-

سطرها به غزه بدهکاریم‌‌ ، که واژه‌های تمام جهان برای وصف آنان ناتوان و عاجز و کوچک‌مقدارند.

اما عزیزمن ، گاهی چقدر نبودنت سخت می‌شود.

-

ء. اگه شهید نشدم برات ناکام میرم ، ولی اگه مردم و روی کفنم قالی کربلات نبود و منو توی حرم تشییع نکردن ، خسرالدنیا والآخرت میشینه روی دلم. اما منم الان روح پژمرده و مردمو باید توی حرمت بچرخونم منتهی روی شونه‌های خودم ، روی پاهای خودم ، و با دستای خودم. کار مارو راه بنداز عزیزنشسته توی قلب‌های تنگ‌ و خسته‌مون .. به حرم ببری یا نبری زائر زیاده ، ولی بدون این بی‌دست و پا ، فقط یک‌سال منتظر وصالت نشسته ، و به یه عالم گفته من اربعین کنار محبوبم ، میشه این بار بازم آبروداری کنی ؟..

-

ما هرروزِهفته رو منتظر شب‌جمعه‌ی شما نشستیم اباعبدالله ، تا شب‌جمعه بشه و از دور و مخصوص زیارت کنیم کربلاتو ، مخصوص دلتنگ‌شیم و مخصوص گریه‌کنیم برات ، حالا ببین چقدر روزها منتظر اون زیارت‌ واقعی و اربعین نشستیم ، تا واقعی بغلمون کنی ، روبه حرمت دور از خیال ببینیمت و گریه‌کنیم.حالا ببین که چقدر دلتنگ شماییم و دوراز شما نفس‌ها توی سینه‌هامون پوسیده.

و جانم را به تو میسپارم ، چرا که جانم پیش‌تر از آنکه پیش‌من باشد ، به سوی‌ِتو سفر می‌کند.

منوط به حیات ِسطرها.