مرگ، سرانجام همه چیز است. اما ای کاش این سرانجام پیشِ روی چشمان وحشت زده ی یک کودک رخ نمی‌داد. مرد بر سرزمین افتاده بود و خون اطرافش را پوشانده بود، و بالای سر او کسی ایستاده بود که با نقاب صورتش را پوشانده بود. به راف نگاه کرد و خواست جلو بیاید، اما چند قدم که جلو آمد پشیمان شد و راهش را کج کرد و از همان مسیری که آمده بود، برگشت. خون آسفالت را می‌شست و اشک، چشمان راف را. او فقط برای یافتن مادرش بیرون آمده بود، حال چه شد؟ نمی‌دانست، گیج بود، دیگر نمی‌دانست از آن لحظه به بعد قرار است چه کاری انجام دهد، حتی دیگر نمی‌دانست چرا آنجاست؟ چشمانش فقط مردِ بر روی زمین افتاده را می‌دید و ذهنش تماماً معطوف به آن آدمِ نقاب دار بود. جیغی به گوش رسید، زنی که در حال رد شدن از آنجا بود، جسد را دیده بود و مدام جیغ می‌کشید. کم کم جمعیت دورش جمع شد. کسی شانه های راف را گرفته بود و می‌گفت که بگوید چه اتفاقی افتاده. کس دیگری می‌گفت شاید خودش کشته و نفر کناریش با لحنی تند می‌گفت یک نگاه به قد و قواره ی پسر بندازد تا بفهمد تا چه میزان حرفش مضحک است. اما راف حرفی نمی‌زد، هنوز هم از چشمانش اشک جاری بود و هنوز هم درک نمی‌کرد چه اتفاقی افتاده. همه چیز در یک لحظه رخ داده بود. #سقوط

و آن‌روز که ناامیـدی به امــید دل بـــست.

هکتور، آخرین خطوط را به خط خطی‌های بوم نقاشی‌اش اضافه کرد. سپس از تابلو فاصله گرفت و گفت: «هیچکس قرار نیست بفهمه چه چیزی رو نقاشی کردم. اما خب مهم اینه که خودم ازش سر در میارم!» پیشبندش را باز کرد و روی صندلیش انداخت. پالت و قلمویش را روی میز گذاشت. دوباره به خط خطی‌های بی‌سر و تهش نگاه کرد. «هنر همه جوره کامله. حتی اگه یه بوم خط خطی و عجیب غریب باشه. با یه ظاهر ناقص و احتمالاً بد ریخت. ولی هکتور؛ کی اهمیت میده؟ مهم اینه که باحاله و حس خوبی رو به خودت منتقل می‌کنه پسر!» بعد از گفتن این حرف، حوله تن‌پوشش را برداشت و به سمت حمام رفت تا تکه‌های به جا مانده از هنر بر روی دست و صورتش را بشوید. _سکوت

قلمش با رویا می‌رقصید. او نقاش کابوس‌هاست. درمیان خطوط رنگ‌ها گم می‌شد و با نجوای پاییزی درختان شعر می‌سرود. درمیان پرواز برگ‌های سرخ‌نشان به‌پا می‌خواست و تبریک کلاغ‌های سیاهبخت دشت را پاسخ می‌گفت. و وقتی چشم می‌گشود... رؤیایی بیش نمی‌دید. رؤیاهایی که تنها بر بوم ذهن و جانش نشسته بودند. #چرک‌نویس‌های‌کاغذی