حزني عليكي حتى القيامة... هذي جراحاتي تبقى علامة...

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض ور نه هر سنگ و گلی، لؤلؤ و مرجان نشود... - حافظ -

این چه استغناست یا رب؟ وین چه قادر حکمت است؟ کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست... - حافظ -

و مادر ما کسی بود که نامش هم نباید بی وضو لمس شود...

چند سال بود فاطمیه ها هیئت نمی‌رفتم تحملشو نداشتم پارسال هم فقط یه شب رفتم اونم با خاله مژگانم که امسال دیگه نیست… تحمل شنیدن این روضه هارو نداشتم… تحمل زنده بیرون اومدن از مجلس فاطمیه رو نداشتم… امسال دومین شبه دارم میام خجالت کشیدم نیام…

هربار از مجلس روضه زنده بیرون میام متحیر می‌مونم که چقدر از سنگ بودی مگه که تمام قلبت آب نشد و اشک نشد و نریخت؟ بخدا که سنگ هم باید آب می‌شد... کاش تیکه تیکه شم... پودر شم... برا فقط خجالت یک باری که از مجلس زنده بیرون اومدم...

في الفاطمية كل عشية لا نحمل إلا صور عن من فداكي...

ای روضه دار فاطمیه های ایران امسال خودت در جوار مادرت فاطمه ای و نام تو، یاد تو، و عکس های تو، زینت بخش مجالس فاطمیه ماست...