از صبح همه میگن دلتنگن من هی میگم بابا فلانی بخند ، غصه نداره! هه ، الان خودم به خودم چی بگم؟!

همیشه سعی کردم همه رو خوب کنم ، به خودم که رسید ولی یه جای کار که نه ،‌کل کار قطع نخاع میشد ، میگفتم نه! من زورم به خودم نمیرسه؛ زور من به قلبِ بی تابم نمیرسه..!

چرا توی لایه های متعددِ افکارِمن ، یک دیوار کامل رو اشغال کردی؟!

نوشته بود‌: «در صدد فراموشی کسانی هستیم که روزی جگرگوشه‌ی ما بودند»

اصلا آمادگیشو ندارم فردام بیدار شم ببینم زندم.

و شعر چگونه فراموش کند چشمانت را وقتی تنها بهانه ی آفرینشش بود ...

این روزها دارم کلافه‌ترین ورژنِ خودم رو این‌وَر اون‌وَر حمل می‌کنم؛ کلافه از نبودنت، از ندیدنت، از حرف نزدن باهات، از دلتنگی!

راستشو بخوای هنوزم به نبودنت عادت نکردم. صبحا که از خواب پا می‌شم حس می‌کنم پیامی ازت دارم. روزا سر درگم و گیجم، ته دلم همش دلشوره دارم. نمیدونم دنبال چیم، حوصله هیچ کاریو ندارم. همه‌ی روزو به گوشی نگاه میکنم و منتظر یه حرف کوچیک از سمت توئم تا دوباره مثل قبل لبخند بزنم‌. کاش میتونستم کنارم داشته باشمت، راستش من هنوز دوست داشتنت رو تموم نکردم، ولی تمومش میکنم، قول میدم دیگه ادامه ندم و کسی رو اذیت نکنم..!

من باهاش کنار اومدما، ولی خب قلبم هنوز کنار نیومده.