اما گاهی هم این جمله ها فقط راهی ان برای اینکه مجبور نباشیم با حقیقت روبه رو بشیم.

مثلاً میگیم من آدم اجتماعی ای نیستم، درحالی که شاید از قضاوت شدن میترسیم و برای همین هیچ وقت به خودمون فرصت تمرین نمیدیم.

میگیم من حوصله‌ی درس خوندن ندارم، درحالی که شاید از احتمال شکست خوردن میترسیم و ترجیح میدیم اصلاً شروع نکنیم.

میگیم من زود عصبانی میشم، دست خودم نیست، درحالی که شاید هنوز یاد نگرفتیم بین عصبانی شدن و واکنش نشون دادن، چند ثانیه به خودمون فرصت بدیم.

تفاوت بزرگی وجود داره بین اینکه واقعاً نتونی کاری رو انجام بدی و اینکه انجام دادنش برات سخت باشه.

ما نباید مشکلات واقعی خودمون یا دیگران رو کوچک بشماریم اما نباید هم هر سختی ای رو به معنی ناتوانی بدونیم.

گاهی گفتنِ نمیتونم خیلی راحت تر از روبه رو شدن با این حقیقته که میتونم، ولی میترسم، یا حتی میتونم، ولی هنوز حاضر نیستم براش تلاش کنم.

و شاید تلخ ترین بخش ماجرا این باشه که آدم میتونه سال ها به خودش توضیح بده چرا تغییر نکرده، بدون اینکه حتی یک بار واقعاً برای تغییر تلاش کنه.

خودشناسی یعنی خودت رو بهتر بفهمی نه اینکه برای هر رفتارت یه توجیه قشنگ پیدا کنی.

۴. چرا اشتباهاتمون رو بارها تکرار می کنیم، حتی وقتی از نتیجشون خبر داریم؟

فرض کن هر بار که عصبانی میشی، حرفی میزنی که طرف مقابل رو میشکنه.

بعد که آروم میشی، پشیمون میشی، عذرخواهی میکنی و با خودت قرار میذاری که دفعه‌ی بعد این کار رو نکنی.