۱۲. اوّلِ صبحه؛ دخترا صبحگاهن؛ ما هنوز حتی کلاس نرفتیم؛ همکارام تازه رسیدن و من آماده و به‌خودرسیده، دفتربه‌دست و ماژیک‌به‌جیب، آمادهٔ کلاسم. دبیر فیزیک: دو روزه دلم برنمی‌داره غذایی بخورم... اشتهام کور شده... فشارم پایینه... یه کفِ دست نون آوردم کجا پیدا کنم بخورم؟! دبیر تاریخ: وای آره! منم حالم بده... اشتهای هیچی ندارم... چیزی هم بخورم تهوع می‌گیرم... دبیر ریاضی: اصلاً انگار دل و دماغِ همه گرفته... این طفلیام کوچولوان... یا روزه باشن یا نه بالاخره چیزی نمی‌خورن... از وقتی بوفه رو بستن اینام دیگه مجبورن نخورن... دبیر تاریخ: من حتی امسال سبزه نمی‌ندازم... انگار خاکِ مُرده پاشیدن به شهر... وای حتی انرژیِ کلاس رفتن ندارم... دبیر عربی: شما چی خانم فارسی؟ شما ضعف‌تون نمی‌شه؟ شما روزه‌بگیرید آخه. دقت کنید که تا قبل از اون داشتم پف‌ناله‌های صبحگاهی‌شون رو فقطططط تحمل می‌کردم و در روایتِ کی بدبخت‌تره‌شون شرکت و دخالتی نداشتم! چون من نسبت به شنیدنِ نق خی‌لی آستانهٔ تحمل پایینی دارم و سریع طرف رو می‌شورم! چون پدر و مادرم و خاله و دخترخاله و مادربزرگ و برادرام به‌شدت این مدلی بودن و احتمالاً این خصلت به منم رسیده، خی‌لی بابتش رنج روحی کشیدم و حساس شدم و دوست و رفیق و شاگرد و هرکی نق‌نقو باشه رو طرد می‌کنم و یکی از مهم‌ترین گزینه‌های بررسی‌مه در وارسیِ خواستگارا. سال‌هاست که خودم با خودم هم درگیرم تا اگر این رذیله بهم رسیده، ازش پاک شم. من مثلِ همیشه که شارژ و پرانرژی‌ام تو مدرسه، با خنده گفتم من عالی هستم! می‌بینید که؛ مثلِ همیشه پیاده‌رویِ صبحم رو انجام دادم، زودتر از همه‌تون رسیدم، به خودم رسیدم، عطرم و زدم، وسایلم و آماده کردم و منتظرم صبحگاه تموم شه و کلاسام و شروع کنم :) البته فقط دلتنگِ چای صبح‌مونم :) دبیرِ فیزیک: چون مجردین! اگه شمام بچه داشتین، متأهل بودین، الآن مثل ما بودید! من به خانم تاریخ نگاهی کردم و گفتم: شما که مجردین، شما چطور شبیه این متأهل‌هایید؟! دبیر تاریخ خندید. من روبه دبیر فیزیک: مگه نمی‌گین مجردا مدل منن، پس چرا خانم تاریخ مدل شماست؟! ساکت شدن! زنگِ تفریحِ سوم داشتم رژ لب و عطرم رو تمدید می‌کردم. دبیر فیزیک: خانوم فارسی واقعاً شما انرژی دارید ها! چطوری هم لاغرید، هم روزه‌اید، هم تو کلاس بازی‌درسی داشتید، هم زنگ تفریح سرِ پایید و هنوز انرژی دارید؟! درِ رژ لبم و می‌بندم و باخنده می‌گم: لا حول و لا قوة الا بالله! می‌بینم مثل خنگا دارن نگام می‌کنن، ادامه می‌دم: به مددِ خدا! دبیرِ تاریخ: رنگ‌تون پریده ولی خوب از خودتون می‌کشید! می‌گم الحمدلله، هنوز سرِ پام! سحری خوب خوردم، بدنم هم برای چنین روزهایی آماده شده. مدیرم از حیاط برگشته و نیمی از حرفام و شنیده. پشتمه و تو تیمِ منه. می‌گه این و راست می‌گه! این‌قدر که سفر می‌ره و رجب هم روزه می‌گرفت. دبیر عربی: وااااااای رجب هم روزه می‌گرفتید؟! دبیر تاریخ: من شنیدم سفرهای سخت می‌رید. درسته؟ گفتم اگر منظورتون از سخت، کم‌خرج کردن و هتل نرفتن و غذای اعیونی نخوردنه، بله! اما اگر منظورتون خوش نگذروندنه، نه! بعد مدیرم با ذوق می‌شینن و هرچی از سفرام ازم پرسیدن رو بااشتیاق برای همکارام می‌گن! همیشه با مدیرهام هماهنگ می‌کردم به همکارا نگن من کجا می‌رم، این‌بار چیزی نگفتم و اتفاقاً می‌خواستم حتماً به گوشِ همکارام برسه. هم کجا رفتنام، هم چطور رفتنام. چون اینا پولدارایی هستن که هیچ‌وقت خوشحال نیستن و گرچه خدا نعمتِ ثروت بهشون داده، اما برکتِ خوش بودن با ثروت رو بهشون نداده... وَ این از فقر هم بدتره... از فقیر بودن هم ترحم‌برانگیزتره... که تو داشته باشی و ندونی چطور خرج کنی که دنیا و آخرتت رو بسازی... خدا می‌دونه با نق‌وناله‌هاشون چطور کفران نعمت می‌کنن و همین‌که برکتی تو زندگی‌شون نیست، یعنی نعمت رو عملاً از کف دادن... دبیر ریاضی می‌گه خب حمام رو چه کار می‌کنید؟ می‌گم آدرس حمامی خالی و تمیز رو در کربلا بهتون بدم یا در نجف؟ مدیرم با ذوق می‌خنده و می‌گه این‌کاره است! ببین باید عکسای کوه رفتنش و ببینی! لعنتی جز با دوستاش نمی‌گرده که ما رو ببره! دبیر تاریخ: واقعاً ما رو با خودتون بیرون نمی‌برید؟ من خی‌لی قاطع می‌گم نه! دبیر ریاضی: چرااااااااا؟ خنده‌به‌لب اما هم‌چنان قاطع می‌گم چون مدل هم نیستیم! با هم بهمون خوش نمی‌گذره! سبک سفرای من و تفریحاتم هم برای شما سخت خواهد بود و بیشتر نق می‌زنید! دبیر فیزیک می‌گه صداتون از جای خوش بلند می‌شه! اگه غصه‌ها و تلخی‌های ما رو داشتید این نبودید! روبه‌روش می‌ایستم و می‌گم مطمئنید زندگی‌م تلخی و غصه نداره؟! دهنش رو می‌بنده. من ادامه می‌دم: جالبه! اگر پابه‌پای شما به پف‌ناله و نق زدن و انرژی منفی دادن و ناشکری نباشم، یعنی ‌بی‌غصه و بی‌رنج دارم زندگی می‌کنم! اگر صحبت‌های امیدوارانه کنم، ریاکارم! اگر سبک سفرهام و بگم، دارم فخر می‌فروشم!

اگر نگم مغرور و از دماغ فیل‌افتاده‌ام! کلاً یا باید شبیه شما بود، یا باید هرچی فحش و توهین و تهمته شنید! ولی من انتخابم فحش و توهین و تهمته! چون هم زبان دارم و می‌تونم پاسخ بدم شما هم حسود، عقده‌ای، حسرت‌زده و بی‌عرضه‌اید و چشم دیدن خوشی‌های دیگران رو ندارید و خودتون هم این‌قدر خبیثید که در خلوت‌هاتون خوش‌وخرمید، اما به بقیه که می‌رسید مسابقهٔ کی بدبخت‌تره می‌ذارید، هم شکرِ خدا این‌قدر ظرفیت دارم که تونستم با رنج‌هام و غصه‌هام زندگی کنم، کار کنم، وَ پرانرژی باشم که به چشم شما بیام و هر روز بعد از مدرسه مجبور شم علاوه بر صدقهٔ صبحم، باز صدقه بدم که حسرت‌هاتون چپه‌م نکنه! چرا به‌جای این زندگیِ بی‌برکت، شما خودتون رو تغییر نمی‌دید؟! چرا شاکرانه زندگی نمی‌کنید؟ چرا به دنیا و آدما و شاگرداتون حال خوب نمی‌دید؟ چرا به‌جای کج کردنِ دهان‌تون به دخترِ دهمی که روزه گرفتی تا ظهر می‌میری، بهش نمی‌گید چه دخترِ اصیل و قدرتمندی؟ چرا التماس دعا بهش نمی‌گید بلکه زندگی‌تون از این سیاهی نجات پیدا کنه؟! چرا برای هرچی بهش انتقاد دارید کوچک‌ترین تلاشی نمی‌کنید و طلبکارید دیگران بیان همه‌چی رو درست کنن؟! چرا به نوجوان‌های سر کلاس‌تون به‌جای ناامیدی، امید و سازندگی هدیه نمی‌کنید بلکه خدا هم به شما عنایت کرد؟! چرا چشماتون رو به آفتاب باز نمی‌کنید؟! چرا از مگس بودن و روی کثافات نشستن انصراف نمی‌دید؟! چرا زنبور عسل نمی‌شید؟! شاید بتونید بقیه رو مثل خودتون کنید، ولی این‌جا و روی من جواب نمی‌ده! من از همه‌تون سابقه‌م بیشتره! دوازده ساله من دارم همکارام و عوض می‌کنم یا ساکت! دلیلشم گفتم: لا حول و لا قوة الا بالله! شما هم وقتی این‌قدر ضعیفید و به منبع قدرتی لایزال وصل نیستید، این‌قدر مقاومت نکنید! با خدا باشید و پادشاهی کنید! خی‌لی مکالمهٔ صریحی بود؟ بله! ولی لازم بود. دیگه لازم بود.

رفتم پیش شهدا افطار کنم، برای جانمازم هم تسبیح بخرم شعائرالله حفظ شه، حواسم از ساعت رفت:

منم و یه قبرستون😂😂😂

هرجا نور و‌ روشناییه؛ مزارِ شهیدی اون‌جاست... هرجا ظلمت و وحشته؛ اونان که شهید نشدن... مُردن!

یه دونه دعای مستجابِ افطارِ امشبم رو قول داده بودم، فرداشب یکی‌تون دعای مستجاب افطارش شهادتم باشه بعد از کلی تلاش و فعالیت برای ظهور و دیدنِ سخنرانیِ مسجدِ سهله... والمستشهدین بین یدیه... والمستشهدین بین یدیه... والمستشهدین بین یدیه...

۱۳. بیان‌بلاگ که اطلاعیه داد تا پونزدهم اسفند تعطیل می‌شه و از مطالب‌تون پشتیبان بگیرید، من خی‌لی راحت وبلاگم و بستم و به کارام رسیدم. شب رفتم سر بزنم دیدم اوووووووو! بیان رو آه و ناله برداشته که وامصیبتاااااااا وااسلامااااااا واحکومتاااااا مطالب‌مون چی؟ خاطرات‌مون چی؟ دوستامون چی؟ ببینید اینش برای من خی‌لی عجیب نیست، به‌شرط اون‌که این رفتار از نوجوان‌ها باشه یا نهایت دانشجوها! ولی از مردی که سه تا بچه داره... از پیرمردی که نوه داره... از یه مادرِ چهل ساله... از یه معلم... از یه پزشک... از یه تحصیل‌کرده... خدای من از اونی که سالی هشتصد بار برای ما از انقطاع الیک نوشت(!)🤮... راستش من برام بعید بود و زننده! چطوری برای بقیه‌شون نیست؟! چطوری از این حجمِ دورویی و ریا منزجر نمی‌شن؟! این غصهٔ از دست دادنِ عزیز که نیست زبونم لال! وبلاگمون می‌پره! خب؟! رهبرِ کدوم قیامیم یا بزرگِ کدوم قبیله که نوشته‌هامون پرید خسران کنیم؟! هنوزم برید تو بلاگ‌بیان، فرسته‌های این مدلی‌شون هست... من رو خیلی به فکر فروبرد... با خودم گفتم اینا مثلاً قشر فرهیخته‌مونن... قشر قلم‌به‌دست‌مون... مثلاً صاحب فکرمون... بعد ما داریم اخبار دانشگاه رو نگاه می‌کنیم و متحیریم(!) اونا که مشتی شل‌تنبونِ تازه‌به‌دوران‌رسیدهٔ تهی‌مغزن و حَرَجی بهشون نیست! عمرشون به تست زدن گذشته و فهم و درک‌شون همون یک دقیقهٔ تست رو متوجه می‌شه(!) بلاگفا که پرید، ده سال متنای به چه زیبایی‌م پرید. باکم نبود و رفتم بیان. الآنم هشت سال متنای خفنِ بیانی‌م پرید، خب؟! سیمین و جلال و آوینی باشم، حرفام می‌مونه! بقیه‌‌ش از بلوغ به دوره... باور کنید سر کُشته‌های خیالی‌شون این‌قدر ضجه نزدن که این چند روز دارن می‌زنن(!) من رو هنوزم به فکر فرو می‌بره... که خواصّ جامعه اتفاقاً باگ‌ها و تعلقاتِ بیشتری نسبت به عوام دارن... که خدا هرکس رو بالاخره یه روز آزمون می‌کنه... که هرچی اومدی نوشتی انقطاع الیک و الی الله، خدا با یه وبلاگ... با یه وبلاگِ کوچولو... بادت رو خالی می‌کنه... ترسناکه... خی‌لی ترسناکه(!) حتی در بیان‌بلاگ هم چون من شبیه همه‌شون رفتار نکردم، باز توهین و تهمت و فحش خوردم... :) ۱۳/۲۵. حالا من کجا طویله‌نویسی کنم؟! این تنها دغدغهٔ من بعد از تعطیلیِ بیانه. مدل وبلاگ‌نویسی زمین تا آسمون با این‌جا فرق داره... اون‌جا قشنگ تمرینِ نویسندگی و بررسی روندِ صعود و فرودِ قلمته در رقابت با صاحب‌قلم‌هایی که واقعاً چیزی بارشونه و حتی مخالفانِ نظامش هم به‌قولِ صائب، رخت‌شسته‌تر از بقیهٔ نفهماشونن. از این بابت که جایی برای نوشتنِ حقیقی ندارم که چند نفر این‌کاره ببینن و تو رقابت باشه و بتونم قلمم رو رشد بدم، کمی فکرم درگیره... ۱۴. ذوق داشتم آخرِ هفته‌ای که خونه‌ام برای افطارم شیربرنج درست کنم. از وقتی تونستم بدون اینترنت شله‌زرد بپزم و خوب شه، امید گرفتم :) چهارشنبه‌شب از مامان پرسیدم برنجِ نیمه داریم؟ گفت آره چطور؟ گفتم سحر می‌خوام خیس کنم که فردا شیربرنج بپزم. سحر بیدار شدم دیدم مادرم برنج خیس کرده... پرسیدم برای شیربرنجِ من خیس کردی؟ گفت آره... خی‌لی ناراحت شدم... مثل همیشه خواستم یه کاری رو خودم بکنم و نذاشت... تا زبونم اومد که بگم گناه کردم عروس نشدم هنوز این‌جام؟! برم بمیرم نخواستم بد انتخاب کنم؟! ولی به‌جای همه‌ش گفتم پس خودتم شیربرنج و درست کن. این ذوقم هم پَر... شما خواستین درست کنین هل و گلاب و یه چوب‌دارچین رو با هم دم کنید، با آبِ دم‌کرده‌ش که سرد شده برنج رو بخیسونید، عطر و طعم به جونِ برنج می‌ره. بعدم با همون آب بپزید. یعنی دیگه برنج رو تمیز شسته باشید و بعد بخیسونید. شله‌زردم و این‌طوری درست کردم نمی‌دونید چه بو و طعمی داشت :) تازه ته لیوان که هل و دارچین و گلابه هم ریختم قوری، چای بهشتی شد... بهشتی :)

۱۵. هفتهٔ پیشِ رو مدرسه افطاری داره. دوازدهمام اومدن دفتر و جلوی بقیهٔ همکارا دوره‌م کردن و گفتن می‌شه افطار بیاین؟ گفتم خبر می‌دم ولی بعید می‌دونم چون بعد از ظهرا مؤسسه تدریس دارم. گفتن می‌خوایم براتون ژله درست کنیم آخه... قلبم حریری و ابریشمی شد، اما نمی‌خوام افطار برم! دوست‌شون دارم اما نه اون‌قدر که دلم بخواد باهاشون وقت بگذرونم! فقط مهربونن و من رو دوست دارن، ولی درس‌خون و تلاش‌گر که نیستن! لذا مؤسسه هم نباشم، افطار مدرسه نمی‌رم. ۱۶. همین دوازدهما زنگ تفریح صدام زدن که خانوم بیاین بازی. رفتم می‌بینم نمکدون درست کردن :) می‌گم دخترام و بگردم که بازی‌های ساده و خوشی‌های سالم دارن، کی گفته شما کله‌هاتون همه‌‌ش تو گوشیه؟! :) می‌خندن و برام فال می‌گیرن. همسرِ آینده‌م اسمش علیه، مکانیک هم هست! هیچی دیگه... شبا باید منتظر باشم با بوی گریس برگرده خونه و روغن‌موتور و جک بالابر زیر بغلاش باشه! والا اینم پیشونی‌نوشتِ من بود :) ۱۷. یادتونه مجموعه خفنه رفتم می‌خواستن من ادمین‌شون باشم، آقاهه زیاد حرف زد و توضیح داد، من جوابم منفی بود؟ چون تأکید داشتم جز نویسندگی و معلمی کاری نمی‌کنم، اونام می‌خواستن از دستم ندن، مرده گفت شما سبک‌های مختلفِ نوشته‌هاتون رو برای ما بفرستید، من براتون کار تعریف می‌کنم، بمونید تو مجموعه. من بعد از اصرارهاش گفتم باشه، شب براتون چند سبک مختلف از نوشته‌هام و می‌فرستم، ولی فکر نمی‌کنم بتونیم با هم همکاری داشته باشیم. شب با این‌که خسته رسیدم خونه، ولی لپ‌تاپ روشن کردم و بین نوشته‌هام گشتم و انواع و اقسامش رو فرستادم. یعنی دقیقاً شب. همون‌که حرفش رو زده بودم. با این‌که نمی‌خواستم و مطمئن بودم نمی‌خوام باهاشون همکاری کنم. به تاریخ ۲۹ دی ما دیدار داشتیم و کار رو براشون فرستادم. پریروز چندم بود؟ پنجمِ اسفند! دیدم روی ایتا پیام زده که ببخشید من کارهایی که فرستادید رو الآن فرصت کردم ببینم و عالی هستن و شمام لطفاً سایت‌های ما رو ببینید و بیاید همکاری رو شروع کنیم و از این حرفا... یعنی ۳۶ روز بعد از ارسالِ دقیق و سرِ عهدِ من، طرف برام شش سایت فرستاده و‌ حرفم زده(!) خب قراره من چه کنم؟ پیامش رو دیدم (سین خورد) و نگه داشتم ۳۶ روزِ بعد جواب بدم: با تشکر، با توجه به سرشلوغ بودنِ شما و حساسیتِ من بر زمان و احترامِ متقابل، شرایط همکاری موجود نیست. ۱۸. هفتهٔ پیش یه کارِ ویراستاری هم دستم بود. به طرف گفته بودم چهارشنبه ساعت یازده شب کارتون رو تحویل می‌دم‌. صبحِ چهارشنبه ساعت هفت پیام داد کارم تموم شد؟ نوشتم عرض کرده بودم، یازدهِ شب تحویل می‌دم! ظهر ساعتِ یازده پیام داد. من همون پاسخِ قبلی رو کپی کردم و فرستادم. عصر ساعت چهار و نیم پیام داد، فقط اولش نوشته بود ببخشید... من برای بار سوم همون پیام قبلی رو فرستادم. رأس ساعت یازده PDF کار رو براشون فرستادم با شماره‌حساب. شرط اولیه‌م در کار ویراستاری اینه بعد از واریز حق‌الزحمه‌م، word ِ متن یا لایه‌بازِ صفحه‌آرایی رو می‌دم. این آقا یازده و سیزده دقیقه کارش رو دید و رفت که رفت! پنج‌شنبه صبح پیام دادم واریزی نداشتید، فایل‌تون مشکل داشته؟ نوشت نه مشکلی نداشته، این کار مال دانشگاهه، دانشگاه باید واریز کنه. یک ماه، دو ماه دیگه می‌ریزه. پیام رو بستم. بهش زنگ زدم. گفتم روز اول نگفته بودید واریز این شکلیه! گفت شما نپرسیدید! گفتم ولی عرض کرده بودم به word و لایه‌باز بعد از واریز دسترسی خواهید داشت. صداش و انداخت تو گلوش که شما از من پول می‌خوای، بهتره مراعات کنی(!) گفتم پولِ زحمتم و می‌خوام، نه پول‌توجیبیِ خودتون رو(!) بهتره شما مراعات کنی چون لنگِ تخصصِ منی و نتونستی پنجاه صفحه رو خودت جمع کنی! صداش و انداخت سرش که برو پولت و از دانشگاه بگیر و بیفت دنبالش ببینم چی ازت برمیاد! وَ تلفن رو قطع کرد. من؟ زنگ زدم انتشارات دانشگاه که من رو می‌شناسن :) آمار دادم و گفتم برای چاپ اومدن نگه‌ش دارید. شنبه رفته بود برای چاپ. انتشارات گفته بود حق‌الزحمهٔ ویراستار ما رو ندادید، چاپ نمی‌کنیم‌. اونم کارش لنگ بوده و زده به دادوقال و نهایت مجبور شده واریز کنه. پیام واریزیِ بانکم که اومد از بچه‌های انتشارات تشکر کردم. پسره زنگید که بگه و لایه‌بازِ کار رو بگیره. جواب ندادم. هفت بار زنگید. جواب ندادم. «بیفت دنبالش ببینم چی ازت برمیاد!» :) یادش می‌دم دیگه محترم بودن رو مترادف با احمق بودن و ذلیل بودن نگیره! من هیچ‌کس رو هم بلاک نمی‌کنم. بلاک کردن کار ضعیفای به بلوغ‌نرسیده است! من سین می‌کنم و جواب نمی‌دم :)) این یه تنبیهِ اساسیه :)) حالا داره خودش رو شرحه شرحه می‌کنه و زنگ و پیامه که می‌ده! حتی با شماره‌های دیگه زنگ زد که من می‌دونستم اونه و جواب نمی‌دم. عذرخواهی که کرد، لایه‌باز کارشم می‌گیره.

🖤

حُرّم کن خدا... وَ اجازه بده تا تهِ تهِ ته‌ش رو ببینم... اجازه بده فروپاشیِ جنودِ بَعل رو ببینم... وَ حتی مثلِ جنابِ حُرّ سلام الله علیه صفِ اوّلِ مبارزه با بَعل و لشکرش باشم... اجازه بده به سخنرانیِ مسجدِ سهله برسم... خدایا من ازت مؤثر بودن در اوجِ ماجرا رو می‌خوام... من ازت استقامت در اون لحظهٔ آخرالزمانیِ هولناکِ سرنوشت‌ساز رو می‌خوام... برای خودم خانواده‌م عزیزانم شاگردانم همکارانم مخاطبینم هم‌‌شهری‌هام هم‌وطن‌هام هم‌دین‌هام هم‌آرمان‌هام در سرتاسرِ دنیا... خدایا؛ شما من رو لایق دونستی و اجازه دادی در حیاتم خفّتِ صدّام رو ببینم... به نیمه‌شبِ ماهِ مستجابِ میهمانی‌ت به نیمه‌شبِ ماهِ اسارتِ بَعل و جنودش ازت تقاضا می‌کنم لایقم کنی برای دیدنِ خفّت و هلاکتِ ترامپِ جزیرهٔ اپستین... خدایا؛ ما رو برای اون لحظهٔ نهایی... حفظ و تربیت بفرما... سرنوشتِ ما رو به یاریِ منتقمِ خونِ خودت هدایت بفرما... و عاقبتِ ما رو به شهادت در راهِ خودت و فرستاده‌ت به سلامتِ در دین و یقین ختم بفرما... یا صاحب‌الزمان؛ از شما مدد...

نمی‌تونم عکس پیام رو بفرستم، ارسالِ عکس رو الحمدلله بستن. لذا همین‌طوری کف می‌کنم که چرا فکر کردید بهم الهام شده چون آخرین فرسته‌م خیلی آخرالزمانیه و دیروز هم زیارت شهدا بودم؟!😂😂😂 بچه‌هااااااااا تو مجازی نباشید... صلاحیت‌ش رو ندارید... خودتون اذیت می‌شید... من جمعه‌‌های دیگه‌ای هم می‌رفتم زیارت شهدا😂😂😂 از این فرسته‌های آخرالزمانی هم قبلاً داشتم😂😂😂 این‌جا مجازیه... واقعاً شما زندگی‌تون از روی کانال‌ها و صفحاتِ مجازی پیش می‌ره؟!... بذارید بگم؛ من که می‌دونید کانالی جز کانالِ خودم ندارم 😎 لذا از وقتی تعطیل شدم و اعلام شد مدارس تعطیله، فقط یه غصه دارم؛ برگشت به خونه... این غصه برای من جدیه چون تو خردادم نوشتم، من و رفیق تو خونه‌هامون این مواقع تنهایی‌م... حتی مادرهامون یادشون نمی‌مونه اینی که باهاشونه و طرفدار نظامه، بچه‌شونه... به محضِ ورود به خونه، بدون سلام و احوال‌پرسی، بمبارانِ خبرهای بد می‌شیم... انگار خودمون کر بودیم و نشنیدیم... من خیلی از این‌که کنارم نق بزنن یا خبرای بد رو اول و بدون سلام بدن عصبی می‌شم... بعد از اون یه‌ریز باید بشنویم آمریکا چه کرد، ایران کجا رو زد، اسرائیل کجاش خورد... درواقع تو خونه‌های ما، ما رو سردارِ سپاه می‌دونن و لازم می‌دونن تموم زدوخوردها رو فقط سر ما حواله کنن😂😂😂 به هیچ وجه نمی‌فهمید این چه غصه و چه تنهایی عمیقیه... من اصولاً وقت برای دعا کردن برای ازدواجم نمی‌ذارم. فقط در مکان‌های خاص و تو کل عمرم سه بار برای ازدواجم دعا کردم. چون ازدواج رو بخشی مهم از زندگی می‌دونم که چنان‌چه پیش نیومد، بخش‌های مهم دیگه رو نباید معطلش کرد و از اساس ازدواج برام مساوی با تحصیل، شغل، سفر، رفاقت و بخش‌های دیگهٔ زندگیه. یعنی بخشی از زندگیه. و من به‌خاطر ندارم برای بخشی از زندگی، بخشی دیگه از زندگی‌م رو متوقف و معطل کرده باشم! اما یکی از اون سه باری که جدی برای ازدواجم دعا کردم، خرداد بود و در بحبوحهٔ جنگ. چون منم دخترم... اصلاً آدمم... جنگ شاملِ من هم می‌شد... ولی هیچ‌کس از من دلجویی نکرد... هیچ‌کس دورم نگشت... هیچ‌کس به آب‌ودونم فکر نکرد... هیچ‌کس نگفت شاید اینم می‌ترسه... هیچ‌کس بهم محبّت نکرد... به‌جاش روزی هزار ساعت همهٔ خبرهای بدشون رو اول به من می‌گفتن... دعاها و نذراشون رو برای صلح(!) به سمع و نظر من می‌رسوندن... روح و روان ما رو در جنگ که تو خونه بودیم ساییدن... اگر می‌شد روح و روان رو هم ارزیابی کرد، من و رفیق جزو جانبازهای جنگ ۱۲ روزه محسوب می‌شدیم... همین‌قدر جدی... همین‌قدر عمیق‌... همین‌قدر خونین... با رفیق خیلی دنبال گشتیم جایی باشه بتونیم بریم کمکی کنیم و از خونه دور باشیم، اما شکر خدا دستِ برترِ جنگ ما بودیم و کار به نیروی خواهران نرسید... با این توصیف هم هم‌چنان غصهٔ من رو درک نخواهید کرد😊 اما تنها غصهٔ من و رفیق الآن فقطططططط همینه... و من بابتش تسبیح گرفتم دستم و دارم ذکر می‌گم که خدا بهم صبر و طاقت بده که فقط سکوت کنم و تندی نکنم به پدر و مادرم... وقتی برسم خونه برنامه‌م چیه؟ اخبار رو از تلویزیون می‌بینم. اطلاعاتم رو موثق می‌کنم. بعد قرآن روزانه‌م و می‌خونم. زبان می‌خونم تا افطار. بعد از افطار کولهٔ بحران می‌بندم. یه‌ دست لباس و وسایلِ ضرور. شرایط خونه رو طوری دیدم که بشه، به خونواده‌م هم می‌گم کولهٔ بحران ببندن، شرایط نبود و مادرم در اضطراب بود خودم یواشکی براش می‌بندم. بعد هم تا سریال امام علی علیه السلام به برنامه‌م می‌رسم که سه روز ازش عقبم. یعنی بقیهٔ زندگی‌م مثل برنامه‌م پیش می‌ره. چون هنوز که چیزی نشده. هرچی هم بشه فقط برای من نیست که، برای همه است! تنها کار اضافه‌م نذرهای خاص خودمه برای سلامتی سیدناالقائد و پیروزی جمهوری اسلامی ایران و شکست و هلاکتِ خفّت‌بارِ آمریکا و اسرائیل. همین😊 برای من زندگی در جریانه. نه به این معنا که از غصهٔ هم‌وطنام ملول نباشم، نه ابداً! اما من هیچ بخشی از زندگی رو معطلِ بخش‌های دیگه نمی‌کنم! پس رنج‌هایمان چه؟ هیچی! باهاشون زندگی می‌کنیم 😂 من فردای روزی که مدرک ارشدم به باد رفت یه چشمم اشک بود یه چشمم خون ولی رفتم مدرسه و کار و زندگی رو ادامه دادم! حتی سفرهام و رفتم! چون مدرک بخشی از زندگیمه و بخشای دیگهٔ زندگیم جداست! همون‌طور که مراقبِ جسم خودتون و عزیزان‌تون هستید مراقبِ روح و روانِ خودتون و عزیزان‌تون هم باشید. زندگی کنید! از مجازی هم جدا شید😊 ماجرای ما و آمریکا اینه: تهمتن چنین داد پاسخ که نام چه پرسی کزین پس نبینی تو کام! مرا مادرم نام، مرگِ تو کرد زمانه مرا پُتکِ تَرگِ تو کرد✌️