا صحنه ی نمایشی است/ که مردان و زنان، فقط بازیگران آنند / این بازیگران، زمان ورود و خروج خود را دارند /و هر بازیگری نقش‌های بسیاری را بازی می‌کند. از ادامه شعر شکسپیر برمی‌آید که منظور او نقش‌های واقعی است که در حقیقت نوعی بازی است ولی در سریال بازی‌گری به قصد فریب دیگران است. بازی که در شعر هست نهایتاً خود بازی‌گر را فریب می‌دهد که زندگی را جدی گرفته است ولی در سریال بازی‌گر دیگران را فریب می‌دهد تا آنچه مخفی کردند را آشکار کنند. نیماجاویدی ایده جدید و جذابی را انتخاب کرده است ولی اگر قصه را بیشتر به شعر شکسپیر نزدیک کند، سخنش جدی‌تر و بینادین‌تر خواهد شد. هدف شکسپیر از توصیف دنیا به استیج (صحنه نمایش) چیست؟ او خود در این‌مورد تصریح نکرده است. اما می‌توان این توصیف را در جهت یک جهان‌بینی هماهنگ دانست؛ در شعر شکسپیر، معادل بازیگر player است و در سریال معادل actor است. act بیشتر از play جدی‌تر است. play نوعى بازی از جهت لذت و سرگرمی است و act عمل و شغل است. شکسپیر در پایان شعرش می‌گوید در بازی‌ها بازی‌گر در آخرین نقش دوباره به نقش کودکی بازمی‌گردد و نهایتاً خروج از صحنه مانند ورود به آن، با بی‌چیزی است. این پایان مخاطب شعر را به اینجا می‌رساند که بداند نقش‌ها موقت و گذراست و پایان و خروج از صحنه دنیا عبرت‌آموز است و آنگونه که آغازکرده‌ایم به پایان می‌رسیم. بالاتر از این، اگر حقیقت بازی در دين مدنظر قرار بگیرد می‌توان قصه‌های اصیل‌تر از حقیقت دنیا روایت کرد. اگر بازی دنیا را جدی نگیریم و آن را مقدمه آخرت بدانیم باید در پایان اینگونه گفت: آنگونه که آغاز کرده‌ایم بازمی‌گردیم؛ فقط خود را بازی‌گر بدانید: وَ مَا اَلْحَيٰاةُ اَلدُّنْيٰا إِلاّٰ لَعِبٌ وَ لَهْوٌ (انعام٣٢). @rezakarimi

نون‌خ، پایتخت و اتاقک گلی هنر چگونه باید کرمانشاه را به تصویر بکشد؟ یک اثر هنری زمانی بومی است که همزمان ملی و بلکه جهانی باشد. mehrnews.com/xZM8d @rezakarimi

ذکر #یا_مقلب_القلوب یکی از بهترین عبارات برای شناخت حقیقت قلب است. در کتب حدیثی این ذکر در #دعای_غریق آمده است: یاالله یارحمن رحیم یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک اما ما ایرانی ها در لحظه تحول ملی هم ، با برخی استنادات، این ذکر را در #دعای_تحویل_سال به کار می بریم. قلب یعنی همان موجودی که مقلب و دگرگون می شود. بهترین قلب این است که بهتر دگرگون و متحول شود و بدترین قلب این است که سخت و قسی و قالب (طبع) زده و غیرقابل انعطاف باشد. قلب بنده بین دو انگشت خداست که آن را مقلب می کند. قلب مریض آن است که تسلیم و پذیرای اراده الهی نباشد. اینجاست که قلب آنقدر قابل توسعه است که خدا هم در آن جا می گیرد! بهترین قلب این است که با ذکر خدا هم لرزان است و هم اطمینان دارد. اذا ذکرالله وجلت قلوبهم الا بذکرالله تطمئن القلوب این دو صفت متضاد در مورد قلب ممکن است چون کار قلب این است که مدام تپش داشته و مقلب شود و آرامش آن هم در عین این تپش است. خدایا ما جز قلب هایی در دستان تو هیچیم. تو خودت نگهدار‌ آنها باش. @rezakarimi