خدا هرگاه که احساس کرد دین قرار است به خطر بیوفتد یک "علی" برای مردم فرستاد مثل شما بعد از اباعبدالله. تولدتون‌مبارک آقای‌منجی‌ما ، آقای‌سجده‌های طویل و عزت‌بخشنده به 'نماز'.

بابت نعمت احمدبن‌موسی بغل‌بغل ممنونتم خداجونم.

بهتره بگم بابت نعمت بچه‌های امام‌کاظم یک‌دنیا ممنونتم خداجونم.

جمله‌به‌جمله ریشه‌های قلبمو میپاشونه.

کاش فاصله‌م با گنبدت قد کنارزدن پرده از پنجره بود و چشم‌‌دوختن به برق‌گنبد و گریه از نزدیک. ولی دنیا به کامم نیست و قد هزاران پنجره و هزارتا گریه‌ی نیمه‌شبی تو حرم با شما فاصله‌دارم.

خیلی قوی مینوزای حاج‌مهدی خیلی.

و در آخرالزمان به روزگاری گرفتار می‌شوید که بفهمید تنها نداشته‌تان مهدی‌زهراست.

دلم میخواد اگر یه‌روزی نبودم و چشمامو برای‌همیشه بستم،هرجایی اسمی از اباعبدالله اومد یک‌بار هم منو یاد کنن. یک‌بار به‌یاد من جلوی‌ضریح صداش بزنن و بگن عکسش به دیوارقاب شده ولی هنوزم دوستت‌داره عزیزدلم. ومن از خودم میپرسم آیا اونقدر لیاقت‌دارم که بعدازمرگ با اسم‌شما یادم‌کنن آقا‌؟..

و حقیقتا خوش‌به‌حال هرکسی که خریدیش. و ما چقدر کوچیکیم برای به‌چشم شما اومدن.

داغ آرمان‌علی‌وردی و دانیال رضازاده زنده شد تو قلبم دوباره. و یه فروپاشی روانی دیگه انتظارم رو می‌کشه..

علاوه‌بر اون فروپاشی زمزمه‌ی مکرر صدای‌حاج مهدی تو سرم که میگه " من از جاماندن‌خود شرم دارم"

لعنت به شلوغی و سختی روزمره که فرصت خلوت‌های نیمه‌شبی با منجات‌شعبانیه روهم حتی از آدم میگیرن.