💌
#مینویسم_برای_پدر_شهیدم |
خانهات را در سه کلمه توصیف کن!
🔰 تکنگاریهایی به قلم زنان ایرانی از روزهای پس از شهادت
#آقاجان ما، شهید سیدعلی خامنهای و دفاع مقدس ملت ایران در برابر آمریکا و رژیم صهیونیستی؛ اسفند ۱۴۰۴
🔻 توی تهران چیزی که بعضی آدمها خودشان را با آن تعریف میکنند این جمله است: «کجا میشینی؟» و هی تندتند خانه عوض میکنند تا سعی کنند هویت بهتری از خودشان بسازند.
🔻 بچه که بودم خانهی پدربزرگ مینشستیم. از آن خانههای خشتی، که ایوان طبقه دوم با حصار چوبی محافظت میشد. به نوجوانی که رسیدم خانه نو کردیم و جابهجا شدیم. چند هفته بعد از اسبابکشی، بخشی از خانه قدیمی بابابزرگ ریخت. تا مدتها هر روز میرفتم و فقط به نگاه میایستادم. انگار بخشی از "من" ریخته باشد.
🔻دیروز یکهو متوجه شدم میدان پاستورم. ایستادهام و از دور دارم اول خیابان را نگاه میکنم. از نگاه سرباز تفنگ بهدست خودم را جمع کردم و برگشتم. سه روز از نبودن شما گذشته است. سه روز است که بیت رهبری دیگر به شکل سابق سرجایش نیست. و این قلبم را بههم ریخته است. از قلبم خبر نداشتم که شما را این اندازه دوست دارد.
🔻 گاهی توی اتاق رواندرمانی از مراجعانم میپرسم: «خونه بچگیهاتو با سه کلمه برام توصیف کن؟» میخواهم تعریفش از عشق را بفهمم. میخواهم میزان احساس امنیتی که داشته و دارد را بفهمم. حالا از خودم میپرسم: «بیت را با سه کلمه توصیف کن؟». چطور شد بیتی که هیچ وقت از نزدیک ندیدهام، چند روزی است جایی شده که احساس میکنم سالها آنجا سکونت داشتهام و جابهجا نشدهام؟ من خیلی از خودم بیخبرم...
✍🏻 مریم خداکرمی
🗓 شماره ١٨
🇮🇷 مجموعهروایت
«مینویسم برای پدر شهیدم» فراخوانی است از حضور در قلب خیابانهای ایران.
متن یا فیلم خود از حضورتان در تجمعات این شبهای سوگ و حماسه را برای ما بفرستید به این شناسه:
@reyhaneh_contact
رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲
@khamenei_reyhaneh
