ما بنده‌ی توییم ، فراموش‌مان نکن.

غربتُ بغل‌میگیرم ، تو بخندی که غمی‌نیست.

نحنُ مِيتون ، بعيدًا عنك .. :)

اره ابی‌عبدالله، هرچقدر درد داشته باشه ولی تو بخندی که غمی نیست ، خوشبحال هرکی که رسید و دیدت و درآغوشت گرفتیش و من اینجا هزاروچهارصد کیلومتر دورتر نفس‌نفس زنان و چنگ به همین جاده‌ها و فاصله‌ها میگم [ جونم‌برات‌تنگ‌شده ] شاید قدرت نوشتنو از دست دادم شاید بلدنیستم جمله‌ها رو قشنگ ردیف‌کنم برات ، ولی هم میبینی و هم‌می‌شنوی ، اینجا هرشب و هرثانیه دوراز تو و کربلات هوا رفته و زندگی دشوارتر از قبله اما مارو زود برسون به‌خودت ما به‌جز تو کسیو توی این دیار نداریم ، ما بنده‌ی توییم فراموش‌مان نکنی.

این جمله‌ها این خط‌ها این واژه‌ها تکرار میشه ، البته نه برای من برای‌‌تک‌تک زائرهایی که الان کنارتن و تو آغوشت ، الآن راستشو بخوای هرچیز و همه‌چیز درتلاشن تا این غم‌نشسته توی دل‌آدما دلتنگی‌ها و مضطر بودن‌هاشون توی حرمت تموم‌شه ؛توی خنکای‌سنگای حرم ، با جرئه‌جرئه قهوه‌ی عراقی و چای‌تلخ ، پنکه‌های مه‌پاش و .. منم رسیدم بهت ؛ تو خیال‌اما ؛ مثل هرشب و هرروز ، و بازم برات میگم [ مارو برسون به اون سرزمین .. به خنکای‌حرم ، به نقطه‌ی صفر زمین. ]

آدما دارن میان کنارت تا کوله‌بار یک‌سال سختی‌ زندگی‌رو بزارن تو باب‌القبله و قوتِ زنده‌موندن تا سال دیگه رو از حرم بردارن و بیان دیار خودشون ، اما خودمونیم آقا قوتِ آدمایی که قراره هرسال نیان و بیشتر ازت دور بمونن رو محکم‌تر بزار توی کوله‌هاشون.

من طولانی مینویسم زیاد می‌نویسم و شاید حوصله‌ی خوندن نداشته باشید یا حتی محتوای جالب و قشنگی نباشه ولی خلاصه‌ی تموم این خط‌ها .. دلم‌‌گرفته‌برایت.

و برید ماه‌امشب رو ببینید ، عمیق ، طولانی و بی‌وقفه.

-

قهوه میریزم برایت نیستی آن‌سوی میز ؛ هی شکر میریزم و هی تلخ‌است جای‌ خالی‌ات.

ازتو دور شدن به‌من ابداً نیومده.