یه چیزی هست که فکر میکنم خیلی هامون تجربش کردیم.

میدونیم شب بیداری به ضررمونه، ولی باز تا نصف شب بیداریم. میدونیم نباید خودمون رو با بقیه مقایسه کنیم، ولی با دیدن موفقیت یکی دیگه، حال خودمون رو می گیریم.

میدونیم نباید موقع عصبانیت هر حرفی رو به زبون بیاریم، ولی حرفمون رو میزنیم و بعدش پشیمون میشیم.

میدونیم باید درس بخونیم، یه مهارتی یاد بگیریم، رابطمون رو با خدا بهتر کنیم یا بالاخره یه عادت بد رو کنار بذاریم! ولی هی عقب میندازیم.

بعد هم آخر شب، وقتی با خودمون خلوت میکنیم هی میگیم من که میدونم این کار اشتباهه پس چرا باز انجامش دادم؟ ولی واقعاً چرا؟

مگه نه اینکه وقتی آدم چیزی رو میفهمه، باید رفتارش هم تغییر کنه؟

پس چرا خیلی وقت ها بین چیزی که میدونیم درسته و کاری که واقعاً انجام میدیم، این همه فاصله وجود داره؟

بیا یکم جدی تر بهش نگاه کنیم. ۱. شاید مشکل این نیست که نمیدونیم! شاید نمی خوایم سختیِ دونسته هامون رو بپذیریم!

بذار یه مثال بزنم. فرض کن میدونی برای موفق شدن توی رشته‌ت باید منظم درس بخونی. این رو هم بارها شنیدی که هیچکس یک شبه به جایی نمیرسه.

اما درس خوندن یعنی چی؟ یعنی بعضی وقت ها گوشی رو کنار بذاری، از تفریحی که دوست داری بگذری، با خستگیت کنار بیای و حتی روزهایی که هیچ انگیزه‌ای نداری، کارت رو انجام بدی.

حالا تماشای ویدئوهای انگیزشی چقدر سخته؟ تقریباً هیچ!

چند تا ویدئو میبینی، یه حس خوب میگیری، با خودت میگی از فردا دیگه جدی شروع میکنم و برای چند دقیقه احساس میکنی یک قدم به هدفت نزدیک شدی.