چند تا ویدئو میبینی، یه حس خوب میگیری، با خودت میگی از فردا دیگه جدی شروع میکنم و برای چند دقیقه احساس میکنی یک قدم به هدفت نزدیک شدی.

اما واقعاً نزدیک شدی؟ نه لزوماً. گاهی ما به جای انجام دادن کاری که لازمه، فقط از تصورِ آدمی که قراره بشیم لذت میبریم.

تصور می کنیم آدم منظمی هستیم، موفق میشیم، تغییر می کنیم و زندگی بهتری میسازیم! اما وقتی نوبت عمل میرسه، حاضر نیستیم هزینه‌ش رو بدیم.

چون تغییر کردن فقط خواستن نیست، یه جاهایی یعنی تحمل کردن چیزی که الان دوست نداریم، برای رسیدن به چیزی که در آینده برامون مهمه.

ما خیلی وقت ها خودِ نتیجه رو میخوایم، ولی با مسیری که به اون نتیجه میرسه کنار نمیایم.

موفقیت رو می خوایم، ولی نه خستگیش رو. اعتماد به نفس رو می خوایم، ولی نه موقعیت های سختی رو که باید توشون تمرین کنیم.

آرامش رو می خوایم، ولی حاضر نیستیم بعضی عادت های فرسایندمون رو کنار بذاریم.

و اینجاست که باید از خودمون بپرسیم من واقعاً تغییر رو میخوام یا فقط از وضعیت فعلیم خسته شدم؟

چون این دو تا یکی نیستن. ۲. مغز ما همیشه دنبال چیزی نیست که به نفعمونه؛ خیلی وقت ها دنبال چیزیه که راحت تره!

تا حالا شده تصمیم بگیری یه کار مهم انجام بدی، ولی درست همون موقع هزار تا کار دیگه به نظرت جذاب تر بیان؟

مثلاً میخوای درس بخونی، یهو یادت می افته باید اتاقت رو مرتب کنی. میخوای یه کار عقب افتاده رو انجام بدی، ولی ترجیح میدی اول گوشیت رو چک کنی. میخوای درباره‌ی یه مشکل فکر کنی، اما خودت رو با هر چیزی سرگرم میکنی تا مجبور نباشی بهش فکر کنی.

چرا؟ چون بعضی کارها یه پاداش فوری دارن! یعنی همین الان یه لذتی بهت میدن. اما نتیجه‌ی بعضی کارها دیرتر به دست میاد.