شهدِ شیرین هم باشه تو آفتابه است(!) مذهبی‌جماعت باید یاد بگیره هم شهدِ شیرین تحویل بده، هم در ظرفِ بلورین و زیبا. مذهبی‌جماعت باید بالاخره از امامِ شهیدش، سلیقه و ظرافت و دقت رو یاد بگیره. وَ یاد می‌گیره. بالاخره مثلِ نهمِ اسفندی، خدا، لب و دهن‌های مذهبی‌ها رو لال می‌کنه و مجبورشون می‌کنه به «عمل». ما صبرمون زیاده و روزگار، گِرد.

ویدئو گرفتنم رو متوقف کردم! با این‌که باید یک روزِ کامل رو تا ساعتِ هفت و نیم که می‌رم تجمع بگیرم! وَ من از سه شروع کردم و هنوز روی ویدئوهای زنگ اولم! یعنی سه زنگِ دیگه مونده! و من دیشب خوابم نبرده! و اگه امشبم بیدار بمونم می‌میرم! خب چرا متوقف کردم؟ چون همسایه آهنگ گذاشته! وَ آهنگ در ویدئو قابل شنیدنه... از سایرِ مصیبت‌های تدریس مجازی چیه؟ بسته‌های اینترنتی! ده روزِ پیش خریدم به هفتاد تومن، فکر کنم ده گیگ. ده روز پیش! یعنی تو ده روز تموم شد! من فیلم نمی‌بینم. کانال‌گردی نمی‌کنم. هر کلیپ و صوتی رو باز نمی‌کنم. فقط روی روبیکا و شاد کلاس دارم. امروز دیگه خبری از اون بسته‌ها نبود! امروز به‌صرفه‌ترین بسته برام هفده گیگ بود صد هزار تومان(!) صد هزار تومان(!) احتمالاً ندونید که مدارس غیر انتفاعی برای کلاس مجازی، نیمِ حقوق رو می‌دن! بله! نیمِ حقوقِ یک کلاسِ حقیقی! البته من کامل می‌گیرم. من هرگز زیر بار مجانی کار کردن برای کسی نرفتم. همون اول سال جزو شروطمه که من کلاس مجازی رو کامل می‌گیرم. وقتی می‌پرسن چرا؟ می‌گم چون من بقیهٔ همکارام نیستم که با مجازی، اوقات فراغتم شروع شه(!) سال گذشته که مدیرم مجازی‌هام و دیدن و متوجه شدن راست می‌گم، حقوق‌م رو بیشتر هم کردن، ولی امسال مدیره فقط مجازی من رو نوشت حقوق کامل. نگارش رو هم یادمه براتون تعریف کردم می‌خواست نیمه بده که گفتم شرمنده! من نگارش هم تدریس می‌کنم! اصلاً هم از اون آدمایی نیستم که زحمت‌م رو رایگان در اختیار کسی بذارم. نمی‌خواین خداحافظ! که خواستن. ولی با حقوق کامل هم موقع تدریس مجازی عصبی می‌شم. گزینه برای حرص دادن‌م زیاد داره. فردا می‌خوام برم حرم. شب تجمع. بی‌خوابی اذیتم می‌کنه. اون‌وقت الآن باید تندتند با صدای گرفته ویدئو بگیرم، این آهنگ گذاشته! تنها چیزی که بابتش خوشحالم بسته شدنِ تنگه است که نتیجهٔ #مطالبه درست می‌دونم‌ش. آفرین به مردمی که ایستادن تا #الغارات تکرار نشه... آفرین به هرکی که پنجاه شبه بدون یک شب فوتِ وظیفه، کف خیابونه.‌ من آیت‌الله آملی نیستم، ولی امضا می‌دم اون دنیا ماها رو جدا می‌کنن و مخصوص حسابرسی می‌شیم❣ #معلمی

اگه خیری از کانالم بهتون رسیده برای خوب شدن دستام و رفع کم‌خوابی بدنم که بتونم به کارام برسم، چند صلوات هدیه به امام زمان علیه السلام کنید.‌

پس زخم‌هایمان چه؟ هیچی! چای می‌نوشیم تا همسایه آهنگش تموم شه و با زخم‌هایمان به زندگی ادامه بدیم. موقعِ چای نوشیدن هم «شرح اسم» رو بازخوانی کنیم.

زمینهٔ چای و کتاب و انتظار:

از پایین، چهارمین ریسه. از راست، دومین چراغ. هم سوخته. هم شکسته. ولی تو نورِ بقیه به چشم نمیاد. منم. شب‌ها توی تجمعِ خیابون. دل بستم به ریسه‌ای که من رو وصل کرده به نورانی‌ها و بخوان اونا رو بخرن، من رو هم وصلِ بهشون می‌خرن... + دَرهَم بخر که سخت گرفتار و دَرهَمیم.

از نظرِ روحی دیگه کشش ندارم پرچمِ ایران یا لبنان رو حمل کنم، دلم می‌خواد شب‌ها تو تجمع پرچمِ سرخِ یا حسین روی دوشم باشه...

شبای ماشینی رو با این مداحی شروع می‌کنیم. شیشه‌های ماشین رو می‌دیم پایین و صدا رو تا ته‌ش بلند می‌کنیم و همه‌مون باهاش می‌خونیم: «ما نوکرِ امام حسینیم... فرمان‌برِ امام حسینیم... پشتِ سرِ بقیة‌اللّه... در لشکرِ امام حسینیم». یه جلسهٔ معارفهٔ خیابونیه و برامون مهم.

روز شهادت امام صادق علیه السلام دوستی رو بعد از یک سال دیدیم. ازش پرسیدم تو این یه سال چی تو رو یادم می‌نداخت؟ گفت پرچم! هر پرچمِ بزرگی روی دوشِ کسی می‌دیدم، یاد تو بودم تو اربعینی که با هم بودیم... یه پرچمِ بزرگ روی دوشِ یه دخترِ نحیف؛ یعنی که به اسمت تکیه دادم تا نیفتم.

بمونه برای سیزده مرداد.

اعضای پیکرم؛ خستگی ممنوع✊

تولدتون مبارک خانومی که نگفته، به عزّت، کرامت کردید❣