قبل از شنبه‌شب توی سینه‌ام تنگهٔ ابوقریب پخش بود؛ پر از صدا... غوغا... هیاهو... آشوب... خون و خون‌ریزی‌... بزن‌بزن... شتاب‌زدگی... هول بودن... ترسیدن... مَنگ شدن... از شنبه‌شب توی سینه‌ام آبادان۱۱۶۰ پخش می‌شود؛ همه‌چیز عمیق... آرام... لطیف... پرمعنا... اما محزون‌تر... داغ‌تر... سوزناک‌تر... به گریه‌های فراوان... +شبکهٔ نمایش آبادان۱۱۶۰ پخش می‌کرد. مثلِ بارهای قبل پای این فیلم خیلی گریه کردم. سحریِ تنهایی‌ام به اشک گذشت... لقمه‌لقمه اشک...

اگر کسی این‌جا فراغت داره، بگرده برام نمایشنامهٔ روز دختر پیدا کنه. لطفا طنز باشه. با تشکر🪴

چند سال پیش تو وبلاگم نوشته بودم سفره‌های تنهای سحر و افطار خیلی اذیتم می‌کنه. یکی از همین مذهبی عقب‌مونده‌ها که هدف خلقت رو شوهر کردن و تمکین ازش می‌دونن، اومد نوشت ازدواج کنی دیگه تنها نیستی(!) جواب دادم نکبت، همین‌که توی ازدواج‌کرده یه‌سره تو وبلاگی یعنی ازدواج کردنت تنهاییت و پر نکرده. اون نکبت که گورش و گم کرد، ولی نکبت‌جماعت، خصوصا مذهبی، مثل مور و ملخ ریخته. اینا چه می‌فهمن تنهایی به شوهر و مادرشوهر و خواهرشوهر نیست. تنهایی‌های سفره‌های ماه رمضون خیلی عمیق‌تره... از جنسِ تنهاییِ عقیده... تنهاییِ عاطفه... تنهاییِ مسیر... تنهاییِ انتخاب... تنهاییِ تصمیم... قبل از مکه حلال نکردم. از مکه هم اومد نکردم. دوازده روزه دارم با خودم کلنجار می‌رم که خالی کنم خودم و شبای قدر بتونم پُر شم، اما بازم نشد... ماه رمضون‌های همه به خاطرات شیرینه و ماه رمضونای من به تاریک‌ترین خاطرات... تو نجف، نشسته بودیم بیرونِ حرم، روی فرشا، زیرِ سایه‌بونا. نون‌شکری خریده بودیم با ماست و نوشابه‌ای که مدیره برامون آورده بود می‌خوردیم. یه خونواده عراقی اومدن پشت سرمون سفره پهن کردن. مثل خونه. باباهه نشست سر سفره و بقیه دورش. من خیلی ذوق کردم. سفره ندیده‌ام. به رفیق گفتم راضی‌ای یکی از نون‌شکری‌هامون و بدیم بهشون. هم دو تا دخترایرانی‌ایم بحث اثر فرهنگیش هست، هم یه خونواده‌ان دور هم. ببین باباهه چطوری با عشق خیار پوست می‌کنه. رفیق خیلی استقبال کرد. نون بهشون دادم و خواستم تو سفرهٔ دور هم‌شون شریک شم. تعارفی نیستن عراقیا. دوست دارم این و. نون و گرفتن. یه ربع بعد دیدم خانومه می‌زنه به شونه‌م. برگشتم دیدم برامون ساندویچ درست کردن. پر از همون خیارهایی که باباهه پوست می‌کرد. طرف می‌ره ایوان طلا و روضه گوش می‌ده و اشک می‌ریزه. من روضه گوش دادنم فرق داره. به قول رفیق عتیقه‌ام. همون شد روضهٔ من. ساندویچه رو گاز می‌زدم و اشک می‌ریختم. چون خوندم ظهور همین شکلیه. سفره‌هامون یکیه. همه خونوادهٔ همیم. کسی تنها و مطرود نیست. دورهمی‌ها زخم زبون و شماتت نیست. بی‌تابی نمی‌کنم. اتفاقا برعکس. اشک‌ها و دلتنگی‌هام عمیق و آروم شده. اما هزار بار کُشنده‌تر. اگه پدر و مادری اینجا رو می‌خونه؛ سفره‌های ماه مبارک رو خیلی محبتی بندازین... دور هم جمع کنین... شکرآبی‌ها رو اصلاح کنین... قدیما پدر و مادرا عرضه‌دار بودن... حالا بی‌عرضه شدید.‌‌.. به قهرهای زیر سقف‌تون بی‌اهمیتین... سفره‌ها رو محلِ رشد نمی‌کنین... من از نگاه بقیه یه دختر مستقل و موفقم. یه دختر مستقل و‌ موفق می‌نویسه که رفتارهای شما چطور روی روح و روان ما می‌مونه و سال‌ها و سال‌ها ادامه پیدا می‌کنه... کمی از طلب‌هایی که دارید چون پدر و مادرید کم کنید و حداقل حرمت ماه خدا رو داشته باشید.

یه پیشنهاد خوندنیِ مهم.

با وضو غذا بار گذاشته بود. پر ملات و چرب و چیلی. نیّت کرده بود سفره پهن کنه از این سرِ اتاق تا اون سرِ اتاق‌. مهمون وعده بگیره. یهو زودپزش ترکید... زحمتش ماسید به در و دیوار و پرده و پنجره... وا رفت وسطِ آشپزخونه‌ش... حالِ اون زن منم.

چقدر قرص مسکّن؟! چقدر مُهر سکوت؟! رسیده درد به عمقِ... به عمقِ عمقِ عصب کدام آتش عاشق به روح من پیچید؟ که سوخت پیرهن خواب‌های من از تب!

اومدم تشکر و تنفس.

دیدم مرزِ عراق و که رد کردیم، چرا کوه نشه بریم حالا که کم‌جمعیتیم؟! دو تایی داریم می‌ریم کوه جز بلندی هیچ‌جا مغزم و آروم نمی‌کنه الآن برم بالا بالا خیلی خیلی بالا.

به رفیق می‌گم این عکس و خیلی دوست دارم. خیلی خیلی منه. می‌گه آره‌. منم می‌بینمش فقط تو به ذهنم میای. می‌گم ینی شکستگی‌هام این‌قدر تابلو شده؟! می‌گه نه‌. تو از درون همین‌قدر سبزی. زور می‌زنی معلوم نشه، اما همین‌قدر بیشتر از شکستگی‌هاته.

فردا تو اتوبوس نوشتنِ نجف رو شروع می‌کنم. مرورِ دوبارهٔ نجف... مرورِ جزء به جزءِ نجف... فردا که بیاد می‌شه سه هفتهٔ پیش... فردای شلوغی دارم. مدرسه. اداره. کتابخونه. خرید. سر از گلبهار درنمیارم. مطمئنم. این‌بار با قامتی راست، دلتنگِ ویرانم. قرار به زندگی شد. به اَدای شیعه رو درآوردن. نه یه مُحبِّ سادهٔ نالانِ هر دم به زیارتِ بی‌خاصیت. این‌قدر اَدای شیعه‌ها رو دربیارم که تهش شیعه شم. علی فرمود. علیه السلام. که ادای هر گروهی رو دربیارید جزوشون می‌شید. فردا با شعله‌های سرمای نجف توی سینه‌م، به بدحجابا و بی‌حجابا تذکر می‌دم‌. به صدای بلندِ موسیقی‌ها. به روزه‌خواری‌ها. به ریاکاری‌های آموزش و پرورش. به مصلحت‌اندیشی‌های مدرسه. به غیبت‌ها. به طعنه‌ها. به هر فروشندهٔ گرون‌فروش. به هر کالای غیرایرانی. به روابطِ بی‌قبحِ پسر و دخترِ مذهبی به بهانهٔ کار فرهنگی و هیئت و بسیج و جهادی. به هر منکری که رزقم بشه برابرش بایستم. به نیّتِ شیعه شدن. هدیه به آقای نجف. فدای آقای نجف.

نجف: ظهر بعد از نماز از سامرّا راه افتادیم و بعد از ناهاری که روی اعصاب‌مون بود، تهِ اتوبوس خوابیدیم تاااااااااا خودِ نجف. بعد از اذانِ مغرب و عشا به آسمونِ نجف رسیدیم. باد می‌وزید و فوق‌العاده سرد بود. سردتر از شب‌های مشهد. اتوبوس جلوی هتل‌شون نگه داشت و همه بدوبدو رفتن داخل. ما سرِ صبر و آخرین نفرات پیاده شدیم. تو هتل نرفتیم. همون بیرون کنارِ مغازه‌ها موندیم که مدیره هر وقت کاراش و کرد بیاد سراغ‌مون. دست‌مون اومده بود این آدم حواسش به ما هست. مسؤولیتی در قبال‌مون نداره اما فوق‌العاده مسؤولیت‌پذیره. اونم دستش اومده بود ما دخترایی که بپیچونیمش نیستیم. دستش اومده بود اهل مراعاتیم. خیلی زود اومد و صدامون کرد بریم داخل هتل. گفتیم ما بیرون راحتیم. شما به کارای تحویل اتاق برسید، ما همین‌جا هستیم. اما حریفش نمی‌شدیم‌. گفت بیاید تو لابی. بیرون سرده. رفت و یعنی ما هم باید بریم‌. به حرفش گوش می‌دادیم که باری روی بارهاش نباشیم. قدرشناسِ خطری که کرده بود بودیم. اون حتی اسمِ ما رو نپرسیده بود، پاسپورتِ ما رو ندیده بود، کولهٔ ما رو نشناخته برده بود اتاقش. تهِ همهٔ اینا می‌شه صد تا فکر و ترس ریخت. نمی‌خواستیم ذره‌ای با وجود ما اذیت شه. رفتیم لابی نشستیم. کاروانیا خیلی چپ‌چپ نگامون می‌کردن. رفیق خیلی ازشون بیزار بود. خیلی اذیت می‌شد. منم همین‌طور ولی نباید به این نفرت دامن می‌زدم که حال رفیق بدتر شه. من می‌زدم به درِ مسخره‌بازی و می‌خندوندمش. می‌گفت نخندون، می‌گن سبکیم. باز ما ساکت می‌شدیم. گیر کرده بودیم وسطِ مُشتی مذهبی عقب‌مونده. وَ اون مدیره وسطِ این آدما این‌قدر محترم ما رو همراهِ کاروانش کرده بود. برای مادرِ مرحوم‌شون یه صلوات هدیه کنیم. اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم. یادم نیست نوشتم تو کاظمین بهمون گفت تشکر و پول نمی‌خواد، هرجا حال کردیم یه سلام از طرف مادرش بدیم. حتی نگفت نماز، نگفت صلوات. یعنی زحمتی روی دوش‌مون نذاشت. خدا خیرش بده‌. من خیلی دعاش می‌کنم. بحث فقط سفر بردنِ ما نیست، بحث مَنش و کُنشیه که از این آقا دیدیم. نمی‌گم مذهبیِ درست. من به مذهبیِ شل و سفت و درست و نادرست اعتقادی ندارم‌. از مذهبی‌جماعت بیزارم و متنفر. چه شل، چه سفت. من این آقا رو «دین‌مدار» دیدم. از اولین لحظه تا آخرین نقطه. بدون حتی یه گاف. مأجورین ان‌شاءالله. رحمت به مادرش با این تربیت‌. اتاقای همه رو تحویل داد و همه مذهبی‌خاک‌برسرا رفتن و اون اومد پیش ما. با نگرانی پرسید کجا می‌رید این سه روز رو؟ من گفتم خیال‌تون آسوده، اینجا هم مدینة الرضا للزائرین هست، پارسال اومدیم، هم صحن حضرت زهرای حرم. پرسید کوفه و مسجدها رو با ما میاید؟ من و رفیق با شادی به هم نگاه کردیم و گفتیم از خدامونه. خوشحال شد و گفت پس باهاتون هماهنگ می‌کنم. واتساپ دارید؟ گفتیم نه. گفت چی دارید؟ گفتیم ایتا. خندید و گفت ایتا بگیر و نگیر داره. واتساپ نصب کنید بتونم خبر بگیرم. گفتم باشه نصب می‌کنم. رفت پیشخونِ هتل و شماره‌ش و یادداشت کرد و داد، با این‌که کاظمین داده بود. دقت کنید؛ نگفت شماره‌تون و بدید. هنوز حتی اسم ما رو نپرسیده بود. هیچی از ما نمی‌دونست. کار خیر این شکلیه. کار خیر این شکلیه. کار خیر این شکلیه. یا امیرالمؤمنین! نوکرِ شما بودن همین‌قدر ظرافت می‌خواد... من این ظرافت رو ندارم... من و قدّ نوکریت بزرگ کن آقا... من نوکریت و طلب می‌کنم... گفت کوله‌هاتون و نمی‌دید؟ گفتیم نه، چون سه روز اینجاییم لازم‌مون می‌شه. تأکید کرد رسیدیم موکب مستقر شدیم بهش خبر بدیم. گفتیم چشم و راه افتادیم. بیرون کوله‌هامون و انداختیم پشت‌مون و روی ابرا راه افتادیم... وقتی تو مشهد مضطرب و نگران بودیم حتی تصور نمی‌کردیم این‌جوری در آرامش و آسایش و احترام و امنیت به نجف برسیم..‌. سه روز... سه روز... با زیارتِ کوفه... آخ خدای نجف... خدای نجف... انتهای خیابونِ هتل، سوق‌الکبیر بود و تهِ سوق‌الکبیر حرم... راه افتادیم... شب‌های نجف... خیابون‌های نجف... سوق‌الکبیرِ نجف... دو تا کبوتر بودیم؟ نه! دو تا پَر بودیم؟ نه! دو تا... دو تا... به خدا هیچ کلمه‌ای جز «زائرِ علی» بودن غایتِ خوشبختیِ اون لحظه‌مون و اَدا نمی‌کنه... دو تا زائرِ علی بودیم... در هوای علی... غرق در عنایتِ علی... علیه السلام علیه السلام علیه السلام. بازارِ دوست‌داشتنیِ نجف که به ته رسید، دیوارهای آجریِ حرم رو که دیدیم، گنبد... خورشیدِ روی گنبد... السلام علیک یا ساقی! من علیک السلام می‌خواهم... گاه‌گاهی کمی جنون دارم من جنونی مداااااااام می‌خواهم... من تشنه بودم‌. رفتم از آبخوری‌های زیرِ سایه‌بون‌ها آب بخورم که یه عِراقی به رفیق دو تا تسبیح هدیه داد... #سفرنامه #نیمه‌شعبان