پروفایلِ شادم امروز این بود. برای همین پیامای امروزم زیاده :) فشاری شدن بچه‌هام :) به اسم مردک پیام دادن :) وقتی می‌گم پروفایل، شبکه است، دیده می‌شه، یعنی این! این یه فرصته. از دستش ندید.

وای وای وای مرحبا مرحبا مرحبا حالا شد مذهبی‌عاقل، مذهبی دین‌مدار وای الله اکبر ماشاءالله و لاحول و لا قوة الا بالله. امشب مسجدکوچولوهای محل، جمع شدن مسجد جامع و همه یکی شدیم. بعد به حرفم گوش دادن و موکب زدن. یه تریموس کوچولویه و نمی‌تونه این جمعیت رو جواب بده ولی شروع خوبیه. حتماً می‌رم و بهشون کمک مالی می‌کنم این تریموس کوچولو بمونه و‌ بزرگتر شه. بعد امشب دعای توسل خوندن. نظم‌یافته‌تر و بافکرتر. منبر مسجد رو آوردن تو پیاده‌رو و روی اون دارن میدون‌داری می‌کنن... وای وای وای خون پاک رهبر مظلومم داره گل می‌کنه... دلم می‌خواد تصویر بدم ولی به‌خاطر مسائل امنیتی تصویر فعلاً ممنوع. امشب چندبرابریم. من همیشه می‌ایستم کنار خیابون و روبه‌ماشینا شعار می‌دم. می‌خوام «عبورکننده‌ها» رو هم بیدار کنم. تو بگو یک نفر. من بستم روی اون یک نفر. ببین آمریکا. ببین. این ماییم. مرحبا به همه‌تون. مرحبا مردمم. مرحبا شیعه. دست صاحب‌الزمان باهات.

اربعینی‌ها رسیدن. مشّایهٔ ما ایرانه حالا. از علی به ظهور می‌رسیم.

کادرسازی توجه به نسل جدید استفاده از همهٔ ظرفیت‌ها استفاده از همه‌سنین مرحبا مذهبیا مرحبا انقلابیا مرحبا بهتون امشب دست پر اومدید جهادی اومدید مرحبا

من نمیتونم دیگه پیام‌آوا بفرستم. برا همه محدود شده؟

گفتین ایتا محدود کرده. می‌خواستم بگم امامِ مسجد به دختری که شعر خوند، پارچه چادرمشکی که از کربلا آورده بود هدیه داد. آفرین حاجاقا. مرحبا بهت. خدا حفظت کنه. می‌خواستم صدای گروه سرود دخترا رو براتون بفرستم. از یه محلهٔ خی‌لی دورتر اومده بودن که با تجمع ما یکی شن. گفته بودم چون خونه‌مون جای فتنه‌خیزیه. این‌که با بچه‌ها اومده بودن، بچه‌ها هم بخشی از سین برنامه بودن، نمی‌دونید چه فکر جهادی و فرهنگی و خفنیه! می‌تونم تا صبح دربارهٔ نتایج و اثرات این کار صحبت کنم. بقیهٔ شهرها رو نمی‌دونم اما مشهد هواش سرده. هوای نبودنِ آقام خی‌لی خی‌لی سرده... امشب باد می‌وزه... من دو تا دستام و دیگه حس نمی‌کردم، با یکی شعار می‌دادم، با یکی گوشی‌م و بالا نگه داشته بودم هم به خاطر نورپردازی جمعیت، هم تصویر آقام و گذاشته بودم. دیدم واقعاً دستام بی‌حس شده، گوشی رو گذاشتم جیبم دستام و این‌قدر ها کردم که هم بتونم این‌جا بنویسم هم دوباره موبایل بگیرم و شعار بدم. بعدم دیدیم یه بَنرِ بزرگ... بزرگ... خی‌لی بزرگ... از دیوار نصب کردن و باز که شد سیدناالقائد بود... همه زدن زیر گریه... ذبیحِ پاکدامنم... امشب امامِ مسجد صحبت کردن. روشن‌گری کردن. عالی بود. خدا خیرشون بده. کلی هم جوش زدن و تذکر دادن مسیرهای حرکت مردم بسته نشه. یه تیکه خیابون بسته شد، این بنده‌خدا پشت میکروفن گفت اشتباه کردیم خیابون بسته شده. اشتباه کردیم. من از مردم و نیروهای راهنمایی رانندگی معذرت می‌خوام. بعد مردم خودشون جمع شدن و راه رو باز کردن. من امشب پیروی حقیقیِ سیدناالقائد دیدم. رحم الله والدیهم. مأجورین ان‌شاءالله.

من حواسم به شهرهای دیگه هم هست. داشتم بررسی می‌کردم دیدم مناطق مختلف تهران هم کف خیابونید... عزیزای هم‌وطنم؛ هم بیشترین سهم بمبارون و ویرانی و خطر برای شماست، هم کف خیابونید... اونم با این شور و جمعیت... از راه دور دست‌تون رو می‌بوسم... بهتون افتخار می‌کنم... خدا حفظ‌تون کنه...

به نیابت از هرکی واقعاً نتونسته بیاد بیرون و دلش پره از حسرت تا دلتون بخواد شعار دادم به فریاد بلند. هرچه حیدر حیدر گفتم و اللّه اکبر، تقدیم شماها. به‌جاش سورهٔ فتح بخونید برای پیروزی جمهوری اسلامی.

من قسم جلاله می‌خورم چون مطمئنم؛ به خدا قسم به خدا قسم به خدا قسم واقعاً بعد از شهادت پیامبر رو می‌گذرونیم همه‌چیز به ما وصله زهرایی عمل کنید زهرایی دعا کنید زهرایی عزاداری کنید زهرایی خجالت نکشید زهرایی صحبت کنید زهرایی خونه به خونه برید زهرایی بچه و دار و ندارتون رو بیارید وسط زهرایی پیگیری کنید زهرایی مقاومت کنید زهرایی ایستادگی کنید زهرایی فکر کنید زهرایی زهرایی زهرایی به خدا قسم از دست بره شیعه از دست رفته امیدِ زهرا... من و تو رفتیم رفتیم ولی ما برای خودمون وسط خیابون نیستیم برای تنها حکومتِ شیعه در دنیا اینجاییم. تکرار کنیم؟ تنها حکومتِ شیعه در دنیا! به خدا از دست بره... منفور قیامتیم... آی نجفیا امیرالمؤمنینیا الآن زهرایی پای کار باشید. و هرکی می‌دونه باید چه کنه... من باور دارم هرکی می‌دونه... زهرایی نترسید.

داره بارون میاد شدید مثل آخرین باری که کربلا بودم... حضرت آقای امام حسین جانم رهبرم اومدن پیش شما... لا یوم کیومک یا اباعبدالله... لا یوم کیومک یا اباعبدالله... من فقط با همین جمله سر پام... که هرچه دیدم و گذروندم پرِ چادرِ اون‌چه زینبت دید و گذروند نمی‌شه... لا یوم کیومک یا اباعبدالله

اون دختری که زیر بارون دو‌دستی سینه می‌زنه و پابه‌پای آسمون گریه می‌کنه و هم‌صدا با اربعینی‌ها می‌خونه منم یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من یه گوشه‌چشم تو بسه واسه حل مشکل من تموم مردم دنیا ما رو می‌خونن دیوونه آره ما دیوونه هستیم بی‌خیال این زمونه