دیشب نخوابیدم و سر کار بودم. امروز نخوابیدم و مشغول بودم. بعد از ساعت سه اتاقم و تمیز کردم. برای افطارم ماقوت پختم. چای‌زعفرونی دم کردم. نمازم و خوندم. افطار کردم. پنکه رو از بالای کمدها پایین آوردم و برای اتاقم تمیز کردم. وَ امشب قصد ندارم برم مسجد و میدونِ خودمون. دارم می‌رم خیابون‌گردی و این تجمع به اون تجمع. دلتنگِ شب‌های عِراق... با قابِ عکسش... بسم اللّه. +فیلم رو شما برام فرستادید❣

تو راه دو رکعت نمازِ شکر می‌خونم. هیچ دختری هیچ کجای دنیا مثلِ من محزونِ سربلند نیست.

اربعینی‌هام و پوشیدم. تا پاهام تاول نزنه برنمی‌گردم.

لعنت به روابط اجتماعیِ بالام😂😂😂 مَرَضم گرفته بود که بپرسم شهدا برای وطن شهید می‌شن یا برای اسلام؟ در وصیت‌نامه‌هاشون نشان‌های دینی بیشتره یا وطنی؟ مثلاً شهید حسین محرابی که تو بهشت رضاست گفته وطن‌پرست رو شفاعت می‌کنه یا کسی که نمازش و اولِ وقت بخونه و حجابش رو رعایت کنه؟ چون من این بحث رو سال ۱۴۰۰ در یادمان شهدای غواص، راهیان جنوب سر مزار شهدای گمنام‌ش راه انداختم و جالب بود که تهش شهید جواب داد و دیدیم روی همون مزار، همون‌جا، نوشته «برای حفظ اسلام به جبهه آمدم». این دوگانگی نیست، بلکه تعمیق بر مبنای حقیقی مبارزه است. خب در این روابط اجتماعیِ خطرناکم😂😂😂 به یه دانشجوی دانشگاه فردوسی رسیدم و بحث‌مون گُلللللل کرد😍

کفنم❣

دو رکعت نمازِ شکر برای اونی‌که خدا فرستادش تا «طرح کلی اندیشهٔ اسلامی» رو با هم مرور کنیم و سنگینیِ قلبم از این‌که چرا آرزوها و رؤیاهامون رو تقلیل بدیم، سبک شه😍 پای همین کفنم در بادی سرد مثلِ مشّایه... مثلِ بادهای نجف به کربلا... مثلِ هیاهوی پرچم‌های حوالیِ عمودها... در هوای اشتراکِ فهم با هرکه طرح کلی اندیشهٔ اسلامی رو غایتِ مبارزه می‌دونه😭😍❣ الحمدللّه ربّ العالمین❣

و لا تهنوا و لا تحزنوا انتم الأعلون إن کنتم مؤمنین.

کاش اون دختره هنوز پیشم بود تا این پیام رو نشون می‌دادم و با هم رجزخوانی همسر شهید رو می‌دیدیم...‌ کاش هنوز با هم در حال مباحثه بودیم و بهش می‌گفتم دلت قرص! افق نگاه‌مون با بلاگرا و خواص و تریبون‌دارها یکی نیست، بلکه با شهید و خانواده‌ش یکیه❣😍

ترامپ گفته ساعت هشت می‌زنه و‌ بد می‌زنه(!) دارم می‌خندم چون ساعتِ بدی رو انتخاب کرده؛ هشت، ساعتِ امام رضاست! یه مشهدی می‌نویسه: در هر دو دنیا با امام رضاجانِ ما طرفی چون من حواله‌ت دادم به ایشون.‌ بزن ببین چطوری می‌خوری. میدان شهدا_ روبه‌روی حرم.‌

وقتی میان با مردم مصاحبه می‌کنن که چرا اومدی خیابون و می‌گن برای وطن، تو ذهنم کورانی از سؤال پیش میاد: ما پیروز می‌شیم. فردای پیروزی چی می‌شه؟ چون دیگه وطن داریم می‌شینیم و راحت زندگی‌مون و می‌کنیم؟ می‌تونیم کسی رو مجاب کنیم باید از وطن جلوتر رفت وقتی «اندیشهٔ تمدنی» رو جا ننداختیم؟ تکلیف مدافعین حرم چی می‌شه که به صراحتِ فیلم و کلیپ‌هاشون برای «اسلام» و دفاع از حرم‌ها رفتن؟ کلاً فردای پیروزیِ «وطن»، تکلیف وصیتِ شهدا چی می‌شه که غالباً پی آزادی قدس، برافراشتنِ پرچمِ «لا اله الا الله» در کرانهٔ عالم بودن؟ وقتی دکتر مطیعی می‌گن در تجمعات امربه‌معروف نکنین، برنامه‌شون برای فردای پیروزی و هر یک نفر برهنه‌ای که جذب کردن چیه؟ چطور و از چه روش و در چه مدت‌زمان «جمهوریِ اسلامی» رو براش تبیین می‌کنه؟ به‌طور کل چرا این‌ها که مانع از تلاش هستن، برنامه‌شون رو به‌عنوان برنامهٔ جایگزین نمی‌گن؟ چرا همسر شهید بالای تابوت شهیدش باید از حجاب و حیا حرف بزنه؟ چرا ضدامربه‌معروف‌ها همسر شهید رو جمع نکردن؟! :) چرا کسی به همسر شهید نگفت تندرو؟! :) چرا همون‌هایی که نگران اتحاد هستن یک کلمه به همسر شهید تذکر ندادن؟! :) چرا وقتی جرأت ندارن به همسر شهید حرف بزنن، متنبه نشدن که چطور همسر شهید، حرف آمرین‌به‌معروف رو زد و اصلاً دقیقاً علنی امربه‌معروف کرد و تازه فقط نگفت بپوشونید! گفت سلاح زن چادره! نگفت شال‌شه یا روسری‌ش که سرش باشه، چادره! نگفت عباست :) چادره! چرا همیشه‌در‌صحنه‌حاضرین برای عقب زدنِ دین چیزی به همسر شهید نگفتن؟! :) چرا حتی یک نفر نیومد از آمرین‌به‌معروف عذرخواهی کنه بعد از رجز همسر شهید؟! :)

فردای پیروزیِ «وطن» تکلیفِ مستضعفینِ جهان چی می‌شه؟ ظهور باز هم یه قصه است برای صبح‌های جمعه و غروب‌های جمکران؟ برای زیباسازیِ پروفایل‌ها؟ برای منبرهای مذهبیون؟ برای دوره و همایش گذاشتن و کسب درآمد کردن؟ وقتی گفتمان‌سازیِ وطن می‌کنی، به‌ وهم و خیالِ جذب تکلیفِ تمومِ فیلم و صداهایی که از هشت سال جنگ تحمیلی مونده که همه‌شون پاسخ‌های دینی دادن (برای انتقام سیلی مادرم زهرا سلام الله علیها، برای آزادی قدس، برای آزادی کربلا، برای رضای خدا...) چی می‌شه؟ تکلیفِ وصیت‌نامهٔ امام خمینی و گام دوم انقلابِ امام خامنه‌ای و وصیت‌نامهٔ حاج‌قاسم چی می‌شه؟ تکلیفِ جذبِ برهنه‌ها که معلوم نیست و وقتی در فضای نورانی و دل‌های آمادهٔ تجمعات مانع از فیض رسیدن بهشونن و فردای پیروزی که همه می‌رن سر زندگی‌شون و فرصت‌ها می‌سوزه کسی دیگه نمی‌تونه کاری کنه... تکلیفِ دفع‌ها چی می‌شه؟ دفعِ دختران ولایی و مذهبی‌واقعی‌ها؟ دفع اونا که اهل امربه‌معروفن و حجاب و تقلیل آرمان‌ها رو تذکر دادن و برای جذب برهنه‌ها و تاریک‌ها، این خودی‌ها و نورها رو دفع کردن؟! کف خیابون در این یک ماه به‌صورت حقیقی و واقعی توسط چه افرادی حفظ شده؟ آیا با دفع این‌ها و جذب برهنه‌ها برای فرداهای پیروزی هم لشکرِ پای کار هست؟! بازتعریفِ «شرایط حساس کنونی» چیه؟ دکتر مطیعی قبل و‌ بعد از این شرایط رو چرا نمی‌گن؟ بلاگرها منفعت و سود دارن. فالوور بگیرن، پول زندگی و سفرهاشون درمیاد. اما امثال دکتر مطیعی و آقای رسولی دلسوزها و پای کارهای انقلابن. چرا برنامه‌شون رو برای گروهی که دلسوز انقلابن نمی‌گن تا برای جذب تازه‌انقلابی‌ها، همون‌همیشگی‌ها رو دفع نکنن؟ «ظهور» کجای این نظم نوین جهانیه در گفتمان‌سازیِ ناراستِ خواص از اتفاقِ کفِ خیابون؟ کلی سؤال تو ذهنمه... کلی کلی کلی ابهام... شب‌های تجمع و در هم‌صحبتی با مردم پی این چیزام... یه دیشب هم‌صحبتِ تمدنی پیدا کردم واگرنه شب‌های دیگه... سوختم...