انتظار کشیدن، خودش یک کنشه. می‌تونه مثلِ نشستن و نگاه کردن باشه؛ یا مثلِ آماده شدن برایِ اتفاقی بزرگ. فرقش اینه که اولی، انرژی‌ت رو می‌گیره، دومی، به تو انرژی می‌ده.

وقتی منتظرِ نتیجه‌ای هستیم، به دو راه می‌ریم: راهِ اول: دست روی دست گذاشتن و غصه خوردن. راه دوم: هر کاری که درتوانمون داریم برای رسیدن به اون نتیجه انجام دادن، و باقیِ مسیر را به خدا سپردن. کدومش هوشمندانه‌تره؟

اغلب ما، بینِ انجام ندادن و به نتیجه نرسیدن یک انتظارِ طولانی می‌ذاریم. و اسمش رو صبر میگیم. ولی صبرِ واقعی، زمانیه که داری حرکت می‌کنی، و نتیجه هنوز نرسیده.

اغلب ما، بینِ انجام ندادن و به نتیجه نرسیدن یک انتظارِ طولانی می‌ذاریم. و اسمش رو صبر میگیم. ولی صبرِ واقعی، زمانیه که داری حرکت می‌کنی، و نتیجه هنوز نرسیده.

هر کاری رو که می‌تونی امروز برای هدفت انجام بدی، انجام بده. بعد، با آرامش منتظر باش. این انتظار، بی‌عملی نیست؛ این تغذیه کردنِ امیده.

چقدر خوبه که بدونیم: دست روی دست گذاشتن صبر نیست؛ تمرین کردن، مطالعه کردن، تلاش کردن و بعد صبور بودنه. اولی پوچه، دومی سازنده.❗️

اگر منتظرِ یک تغییر بزرگی، به این فکر کن: چه کارهای کوچیکی روامروز می‌تونی انجام بدی که اون تغییر رو به جلو هل بده؟ شاید اون انتظارِ هوشمندانه، همین کارهای کوچیک باشه.

خدا آخر و عاقبتمونو بخیر کنه...! اگه تصمیم گرفت وسطاشم بخیر کنه که کمال تشکر و سپاسگزاری رو ازش داریم حقیقتا دیگه نمیتانیم.../:

گیر کرده‌ایم در آرزوهایی که تقدیرمان نیست.

. اندکی‌صبرکنیم، فرج‌بسیار‌نزدیک‌است(:💔

یه مطلب خیلی جالب از آیت الله فاطمي نيا رحمة‌الله علیه خوندم، گفتم حتما نقل میکنم تو کانال: فرمودن که آدم اگه گاهی توی صحبت‌هاش از کلمه"بعضی" استفاده نکنه، میره جهنم! مثلا اگر براش اتفاقی پیش اومد، بگه: ای بابا، تمام بقال‌ها متقلب هستن، تمام کارمند ها چنین هستن و... روز قیامت یک بقال خوب جلوی آدم رو میگیره، چند تا کارمند خوب جلوی آدم رو میگیرن، میگن ما که اینطور نبودیم، چرا گفتی!؟ به همین خاطر اگر بگیم "بعضی"، راحت میشیم، بگیم بعضی بقال ها، بعضی کارمند ها و...