_من؛ یک نمونه جمع اضدادم که هیچ هراکلیتوسی کشفم نمی‌کند. یک نظریه ناشناخته که کسی تلاشی برای تبیینم نمی‌کند. کسی حاضر نیست شهرتش را به عنوان کشفش، کشفِ بزرگش، روی من بگذارد. یک بی‌پس و پیش پیچیده‌ام... کوچک و عمیق! • پ.ن: آنچه عصرها می‌شود ساعت‌ها خیره‌اش شد. #یادداشت

در زیر دست و پا تو زدی دست و پا حسین [روحی‌له‌الفدا]

¹⁰¹ نوشتن «هویت گمشدهٔ انسان» را یادآوری می‌کند؛ دست آنِ نهات را، آنِ فراموش شده‌ات را، حتی آنِ از دست رفته‌ات را می‌گیرد و می‌نشاند روی پایت. نوشتن معجزه است، بقدر اعجاز طبیعت، عظیم. #یادداشت

‌⑉ غمها یک رزق بزرگند که توی ظرف ما فرو نمی‌روند. اضافاتشان فشار می‌خورد، آب می‌رود، جاری می‌شود روی گونه و گاهی هم توی یقه لباس. آنوقت که درست و حسابی اندازه شدند قلپی می‌افتند توی دریای دِل. اول داغند و دل آدم را می‌سوزانند. کمی روی موج‌ها غلط می‌خورند و دل آدم را می‌لرزانند. بعد هم نفس‌های آخرشان را می‌کشند و دل آدم را می‌شورانند. آنوقت آهسته آهسته حل می‌شوند توی آشوب دلت و با نَمی «آهِ» کوچک باقی مانده‌شان می‌جهد بیرون. ولی قاعده غمِ تو فرق می‌کند. «حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤمنینَ» است. «لا تَبْرُدُ اَبَداً»ست. بقدر ظرف هر کداممان کاشتند توی قلب. داغِ داغ است و دل می‌سوزاند، غلط می‌خورد روی موج‌ها و دل می‌سوزاند، نفس‌هایش به تپش می‌افتد و دل می‌سوزاند. آنوقت آهسته آهسته می‌فهمی از دلت هیچ نمانده. همه چیز توی قلب آدم سوخته و فقط حسین (علیه‌السلام) مانده. #یادداشت

+خـلـوت، هــبـــه و غـــــربـــــــــت آهِ مــلـکــوت اســت در سفره آدمی!

˳˳˳ من، صاحب شمام! ˳˳˳

⁶⁶

افعال آدمیزادگان را به باب مفاعله وارد آورید. یکه دوش چسبانیدن به سریر، خاصِ ذات الهی‌ست!

در جهانِ تهی از عشق نمی‌باید زیست:)

˳ •روزنامه‌ها را روی زمین می‌گذارند. برای اینکه امام آمد تَری پا را بعد استحمام با آنها بگیرد. امام برای چند ورق کاغذ خم می‌شود. روی دست می‌گیردشان. آنها که دیدند می‌گویند اسماء‌الله نداشت، فرنگی بود، وسواسش را ما به خرج دادیم. امام می‌گوید:«کلمه حرمت دارد.» ˳

مقتضی قرابت است حضور در جولانگاه غربتِ رفیق.

_