تنگه را رها نکنید تفاهم امضا شد، تفاهمی که مدتهاست اکثریت بازیگران (جز معدودی و بخش زیادی از مردم) پذیرفته بودند. تلاش منتقدان البته باعث شد که برخلاف برجام "مردم خسته اند"، "خودشان رای دادند" و ... از تاریخ حذف شود. اما یک تفاوت دیگر هم با برجام هست: هیچکس چه موافق چه مخالف (به جز معدودی عشاق) امیدی به اجرا شدنش ندارد. این یک تفاهم اجرا نشدنی است، در بند اول آن پایان جنگ در لبنان آمده. یعنی اسرائیل که چند قطعنامه سازمان ملل را پاره کرده، توافق پارسالش را هزاران بار نقض کرده، 20% لبنان را سیطره کرده، توافق غزه را هر ساعت تعدی کرده، همین الان خاک سوریه جولانی را اشغال کرده به خاطر یک خط کاغذ ما عقب برود؟! تفاهم از همان بند اول شوخی است و اگر اجرا بشود باید تعجب کرد و مژدگانی، که گربه زاهد شد. ولی باید منصف بود، این متن پر از امتیازات وعده آمریکاست، بیسابقه و چند برابر برجام. به قول جناب مشاور همینکه آمریکا روی کاغذ بنویسد نیروهایش را دور میکند یک پیروزی است حتی اگر اجرا نکند! خدا را شکر. کمد ما پر از کاپ اخلاق و کاغذهای زیباست. کنار عکس شهدا و کودکان و رهبر. اگر کسی وعده های آمریکایی رفع تحریم و صندوق و پول را باور دارد که احتمالا به تازگی وارد کشور شده، وگرنه این متن عملا یک معامله دارد: تنگه برابر محاصره و لبنان. ترامپ با موفقیت در آتش بس و دور از تنش جنگ، سلاح محاصره را ایجاد کرد. امروز رییس مذاکرات با افتخار میگوید توانستیم بدون جنگ بزرگ با مذاکره (عملا تنگه) محاصره را برداریم. محاصره موفق بود همانطور که 60 روز تلاش دو قدرت اتمی برای بازکردن تنگه ناموفق. بستن تنگه موفق بود همانطور که موازنه مان برای پترو فولاد ناموفق. جنگ همین است، افتخار ماست که مقابل دشمنی قدار، قوی، باهوش و توانمند بایستیم. ما بزرگترین قدرت جهان را متوقف کردیم پس ما هم ابرقدرتیم. اما این به معنای نداشتن ناکامی و خطا و ضعف نیست. آتش بس گزینه های نظامی را محدود کرد، خصوصا آزمون و خطا مقابل محاصره. این روزها از فرزند تا مشاور آتش بس را نقد میکنند و گردن گرفتنش سخت شده اما آن روز میگفتند چیزی نشده، دو هفته است. اگر شروط دهگانه (وقتی شعام خود رهبری بود) محقق نشد به جنگ برمیگردیم. دو ماه میگذرد و حتی با خود جنگ و شهید و کشته هم برنگشتیم! یکبار تا لبه عملیات نظامی برای محاصره رفتیم و رای نیاورد. چون واقعیت اینست که تصمیم جنگ بسیار سخت و پرهزینه است. امروز هم مذاکره کنندگان میگویند چیزی نشده، اگر آمریکا و اسرائیل تفاهم را اجرا نکنند تنگه را میبندیم! جان مطلب اینکه تنگه چندان بازگشت پذیر نیست. ما 40 سال تنگه را داشتیم اما روزی بستیم که رهبر کشور توسط آمریکا و اسرائیل ترور شد. روز قیامت جمهوری اسلامی. ما تنگه بند نبودیم، چطور فردا باشیم؟ کاغذ را رها کنید به سوابق نگاه کنید، کشوری که پارسال تمام پایگاه های اتمیش را بمباران کردند اما حتی از ن.پ.ت هم خارج نشد، کشوری که با خیانت آشکار گروسی و پس از تهدید شهید لاریجانی، با گز و پسته از او پذیرایی کرد و امتیاز برجامی قاهره داد، کشوری که زیر سایه جنگ بعد از 12 سال ناگهان پالرمو و سی اف تی را تصویب کرد، کشوری که رییس جمهورش گفت "خو اومد زد! بسازیم هم دوباره میزنه." "مذاکره نکنیم چه کنیم؟!" و استقلال را معادل دعوا گذاشت، به راحتی تنگه میبندد؟ فراموش نکنید رییس شعام ایران هفته اول همین جنگ عذرخواهی کرد، دو ماه بعد از کشتن رهبر کشور گفت "تا آخر دعوا کنیم؟!" و "انتقام فقط جنگیدن نیست"، فراموش نکنید ما شهادت 4 نفر در خلیج فارس را پنهان کردیم تا سفر مخفیانه قطر آسیب نبیند، آتش بس نقض شد و آن را "حمله به زمین سوخته" معرفی کردیم و همه در وسط جنگ و وقتی تفاهمی نبود! صد روز مجلس صحن ندارد ولی رییس مجلس پس از تفاهم به اتاق بازرگانی رفت. فردا از امروز پیداست. حالا تصور میکنید با آمدن آب باریکه ای از پولهای بلوکه شده، آرامش نسبی بازار، تمام شدن فشار خیابان، ادراک تورم 90 درصدی جراحی، رسیدن کاستی های جنگ، تحریک زخمهای تازه، هنوز بستن تنگه یک گزینه آسان است؟! شهید رییسی هم دستش میلرزد. ما بعد از 50 روز تحمل آتش بسی که هر هفته اش جنگ بود و اسرائیل از فرط نقض به ضاحیه رسید، یکبار اقدام کردیم و سریعا متهم به جنگ افروزی شدیم! همین الان میگویند نتانیاهو و منتقدان مانع توافق اند. تجربه برجام که هیچ. نه، بستن تنگه گزینه بازگشت پذیر آسانی نیست و آمریکا هم میداند. ترامپ مجبور شد برابر تنگه امتیاز بدهد، چون موثر بود. گرچه با اغراق از پایان ذخایر نفت در چهار هفته گفت اما درد اقتصادی واقعی است. این اولین بار در تاریخ است که توانستیم چنین فشاری بیاوریم و چه بسا آخرین بار. کسی به تماشای استفاده مجدد از این برگه نمی نشیند. خودشان گفتند که فکرش را نکرده بودند، پس دفعه آینده فکرش را میکنند، همانطور که ما برای محاصره. 👇

👆 نه، بازگشایی تنگه یک امتیاز ارزان نیست، نگویید تنگه ای که قبلا باز بوده را میدهیم. رسیدن به چنین نقطه ای نیازمند 100 روز بستن تنگه با جنگی حداقل 40 روزه با هزاران شهید و میناب و لامرد و فرمانده و مسئول و رهبر است. آن هم وقتی که آماده ترند و محاصره برابر تنگه تایید شده است. کاملا منطقی است که بستن تنگه تنها یکبار به این شکل قابل استفاده باشد، پس آنچنان دردآورش کنیم که بتوان با تهدیدش سالها جنگ را دور کند. واقعیت این است که اگر تنگه نبود آمریکا با همان آتش بس رفته بود و جشن پیروزی میگرفت. آنچه زمین گیرشان کرد دست اندازی ایران به اقتصاد جهان بود. و آنچه تنگه را بعد از آتش بس دوباره بست فشار خیابان بود. توییت بازگشایی وزیز ما هنوز موجود است. خطای محاسباتی مذاکره کنندگان و منتقدان، فراموشی اهمیت "بازگشایی" تنگه مقابل مدیریت تنگه است. قطعا برای آمریکا جریان نفت بسیار بسیار مهمتر از عوارض ماست. او همه این امتیازات را میدهد که نفس بکشد. نباید مهمترین برگه تکرار نشدنی و سخت-برگشت را به راحتی در مرحله اول بدهیم. آنچه از متن پیداست تلاش آمریکا برای بازگشایی تنگه به هر شکل و فرار از باتلاق است. حالا اینکه می‌تواند ما را شصت روز، شصت روز زیر تهدید جنگ نگه دارد درحالیکه قول داده ایم هسته ای را بمباران شده نگه داریم و بمب هم نسازیم یک هدیه مازاد است. فشار اقتصادی او برداشته میشود، اما ایران باید تازه برای تحریم چانه بزند و اقتصادش به راحتی چند دکمه نوسان کند تا شبه کودتای دیگری خیابان را منفجر کند. البته بخش کوچکی از مسیر فروش نفت آزاد میشود تا رفتار ایران مهار شود و قیمت هم بریزد. تنها ابزار مقابله ما تنگه است. ما اصلا شکست نخوردیم، ما همان هفته اول که زنده ماندیم پیروز شدیم. فراموش نکنیم مقابل چه کسانی ایستادیم؛ بزرگترین قدرت نظامی تاریخ و وحشی ترین حرامزاده اش. آن هم با سری جدا، قلبی پاره، تنی زخمی و انبوهی وطن فروش خائن. ما کار بزرگی کردیم، ما بزرگی کردیم. ترامپ یک چوب خشک به ما بدهد شکست خورده است، در این شک نکنید. هرچند لیاقتش تکه تکه شدن است. آن خشم مقدس سایه نیندازد. مصاحبه تسلیم آمیز او را ببینید. ما گلوی او را چنین گرفتیم. اگر این پیروزی را بیشتر میخواهیم، تنگه نباید به آسانی باز شود. خوشبختانه متن این فرصت را میدهد که تاخیر کنیم. خوشبختانه اسرائیل فرصت و تحمل تحقیر ندارد. اراده ماست که تا بازگشت آخرین آواره حتی شروع نکنیم. تا گرفتن ده دلاری پول بلوکه شده حتی شروع نکنیم. هیچ عجله ای در مین زدایی نداشته باشیم. هر بدعهدی و تهدیدی را بهانه تاخیر کنیم. هر تراکنش ناموفق را یک کشتی انتظار کنیم. آمریکا در لحظه شکست عملیات از ایرانِ زنده مانده حداقل سه نگرانی داشت: انتقام اقتصادی هرمز، انتقام هسته ای بمب، انتقام شخصی مقام اول دینی سیاسی. این متن هر سه را در ابتدا مرتفع میکند. تنگه را برابر محاصره و جنگ میگشاید، با وجود تحمل تمام هزینه ها و ترور رهبر، تعهد صریح داده که بمب نسازد و موشک خورده بماند، درحالیکه آمریکا تجاوز کرده ایران هم تعهد داده هیچ تعدی نکند. کم نیست، پس باید تک تک وعده ها را نقد کرد و تنها ابزار ما تنگه است. این تفاهم خروجی بازیگران مختلف است، با نیات مختلف. نظامی ها دنبال فرصت بازسازی، اقتصادی ها دنبال فروش نفت و مدیران دنبال پایان جنگ. ولی قطعا یک جریان ظریف هم دنبال آنند که حتی پس از تجاوز "از این فاجعه به‌عنوان فرصتی برای پایان دادن به ۴۷ سال خصومت استفاده کنند." چارچوب تفاهم به شدت طبق مقاله ظریف پیش رفت؛ آتش بس، ایران تنگه را باز و آمریکا اجازه فروش نفت بدهد، صلح جامع که رقیق سازی برابر تحریم هاست و کنسرسیوم و تامین مالی خسارت و در نهایت عدم تجاوز (بند 1 و 2). کافی بوده طرف غربی مقاله انگلیسی را خوانده باشد. مهمترین بند برای جریان تسلیم طلب همین دو بندست. جریان متوهمی که ظاهرا وزن موثری در سیاست ایران دارند (نشان از بی ایدگی یا بیصدایی مخالفان). دلیل دیگری بر دشواری بازگشت پذیری تنگه. پس فقط یک خروجی میماند: نباید تنگه را رها کرد. هر یک روز که تنگه دیرتر و سخت تر باز شود، یک هفته جنگ بعدی را عقب می اندازد. هر یک کشتی ژاپنی که کمتر رد شود، یک ساعت بحث بیشتر در اتاق جنگ آمریکاست. هر گلویی که خودی را عامل را به هم زدن توافق معرفی کند آمریکایی است. خوشبختانه با کاهش هوش شدید طرف آمریکایی متن پیچیدگی چندانی ندارد. همان طور که خیابان یکبار تنگه را نگه داشت، بار دیگر هم میتواند. تنگه احد ما هرمز است، کسی حق ناامیدی و نشستن ندارد. خونها به دست ماست. راه زیادی برای احیای بازدارندگی و عادیسازی زندگی داریم. ما پیروزیم اما روزی میتوانیم جشن بگیریم که رهبر کشور در حسینیه اش سخنرانی پایان جنگ بگذارد. #یادداشت ٢ @salmaneshoon

آینه حسین ع مپندار سفر حسین فراری اجباری یا نمایشی لاجرم بود، نه، مسیری برای آشکارسازی بود و هست تا همین امروز. هر جامعه ای سه نقطه دارد: حیوانیت، انسانیت و معنویت. آدمها بین این نقاط مسافرند و پیشوا مدعی است به سمت معنویت میرود. زندگی نه از حیوانیت که از انسانیت شروع میشود. بسیاری از جوامع بی دین کف انسانی را دارند، چه رسد به جامعه ای که فقط 60 سال از هجرت پیامبر گذرانده، با علی نفس کشیده، زهرا چشیده و حسن دیده. جامعه ای در اوج معنویت، پرواز انسان و الگوی بشریت. ولی ظاهرا چیزی غلط است. تو مپندار سفر حسین فراری اجباری است از مدینه به مکه و بعد به کوفه. از قلب مسلم است به قلب اسلام و بعد قلب مسلمانان. از خانه پیامبر به خانه خدا و بعد خانه مردم. این یک گذار آهنرباست برای پیدا کردن قطعات درخشان. نه برای قربانی کردن بلکه برای عرضه. "چند انسان معنوی دارید؟" کاروان حسین پرچم را بلند کرده و از جامعه مدعی معنویت میپرسد. چند مرد؟ 72 نفر! الفاتحه. یعنی در این پیمایش سرزمینی، در این میراث پیامبر، در این دین مبین چه اتفاقی افتاده؟ سوال کمی نیست. سوالی است که پایه های حکومت را می لرزاند. لیاقتش مرگ است. "نه آقا آن 72 نفر برای شهادت سرند شدند وگرنه قبلش هزاران نفر همراه حسین بودند. هزاران نامه آمد. مسلم لشکر داشت. تقصیر خدعه است. حیله بود و فریب." اینجاست که اعجاز حسین پیدا میشود. امام فقط پرچم ندارد، آینه هم دارد. اصلا چرا کوفه؟ کوفه علی دیده. مثل شام نیست با معاویه. مثل حجاز نیست با خلیفه. زمانی نگذشته از حسن. کوفه اصل جنس است. کوفه جایی است که کمتر گندیده. "معنوی هایتان کجایند؟" امام از کوفه میپرسد. از درس خوان ها. رفوزه شدند. همه میدانیم. نمایش تمام شد. بفرمایید. نه، انگار امام چیز دیگری هم دارد: آینه. ظهر عاشوراست، صف ها تشکیل شده، حق و باطل مشخص شده، حالا وقتش هست حسین واقعیت جامعه را نشان دهد. آیا فهمیدید که در نقطه معنویت نیستید؟ حالا سوال این است که "اصلا انسان هستید؟!" اینجا بود که پرده ها افتاد. پرده های دین داری، نمازهای جماعت، حج با شکوه، قرآن های صوت، جهاد های خونین، تقرب های آتشین، خطبه های منبر، منبرهای مناجات، مناجات های شب، شب های سجاده. و حالا واقعیت پشت پرده؟ کودک کشی روی دست پدر، آتش زدن زن و بچه، مثله کردن بدن، نبرد نابرابر، نشنیدن حقیقت، کشتن برترین و نمادین و تابلو ترین موجود معاصر، سم کوب کردن بدن ها، اسارات خانواده پیامبر، به نمایش گذاشتن جنایت برای بازماندگان، غارت، بستن آب و ... حسین آینه بود، به قیمت شکسته شدنش کثافت جامعه مسلمین را نشان داد. جامعه ای که نه در کف انسانیت بلکه بل هم اضل بود. جامعه ای که تصویر کریهش را پشت معنویت پنهان میکرد. تصویری که بیرون افتاد و تمام. چرا کوفه؟ کوفه اصل جنس است. کوفه جایی است که کمتر گندیده! آینه را جلوی شاگرد خوب ها گذاشتند و نتیجه چنان مهیب بود که فروپاشید: اسلام مرده، نه تنها اسلام بلکه انسان مرده. سفر دوم آغاز میشود. از کربلا تا شام، باید مسلمین جدید هم ببینید و بشنوند تصویر را. تکه های آینه را بردند تا باقی محدوده اسلام هم ببینند. موجودات کمتر از حیوان نفهمیدند دماسنج خود را روی دست گرفته اند تا قصر یزید. در جامعه ای که رسانه ها پژواک صدای قصر بودند، زینب و سجاد ع به مرکز مخابره رفتند و پشت بلندگوی اصلی ماجرا را گفتند. تمام پوسته ها تصویر را دیدند. تمام آبها آینه شد. کراهت از صورت ها آشکار شد. و تمام. سفر سوم از شام به کربلا بود. در دنیایی دیگرگون شده، روزگاری بالا و پایین شده. نگاه های تحقیر به شرم تبدیل شده، زنجیر ها از خجالت آب شده. سفر سوم سفر زیارت است، بازگرداندن تکه های آینه. اولین زائر هم یک نابیناست، جابر. او هم آمده خودش را ببیند و می بیند. همه می بینند. حسین در کربلا آشکارسازی میکند. سنگ معیار می شود. تا همیشه. سفر چهارم بازگشت است.بازگشت به جامعه ای که خودش را فهمیده، تزویر را فهمیده، به قیمت گزافی . هرکس به خانه خودش میرود و مردم پاره پاره میشوند. کم کم جوانه هایی از دل واقعیت بیرون میزند. مرداد ١۴٠٠ @salmaneshoon

تصاویر مراسم رسمی بدرقه رهبر شهید یادآور مراسمات حادثه ورزقان بود. در بین آن همه لشکر جان فدایان خامنه ای، ابراهیم رییسی رشک برانگیز است. مردی بی هوا، خالص و مرید، که امروز میفهمیم حتی تشییعش را هم تمرینی کرد برای مراسم مرادش. عاشق بسیار است اما کمتر کسی دیدم بعد از مرگش هم خرج معشوقش بشود. ما که تجربه فقدانی در آن سطح نداشتیم، چه برسد به امروز مبادا. آن سقوط مشکوک شبیه حادثه مسلم بود به عاشورا. و همانطور که حسین در عاشورا صدا زد أین مسلم؟ تصویر پیکر خانوادگی این آقا هم در تهران یاد اولین فرستاده اش را کرد. رییسی ذوب در مرادش بود و به آتش رفت. نفهمیدند و انکار کردند که چه بحرانی آغاز شده، چه توده های ابر بالارونده ای در راه است. اردیبهشت ۴٠٣ ما که رییسی را گزینه جانشینی می‌دانستیم و نقطه امیدی مقابل بازی هضم جمهوری اسلامی، متحیر شدیم. اما وقتی بیدار شدیم خدا بهتر از او آورد. مَا نَنسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَا أَوْ مِثْلِهَا

روز سوم، تشییع تاریخی امروز یادآور تشییع قاسم سلیمانی بود. وقتی جمعیت میلیونی در فرعی های انقلاب گیر کرده بودند و بغض رهبر را در نماز شنیدند. حس مشترک از فقدان قهرمان آنها را ملی تر از همیشه کرد. دو سال پیش در چنین روزی ١۵ تیر ۴٠٣ ما هر تلاشی کردیم که مسعود پزشکیان انتخاب نشود. نه اینکه آدم بدی بود، بلکه دهه‌ی از دست رفته روحانی-ظریف را دیده بودیم. آنها که رأی دادند هم وطن فروش نبودند کما اینکه تعداد جان فدایان جنگ اخیر دقیقا همان ٣٠ میلیون کل انتخابات است. انگیزه‌های متفاوتی داشتند که مشخصا اقتصادی (نتیجه حذف ارز ترجیحی دولت قبل) بود. برای ما مثل روز روشن بود که رویافروشی آمریکا احیا می‌شود، پیش بینی پذیری تله جنگ حفظ می‌شود، هویت زدایی ترویج می‌شود، الیگارشی قویتر و طبقه وسط دورتر و پایین محروم تر میشود، بحران اقتصادی خونین ٩٨ تکرار میشود، و صد البته جنگ به خانه میرسد. چطور با آدمهای تکراری و جاده تکراری به‌ مقصد جدید برسیم؟ اما آن نیمه تیر فکرش را هم نمی‌کردیم ١۵ تیر دو سال بعد باید خود آیت الله خامنه ای را در تهران تشییع کنیم! کم گذاشتیم. شبها هم نباید میخوابیدیم. ما هم بزرگی این جنگ را نفهمیدیم. از همان ترور قاسم سلیمانی. گیرم چپ و راست در ترجیحی که بعدا وفاق نام گرفت متوجه نبودند، از تقصیر ما کم نمی‌شود. اگر آن روز پرچم مبارزه می‌آوردیم امروز نیازی به پرچم انتقام نبود. لبه چنین جنگی بودیم و هیچ کس از خطر نمی‌گفت. هپروتی ترین انتخابات ایران، بعد از سقوط رییس جمهور قبلی. باید هم روز تحلیف، هنیه در تهران ترور شود. کما اینکه فرصت ترور قاسم سلیمانی بدون آبان ٩٨ و شمشیر ماشه و پابند تحریم و جریان تفکر روحانی ظریف در جامعه ممکن نبود. وقتی در سطح اول کشور ذهنیت عوامانه «دعوا نکنیم» و «تقصیر خودمونه» جاری باشد چرا انکار جنگ رایج نشود؟ حتما باید دولت پزشکیان پاسخگوی عملکردش باشد اما این همزمانی یادآوری وظیفه «جمعی» ماست. از جامعه ای که خطر جنگ را فهمیده انتخابات ۴٠٣ در نمی آید، حالا نامزدش سعید باشد یا مسعود. همانطور که به قیمت خون سلیمانی، دیگر کسی در انتخابات موشک و سوریه را مقصر نکرد چون جامعه نمیپذیرفت. باید جامعه را رشد داد. این تشییع تلخ باشکوه هم یک نقطه رشد اجتماعی است. تجسد یک جمع جدید است. شکافهای انتخاباتی کمرنگ شده. دوباره شدند ٣٠ میلیون جان فدا. امروز یک جامعه فریاد انتقام میزند، چیزی که دو سال قبل قابل تصور نبود. زخم مشترک خورده، تحقیر شده، سربازانش را شناخته و دشمن را پیدا کرده. به چشم دیدند اسراییل یعنی چه، قد ها بلند شده. قلب ها وسیع شده، خونها ریخته شده. به هزینه گزاف، دیگر به قبل از اسفند برنمیگردد. این تشییع میلیونی یک اتفاق جامعه ساز است. پیکر این رهبر بعد از شهادتش هم جامعه اش را رشد میدهد. یک «ما»ی با اراده از دل مصیبت بیرون آمده با هزاران پرچم سرخ. تو گویی قاسم سلیمانی «ما ملت شهادتیم» را برای این صحنه گفته بود. وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ

روز چهارم، تشییع بینظیر قم یادآور یک صبح غریب است: ماشینی نیمه شب در همین جاده آخوند ضد آمریکایی اسراییلی را به سمت دریاچه قم میبرد. جایی که شایع است جنازه مخالفان پهلوی را می اندازند. سید از راننده میخواهد تا آفتاب نزده برای نماز بایستند، احتمالا نماز آخر. بعدها گفت «والله تا حالا نترسیده‌ام. آن روز هم که می‌بردندم، آن‌ها می‌ترسیدند، من آن‌ها را دلداری می‌دادم که نترسید.» از آن نماز یک نفره کنار ماشین سرنوشت تا این نماز میلیونی که در حرم حضرت معصومه به امام جماعت جمکران وصل می‌شود ۶٣ سال فاصله است. عمر پیامبر و علی. سید علی هم دقیقا هم سن روح الله سفرش را تمام کرد. قم ایده خمینی را به تهران فرستاد و تهران شهید خامنه ای را به قم. اگر ولایت فقیه تا قبل از ٩ اسفند یک بحث پیچیده بود، در آن ٨ روز بی سر که ملت، ایران و دین را با دندان نگه داشتند به یک احساس مشترک تبدیل شد. خودشان سر را جایگزین کردند. و جالب اینکه محور این انقلاب سوم زنان بودند. همانطور که محور قم یک زن است. دین را مادران به ارث می‌گذارند و این خاک الهی را. همانطور که پهلوی گفت این جنگ از ۴٠١ شروع شد. کارکرد زن ایرانی را فهمیدند و هویت زدایی کردند. از موثرترین زمینه های تجاوز نظامی به ایران تصویر تسلیم زنان بود. گفتند چیزی از ایرانی نمانده، بزنیم ریخته. زدند و صد و بیست شب زنان در خیابان پرچم را نگه داشتند. بزرگترین جنبش زنانه تاریخ که هیچ شباهتی به نمونه های غربی ندارد بلکه متضاد است. چطور میشود هم طرفدار این بود هم آن؟! این نهضت خانوادگی است که به شهادت خانوادگی می‌رسد. پیکر بزرگترین شهید معاصر را سه زن همراهی می‌کنند. ٣٧ سال رهبر بوده و هنوز فرزندانش را کسی نمی‌شناسد. سید علی ترجیح داد قم و تمام آینده درخشان فقهی اش را رها کند تا برای پدر نابینایش چند سال کتاب بخواند. حالا همه قم پشت پیکرش نماز می‌خواند. در اتصال حرم زنانه قم به مسجد مردانه جمکران خلاصه ای است از آن انقلاب و این چهار ماه. هیچ وقت جامعه ایران چنین مهدوی نشده، بی پناهی را حس نکرده و امام در غیبت را نفهمیده. قطعا این تشییع رویدادی در مسیر ظهور است. َنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ

روز پنجم، تشییع تاریخی عراق یادآور چیزی نیست جز عاشورا و اربعین. از همان سخنرانی آخر که گفت مثلی لایبایع مثل یزید، بوی کربلا می رسید. کسی شک ندارد این شهادت حسینی بود. مظلومانه، قهرمانانه، با قاتلی یزیدی به رسوایی اپستین و البته دگرگون ساز. خون سید علی گلوها را گرفته و رها نمی‌کند، دشمن و دوست! اگر دنیای بعد از عاشورا به عقب برگشت، دنیای پس از قتل سید علی هم مثل قبل می‌شود. گیرم یزید سه سال حکومت کرد و ابن زیاد و عمر و شمر هم صبح هایی بیدار شدند، ولی جهان دگرگون شده بود. عزاداری عراقی شیعه و سنی زیر این پیکر محرم گونه است. مسیر، مسیر اربعین است. شهید، شهید کربلاست. از اینجاست که مرز عراقی و ایرانی و لبنانی و یمنی و بحرینی و پاکستانی و سنی و شیعه و مسیحی پاک میشود. «نه غزه نه لبنان» نه تنها اسراییلی ترین شعاری بود که در این خاک گفته شد، بلکه به شدت ضد ایرانی بود. عاشورا و اسلام در ژن ایران است. امت گرایی هم برچسبی است که بعد از رسوایی نه غزه نه لبنان بازتولید کردند. سالها به زبانها و دهانهای گوناگون ارتباط منطقه ای ایران را تضعیف کردند. در سطح رفسنجانی اسد را متهم به سلاح شیمیایی کرد، تاج‌زاده می‌گفت یمن حرم ندارد، آنطرف کرباسچی می‌پرسید چرا در سوریه پول میبرید و اسلحه می‌خرید و میکشید؟! میرحسین از خون ریختن در سرزمین بیگانه برای تحکیم رژیم کودک کش نوشت و به همدانیِ ضد داعش گفت «سردار بی افتخار قربانی مستبدی دیگر». همین چهار سال پیش. اراذل سطح دو و سه که هیچ. سالها اینترنشال وار در کله ملت کردند که پولهای ما را به لبنان میبرند، عراقیها زنان ما را صیغه میکنند، امت گرایی شکست خورد، حشد الشعبی را آورده اند، میدان مانع دیپلماسی است، روسیه و سلیمانی برجام رو به هم زدند،... هر کدام به زبانی قدرت هویت ایران را می‌تراشیدند. و با نیمه دوم آن شعار اسراییلی یک ایرانگرایی ابتر و ایرانشهری درونگرا ساختند که به انواع عرب ستیزی، افغان ستیزی، ترک ستیزی، اسلام ستیزی و نهایتا ارتجاع پهلوی ریخت! خسارت بارتر از این شعار و تفکر کم است. وقتی شکوه مشایعت عراق را میبینیم یادمان باشد از کجا آمدیم. وقتی اتوبان شدن سوریه برای حمله به ایران، فاصله ترور نصرالله تا ترور خامنه ای را میبینیم یادمان باشد. سید علی عمرش را گذاشت تا این جبهه را بسازد، و حتی پیکرش هم دارد میجنگد. از همان روز اول تشییع برای سفر هیات یمنی محاصره ١١ ساله صنعا ترک برداشت، تا خیزش نجف و کربلا. چنین شکوهی یعنی این تشییع رهبر کشور دیگری نیست، رهبر ماست! زیر این پیکر یک «ما» ساخته شده که از کشمیر تا یمن پهنا دارد. نه تنها آن پروژه انگلیسی دیگری‌ستیزی (فعلا) شکست خورده بلکه این پروژه ایرانی هم‌سرنوشتی موفق بوده. درحالیکه آن «جانم فدای ایران» گویان قلابی سربازی کودتای ترامپ کردند پسربچه عراقی دوچرخه اش را به ایران بخشید. در دانشگاه عمومی اینجا دختری دست جانباز رهبر را مسخره می‌کند و پرچم میسوزانند و از کشمیر فقیر زنی طلایش را میفرستد. در تهران برای شهادت رهبر هلهله میکنند و در جاده نجف مرد عشایر برای زیارت خودرویش پرچم ایران گرفته. این جنگ مرزهای ایران را تغییر نداد اما مرزهای ایرانی بودن را تغییر داد. «ما» یک ایران فرهنگی مقاومتی عاشورایی بزرگ هستیم زیر این پیکر که خاک ایران کهن‌دژ آنست. با درهای باز به روی همه، بدون رابطه استعماری و برتری جویی، در مسیر کربلا و حسین (ع) َسَلَامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا

۶ روز ششم، تشییع فراموش نشدنی مشهد یادآور اولین تشییع فراموش نشدنی مشهد است. در آنکه چرا سومین علی به خراسان آمد بسیار گفته اند، از سیاست مأمون تا وزارت فضل. اما همه در یک زمینه پنهان مشترکند: مردم ایران می‌طلبیدند. در این خاک برای فرزند رسول جمعیت می‌روید. استقبال، قیام، عزا و تشییع. در همین تجمع تاریخی نیشابور بود که از دژ استوار توحید فرمود و در انتهایش «أنا من شروطها». این خاک محمدی دوست است، علوی خواه است. وگرنه خراسان کجا و مدینه کجا؟ اگر نبود وصیت آیت‌الله خامنه ای بسیار سخت بود انتخاب مشهد. در کنار خورشید معصوم، هیچ ستاره ای جلوه ندارد. و خامنه ای کم ستاره ای نیست، تنها رهبر، مرجع، حاکم و فقیه شهید. اما تماشای رسیدن تابوت به روضه رضوی، چسبیدن پرچم ایران به ضریح همه رضایت بود. چه پایان عاشقانه ای. غبار روب و آستان بوس ما بیا. دست ها او را نمی‌بردند، حرم او را می‌کشید. همانطور که پدرش را جذب کرده بود. وگرنه خراسان کجا و تبریز کجا؟ مکر مأمون بود که از محبوبیت علی بن موسی پله بسازد برای بغداد، همانطور که اجداد عباسیش با سرقت قیام خراسان موفق شدند. اما در مکر خدا خود مأمون هم مامور است، ناخواسته. شش معصوم در حجاز دفن شدند و شش معصوم در عراق. امام رضا هدیه الهی است به ایران جدید. این کهن دژ توحیدی تقدس میخواهد، شرط و شروط میخواهد، این ولایت عشق میخواهد. همانطور که مشهد این پیکر را از تهران و قم و نجف و کربلا صدا میکرد، آن سفر رضوی کربلایی هم منزل به منزل، عشاق خاندان خدا را فراخوان کرد. و این هم سیل عاشقان. ورود امام رضا به ایران پهن کردن شبکه در این سرزمین بود، با زنجیره ای از محبت. به نقشه امامزادگان نگاه کنید. مشهد فقط مدفنی در حاشیه نیست، مرکز آهنربا است. خدا میخواهد ایران قلبی در خراسان داشته باشد. همان خراسانی که تخم زبان فارسی است، همان خراسانی که امویان را بر انداخت، همان خراسانی که مهد هویت ایران است. همان خراسانی که مرکز گسترش علوی شد. خراسان خزانه ایران است. تدفین امام رضا در مشهد بذر ارتقای هویت دینی جدید ایرانی است. نمایی از تکمیل بدن ایران و روح اسلام. هویتی که قرن درخشان چهار و پنج را ساخت. ابن سینا، فردوسی، ابوریحان، خیام، بوزجانی، عنصری، ناصرخسرو، بیهقی، غزالی،... همه از خراسان. تشییع آیت الله خامنه ای بازگشت کسی است که عمرش را صرف احیای هویت ایرانی پس از حمله مغول وار مدرنیسم کرد. از تهران به قم و نجف و کربلا و بازگشت به مشهد. تشییع تمدنی کسی که در سوگش میلیونها پرچم الله نشان ایران جزیی از زندگی مردم شد. امروز حامیانش برخلاف مخالفانش هیچ تفاوتی بین اسلام و ایران نمی‌بینند، مدتهاست از این دوگانه میلیارد دلاری گذشته اند و از هیچ یک دست نمی‌کشند. تازه آماده شده اند. در مشهد شرط ورود به کهن دژ توحیدی ایران است. آخرین قلعه ای که در دنیای سکوت نسل‌کشی غزه فریاد اعتراض می‌زند، آخرین خانه انسانیت، آخرین روح جهان بی روح. باز برای فتحش خواهند آمد. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِين @salmaneshoon