-

جان‌های پژمرده‌ی مارا در آغوش بگیر ، دل و دست و نفس یا هرچه که اینجا دور از تو در بساط دارم پوسیده.

-

ء. ولی طولانی‌ترین شبای سال شب‌های دور از کربلاست، شب‌های قبل از اربعینه ، شبهایی که به ماه چشماتو میدوزی و با دونه‌دونه اشکات ازش عکس میگیری ، از ماه ، ماهی که تو الان توی دیار خودت به دیدنش مشغولی و آدما ماهو در کنار ماه دیدن اما دست‌برسینه و سلام به قمربنی‌هاشم ، نه سلام از روی‌بام ، سلام از روبه‌روی حرم ، اینه‌دلتنگی.

ما بنده‌ی توییم ، فراموش‌مان نکن.

غربتُ بغل‌میگیرم ، تو بخندی که غمی‌نیست.

نحنُ مِيتون ، بعيدًا عنك .. :)

اره ابی‌عبدالله، هرچقدر درد داشته باشه ولی تو بخندی که غمی نیست ، خوشبحال هرکی که رسید و دیدت و درآغوشت گرفتیش و من اینجا هزاروچهارصد کیلومتر دورتر نفس‌نفس زنان و چنگ به همین جاده‌ها و فاصله‌ها میگم [ جونم‌برات‌تنگ‌شده ] شاید قدرت نوشتنو از دست دادم شاید بلدنیستم جمله‌ها رو قشنگ ردیف‌کنم برات ، ولی هم میبینی و هم‌می‌شنوی ، اینجا هرشب و هرثانیه دوراز تو و کربلات هوا رفته و زندگی دشوارتر از قبله اما مارو زود برسون به‌خودت ما به‌جز تو کسیو توی این دیار نداریم ، ما بنده‌ی توییم فراموش‌مان نکنی.

این جمله‌ها این خط‌ها این واژه‌ها تکرار میشه ، البته نه برای من برای‌‌تک‌تک زائرهایی که الان کنارتن و تو آغوشت ، الآن راستشو بخوای هرچیز و همه‌چیز درتلاشن تا این غم‌نشسته توی دل‌آدما دلتنگی‌ها و مضطر بودن‌هاشون توی حرمت تموم‌شه ؛توی خنکای‌سنگای حرم ، با جرئه‌جرئه قهوه‌ی عراقی و چای‌تلخ ، پنکه‌های مه‌پاش و .. منم رسیدم بهت ؛ تو خیال‌اما ؛ مثل هرشب و هرروز ، و بازم برات میگم [ مارو برسون به اون سرزمین .. به خنکای‌حرم ، به نقطه‌ی صفر زمین. ]