این خی‌لی مسألهٔ مهمیه! می‌خوام حتما راجع بهش با دخترام حرف بزنم. شروع کردن رو همه بلدیم، اما ادامه دادن و تموم کردن رو نع! پلنر می‌خریم، ماژیک فسفری، خودکارای رنگی، برنامه می‌ریزیم که برای امتحانا یا کنکور درس بخونیم، ولی ادامه نمی‌دیم و تمومش نمی‌کنیم! حساب و کتاب می‌کنیم و تهِ همه نماز و روزه‌های قضامون و درمیاریم، ولی بعد از دو روز دوباره می‌ذاریمش کنار و حتی نمازای یک ماه‌مون و تموم نمی‌کنیم! خی‌لی جوگیرانه خونه رو می‌ریزیم بهم که دکوراسیون تغییر بدیم، ولی این ماجرا به خوبی تموم نمی‌شه چون جو خوابیده! یه هیئت افتتاح می‌کنیم، می‌ریم دفتر بسیج، اردوی جهادی می‌بریم، ولی هیچ‌کدوم رو استمرار نمی‌دیم و تحمل نمی‌کنیم دیده نشیم ولی یه روستای کوچیکِ ساده رو آباد کنیم! به دخترِ مردم وعده و وعید می‌دیم و همین‌که بله رو گفت، دیگه کی به کیه؟! رها می‌کنیم اون شوروشوقِ قبلش و و دو قورت و نیم‌مونم باقیه که «الآن باید سگ‌دو بزنم شکم تو رو سیر کنم»! بچه می‌بینیم یک ساعتِ اول خاله مهربونه‌ایم و قربون‌صدقه‌ش برو و بالاپایینش کنیم، همین‌که خسته شد و به بهانه‌جویی افتاد، دیگه بریم به کارامون برسیم! یهو ریاضت می‌کشیم و شام و ناهار رو قطع می‌کنیم و باشگاه ثبت‌نام می‌کنیم که لاغر یا چاق شیم و بعد از یه هفته حالا امروز کار دارم و فردا خسته‌ام و این هفته بیمارم! شب توبه می‌کنیم و دو روز به سلیقهٔ امام زمان زندگی می‌کنیم و بعدش «حالا پیش اومد» و «این مورد رو نمی‌شد کاری کرد» و «مردم‌داری هم از اصول دینه» شروع می‌شه! می‌بینی چقدر مثالای ساده از زندگی‌مون هست که ما شبیه ابراهیم رئیسی نیستیم و فقط زرزروییم؟ :) پروفایلش و بذاریم... های های براش اشک بریزیم... اما حتی عرضه نداشته باشیم تبیینش کنیم... چه برسه به تکثیر(!) دلم برای رئیسی که نه... دلم برای خودِ خاک‌برسرمون سوخت...

امروز امتحانِ چهارصفحه‌ایِ فروردین گرفتم. سخت‌ترین و عجیب‌ترین امتحانم که تنبلیِ تعطیلات رو می‌شوره و می‌بره، وَ برای اردیبهشت و مستمرها موتورها رو روشن می‌کنه. نهما آخرِ وقت با من داشتن و زنگای تفریح گریه‌زاری‌های هفتما و تقلب‌کرده‌هایی که فروردین‌شون صفر شده رو دیده بودن. رفتم کلاس، یکی‌شون بلند شده می‌گه خانوم! به‌جای امتحان گرفتن و افتادنِ ما، بیاین مذاکره کنیم :) وَ زدن زیرِ خنده :) (از دلِ همین شوخی‌ها عاداتِ نسلِ بعدی شکل می‌گیره... این شوخی‌ها جدّیه... خیلی چیزا رو عوض می‌کنه... خیلی گفتمان‌ها رو می‌چرخونه... نوشته بودم ما دیگه ایرانِ قبل از مذاکره نمی‌شیم...) من با لبخند و آرامش، اما با صدایی قاطع پاسخ دادم: من سرِ ارزش‌ها و عقایدم اهلِ مذاکره نیستم. شوخیِ کلاس، جدی شد و اضطرابِ امتحان، سؤال. یکی دیگه گفت خانوم! ترجمه می‌کنید چی گفتید؟! این‌بار من خندیدم. با همون خنده جواب دادم ارزش، تلاش کردن و ایجادِ فضای رقابتِ سالم بین تلاش‌گر و بدون تلاشه، تا تلاشگر به جایگاهِ موفقیت برسه و با بدون تلاش یکی نشه. عقیده‌م هم اینه که امتحان باید برگزار شه تا چنین فضایی که گفتم به وجود بیاد و آموزش‌ها، سنجیده بشه و خطاها، اصلاح. همهٔ کلاس ساکت بود. با برگه‌هام از صندلی بلند شدم و این‌بار بدونِ خنده و با افسوس گفتم: کاش مسؤولِ مذاکره با آمریکا هم من بودم... یکی پرسید براشون ارزش و عقیده‌تون و توضیح می‌دادید؟ وَ من خیلی محکم، خیلی باصلابت، خیلی باوجود گفتم: هرگز! می‌زدم دهنِ ترامپ و فرستاده‌هاش و می‌گفتم من با قاتلِ سردار سلیمانی مذاکره نمی‌کنم. وَ امتحانِ چهارصفحه‌ای برگزار شد.

خوب‌ترین برام فرستاده؛ به‌خاطرِ امتحانِ امروز😂😂😂

وسطِ اون یکی خصوصی بودم که این یکی خصوصی تماس گرفت و گفت می‌شه امروز و کنسل کنیم؟ قبول کردم و خوشحاااااااااااااال بودم که می‌رم خونه، لباس و می‌کّنم، یه املتِ خفن می‌زنم، سفره پهن می‌کنم وسط هال، تلویزیون روشن و صداش بلند، چنگ می‌ندازم به سرم و موهام و که زیر مقنعه نابود شده این‌قـــــــــــــــــــــــدر می‌خارونم که پُره پوسته‌پوسته شه و بعد از املت مجبور شم برم حمام و بعدش بیام چای تازه بذارم با هل و دارچین و گل‌محمدی. ولی درِ خونه باز می‌شه و هممممممممه هستن... وَ با همممممممه نمی‌شه حتی از اتاقت بیرون بیای... چون یا باید پاسخگوی اختلاس‌ها باشی... یا شادی‌شون از مذاکره رو تحمل کنی... یا سین‌جیم بشی چرا گرونیه... یا مثل همیشه سااااااااااعت‌ها دربارهٔ این حرف بشنوی که جای پارک نبود و ماشینا جریمه نشن و تو پیاده‌رو خش روشون نیفته(!) یکی از همکارای شب‌کار یه بار ازم پرسید تو با این‌همه کار کردن چرا ماشین نمی‌گیری؟ گفتم بس که بی‌عرضه‌ام. گفتم که خفه شه و شد. نگفتم من گواهینامه نگرفتم چون اگر می‌گرفتم باید هشت روز هفته، روزی ۲۵ ساعت می‌شنیدم که حالا که گواهینامه داری، همه‌ش بیرونی، ماشین بخر، بیا با هم بریم ماشین برات ببینیم، ماشینِ خاله خوبه برات بگیریم؟ وَ تا با خانواده‌مم ماشین نمی‌گیرم چون هشت روزِ هفته، روزی ۲۵ ساعت باید بشنوم کجا پارکش کردی؟ خش نیفته؟ نبرنش؟ حتی منتظر باشم بهم سرِ کلاسام زنگ بزنن که ماشینت و کجا پارک کردی؟ اتفاقی براش نیفته؟ بنزین گرون شد... طلا ارزون شد... بیا ارتقاش بدیم... سطح دغدغه اذیتم می‌کنه... غالب اذیتم می‌کنه... باید صبح‌ها حرص بخورم خط اولی که سوار می‌شم مختلطه و با کوله‌پشتیم برای خودم حریم می‌سازم... باید شب‌ها غصه بخورم که دیگه پاهام نای ایستادن نداره تو اتوبوسا... اما محاله تن به زجرهای مدام بدم. با خوشحالی اومدم خونه، با خشم تلاش می‌کنم بخوابم. کاش به‌جای «دغدغه»‌هایی که نیست، حداقل خواب بود... اما من حتی خواب هم ندارم(!)

کلاس و‌ خواب و حوصله که ندارم، اومدم به شما گیر بدم! بیاید بهم بگید چند وقته من و می‌خونید؟ چرا اینجایید؟ از وقتی اینجایید چی بهتون اضافه شده؟ چی ازتون کم شده؟ از خودتون بهم بگید. فحشم خواستید بدید. کلا هرچی رو دلتون مونده بگید. فقط خواهش می‌کنم در پاسخ گرفتن صبوری کنید. الآن حوصلهٔ مکالمه ندارم، آدمِ خسته‌ایم که چای گذاشته جلوش و فقط می‌خواد با لبخند گوش بده و بی‌خوابی رو اگه شد درمان کنه. ان‌شاءالله بعد هرچی فرستادید و پیامایی که هنوز جواب ندادم رو جواب می‌دم. *ممکنه هِرّم بگیره و برخی پیاما رو بیارم کانال. روحیه‌تون شیشه است ته پیام بهم بگید که بعد نیاید دادوقال :)

چه بی‌عناد و بی‌عقده... چه حق‌پذیر و بی‌بهانه... چه شجاع.

😂😂😂حالا نه به این غلظت... ولی خب...😂😂😂 کیه که از خونده شدن بدش بیاد؟ ولی خواننده دغدغه‌مند باشه، مطلب هم مفید، خودش نشر می‌ده، نیازی به منّت‌کشی نیست که بمونید و نرید و فلان. من معتقدم اونی که رفتنیه، می‌ره! اونی هم که موندنیه، تو گوششم بزنی می‌مونه. پس چرا من خودم و شرحه‌شرحه کنم؟😁

سلام، سلامت باشید. عصبانی نشدم😁 اونی که من از بچه شیعه تو قرآن و نهج‌البلاغه و کتاب‌های معتبر خوندم، اینه که دنیا و آخرت‌مون باید با هم آباد باشه. اینه که بچه‌شیعه باااااااااااااید ثروتمند باشه تا پول و سرمایه و بازار جهانی و‌ نبض اقتصاد دست خودش باشه و کفّار بهش محتاج، نه برعکس. بنابراین پولم و جوری مدیریت می‌کنم که هم بهم خوش بگذره، هم به اطرافیانم، هم به دنیا، هم فرداپس‌فردایی. شما هم اگه دختری که فکر کنم دختری، آدم مؤمن و متعهد دورت داری تو تولید، بده تو چرخه تولید برات بندازه هم کار کشور راه میفته، هم پولت قلمبه می‌شه. اگه مثل من بی‌کس‌وکاری طلاعلا کن سروگردنت بنداز. بخشی از پولت رو هم بذار برای زیارت و سیاحت و بریزش پای اهل بیت علیهم‌السلام و مطمئن باش چندین برابر بهت برمی‌گرده (نه فقط پول)، با بخشیش هم تلاش کن خوب زندگی کنی. لباس خوب، خوراک خوب، مرکب خوب، تا تو دل دشمن رو خالی کنی. من داشته باشم آیفون می‌خرم، لپ‌تاپ اپل می‌خرم، برند و مارک تنم می‌کنم و لکسوس۵۷۰ می‌ندازم زیر پام تا ضداسلام از خشم بمیره. (نه جاری و زن‌داداش و دخترعمه‌م از حسودی... قاطی نکنین بحثا رو!) ما مکلفیم به ثروتمند شدن، اما اگه تلاش کردیم و گنجشک‌روزی بودیم دیگه خواست خداست. ولی دلیل این ثروتمندی، آبادی دنیا و آخرته.‌ اگه همه پولت و بذاری برای فرداهات و‌ امروزت رو حروم کنی، از کجا معلوم فردا زنده‌ای؟ نه بی‌منطق خرج کنیم، نه حریصانه جمع. توصیهٔ اکید هم دارم حتما بخشی از پولت برای سفر باشه. شما پیر بشی ماشین داشته باشی، خونه و نوه و حقوق داشته باشی، ولی پای یه سر کوچه رفتن نداشته باشی چی داری؟!

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ

هیچ پولِ تو بانکی ندارم. این رو جدا نوشتم به چشم بیاد. بانک‌داریِ ما اسلامی نیست... شک‌وشبهه زیاد داره...

زنگ زدن که دنبال دبیر برای آزمون‌های تیزهوشانن و من رو معرفی کردن. بعد زمان و مکان و حقوق رو بهم می‌گن و می‌گن منتظریم(!) دقت کردید؟ نپرسیدن چه روزی رو براتون بذاریم؟ چه ساعتی فرصت دارید؟ چه مبلغی پیشنهاد می‌دید؟ چون منطقه شاخِ شهرن، خیال کردن همه بدوبدو دنبال‌شونن(!) گفتم به من دورید. برام نمی‌صرفه بیام تا اونجا. به‌جای هرکدوم از مواردی که نوشتم، شروع کردن به من آدرس مترو دادن(!) خنده‌دار بود... گفتم خانم! شهر و بلدم. اون‌قدر که می‌دونم تا مؤسسه شما چقدر تو راهم. نمی‌صرفه برام. نمیام. خداحافظ. تماس گرفتن و گفتن حقوق و بیشتر می‌کنیم. گفتم چهارشنبه‌ها نمی‌تونم. گفتن هر روزی که شما بگید. گفتم ساعت خالی ندارم. گفتن هر ساعتی که شما بگید. چه ادب شدن! من واقعا در درجهٔ اول و دوم و سوم محترم و متین برخورد می‌کنم. واقعا می‌گم. اما همین‌که بفهمم طرفم داره جوری پیش می‌ره که فقط به فکر کار خودشه و جوانب انصاف و عدالت رو نگه نمی‌داره، شبکه رو عوض می‌کنم! می‌تونم با اطمینان بگم که همه هم کور هستن و اون درجه اول و دوم و‌ سوم رو نمی‌خوان ببینن و فقط تعویض شبکه‌م یادشون می‌مونه و برچسباشون رو من. به درک. مهم اینه یاد می‌گیرن زمان و مکان رو از من بپرسن یا بهم پیشنهاد بدن، نه این‌که بگن این و اون، بفرمایید(!) یاد می‌گیرن به‌جای نشون دادن ایستگاه مترو، حقوق رو افزایش بدن و تسهیلات رو بالا ببرن. اگه فکر کردید من آدم پولکی‌ای هستم، حتما در قیامت دنبالم میفتید که حلال کنم و تا همهٔ اعمال خوب‌تون رو نگیرم، نخواهم کرد. از پولِ دنیا وارسته‌ام، فقط ادامه‌دهندهٔ پازل ظلم و ناحقی و بی‌عدالتی نیستم. هرکس در کار منصف نباشه، باید ادب شه. بعد از تعیین زمان و مکان و حقوق به دلخواهم، با تشر گفتم فقط دو جلسه. مسیر شما برای من خسته‌کننده است. جز دو جلسه زمان نمی‌ذارم. گفتن چشم! بهتر بود بدون توسری خوردن مؤدب باشن... ولی خب... دو جلسه باید برم جایی از شهر که مرد و زنش یه تاپ‌شلوارک به زور تن‌شونه(!) دو جلسه دارم می‌رم آلوده‌ترین و کثیف‌ترین نقطهٔ خفنِ شهر... می‌خوام محجبه‌ترین پوششِ شیکم رو بپوشم. با کفشای میلیونیم. خدا توفیق بده خفن‌ترین تدریسم و هم داشته باشم. تا برسم خونه هم فکر کنم دهنم کف کنه این‌قدر که نهی از منکر کنم و تیکه بندازم و جواب بدم :)

پیاماتون و خوندم. سر فرصت جواب می‌دم. الآن تا خرخره تو برگه غرقم و باید هی سؤال طرح کنم و هی کلاس برم و هی کار کنم :) صبور باشید🌿