ناامید نشید دست از طلب نکشید با همه‌ی وجودتون تلاش کنید فریب نخورید که بمونید دلتون اونجا باشه انگار زائرید(!) نه هر اربعین‌رفته‌ای اربعینیه... نه هر جامونده‌ای دلش اونجا... هرکی می‌دونه چطور می‌ره و چطور مونده... الهی نمونید... الهی نمونیم... الهی بحق حضرت رقیه سلام الله علیها از اربعین نمونیم...

می‌تونم در رثای «هلبیکم یا زوار بوسجاد» مثنوی مثنوی بنویسم... دریا دریا اشک بریزم... سلول سلول بمیرم...

چطور برای کنکورتون تلاش کردید؟ برای شغل پیدا کردن به چند نفر رو انداختین؟ چقدر توسل کردید بچه‌دار شید؟ از چیا گذشتید که مدل گوشیِ دست‌تون رو ارتقا بدید؟ با چه زبون و محبتی بابا رو راضی کردید شهر دیگه برید دانشگاه؟ مامان و راضی کردید برید جشن تولد دوست‌تون؟ با همون همّت اربعین رو بگیرید! بگیرید! زیارت اربعین قسمت و روزی نیست، گرفتنیه! بگیرید!

اربعین زندگیمو با تو از سر می‌گیرم.

چروکِ جنگ از تنت می‌ره؛ آزاد می‌شی «پاره‌ی تنِ اسلام»❣

ظهور می‌شه؛ زیارتِ بعد از اربعینِ اربعینی‌ها می‌شی؛ بعد از دو رکعت نماز تو مسجدالأقصی، بازارهات شلوغ می‌شه از زوّاری که تطریز اندازه می‌گیرن و زیتون می‌چشن و کوفیه سر می‌کنن برای سوغاتی بردن❣ خوب می‌شن زخم‌هات... آباد می‌شن شهرهات... جَوونه می‌زنه خاکت... می‌خندن بچه‌هات... عروس می‌شن دخترات... آزاد می‌شی کلیدِ رمزآلودِ فرج🌿

به آقای گل‌فروش می‌گم می‌خوام خیلی بلند نباشه، می‌شکنه تو کوله‌پشتی. می‌گه مگه کجا می‌خواین ببرین؟ می‌گم کربلا، برای امام حسین علیه السلام❣ باید کمی شاخه‌ش و بچینم و دورِ گل‌‌ها چند لایه کاغذ بپیچم که تا کربلا خراب نشه. از عطرم می‌زنم به گل‌ها که خوشبو شن. یه ربانِ نارنجی هم دورِ شاخه‌ها پاپیون می‌کنم. تقدیم به آقا اباعبدالله علیه السلام❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

یکی از دوستام که هنوز براش جور نشده بیاد و سیلِ صلوات راه بندازید که جور شه و بیاد، شبی که سرِ کار بودیم مقداری پول داد که خرجِ کار فرهنگی کنم. این دفترچه‌های زیبا رو خریدم از طرفِ دوستم هدیه کنم به پسربچه‌های موکب‌دار یا دخترهایی که می‌ریم موکب‌شون استراحت😍 امیدوارم قدّ خودم از لوازم تحریر ذووووووق کنن❣

میان‌ستاره‌ای رو باز دیدم. فکر کنم قبلا نوشتم کریستوفر نولان چقدر من رو به حسادت وادار می‌کنه! بعد از فیلم «چه بر سر دوشنبه آمده؟» هرچی فیلم دیدم نشد اون، برگشتم به نولان. لعنتی مسحورت می‌کنه با نبوغش! ادبیات خونده‌ ها! ولی کارِ علمی و فیزیکی تولید کرده به چه کیفیت! از شعرا به سعدی حسودیم می‌شه، از کارگردان به نولانِ لعنتی! * لعنتی واحد اندازه‌گیری ذوق و علاقه‌ی بیش از اندازه است.

اگه تا رفتن سرم و گرم نکنم می‌شینم و غصه می‌خورم برای اون لحظه‌ای که مشّایه تموم می‌شه و عمودها به سر می‌رسه...

عمودها به «سر» می‌رسه...

یه نیمه‌شعبانی با یه دوستی می‌رفتم حرم امام حسین علیه السلام. از وقتی از هتل اومدیم بیرون هی می‌گفت از صفِ بالاسر بریم که از فلان خروجی بیایم بیرون. یادت نره ها، از صف بالاسر بریم. صف بالاسر ها. یه جایی دیگه صبرم لبریز شد... بهش گفتم زهرا! کدوم سر؟! آقای این ضریح سر نداره... تا خودِ ضریح بی‌صدا فقط گریه کردیم و از صفِ پایینِ پا رفتیم...