و به نظرم، اکثر آغازها، نه از بهار، بلکه از پائیز شروع می‌شن و زمستون به مقصد می‌رسن.

کلاً زندگی و جهان، خیلی زیبا و جالب و متعجب‌کننده‌ن. شاید زندگی خیلی سخت باشه، اما دلم نمی‌خواد یه‌روز، زودتر از زمانی که توی این دنیا مهلت دارم تا باشم، جهان رو ترک کنم.

زندگی خیلییییییی خوبه. چطور خودکشی می‌کنید؟

می‌تونم در ستاره خورشید، تاریکی پیدا کنم(تاریکی هردم به معنای نبود نور نیست.) و توی شب، نور.

نمی‌شه کلاً همین‌جا بمونم؟ جای بهتری هم از این‌جا هست؟

کاموی عزیزم، من هم به این باورم که اگه زندگی پوچ هم باشه باید علیه اون شورش کرد

اصالت خود بودن خیلی خوب و خاصه، الان همه هرچی هستن جز خودشون.

این به این معنا نیست که زندگی آسون باشه، ما بد خیلی خوب هم داریم.

تو فکر میکنی آزاده بودن با دینداری در تعارضه؟ . -من فکر می‌کنم که دینداری حقیقی منجر به آزاده بودن افراد می‌شه.

نمی‌دونم متوجه شدید یا نه، ولی با ادبیات و کتاب‌هایی که الان تولید می‌شن، ژانرهایی(دارک رومنس، فانتزی های به شدت کلیشه‌ای و آبکی.) که اصلاً به کتاب نمی‌خورن ولی بازم توی لیست نوشته‌ها اضافه می‌شن، فقط می‌شه یه نتیجه گرفت‌. یا ادبیات اصیل، می‌میره و یه ادبیات فیک و از خودساخته میاد جاش. یا کسی توی آینده و حال، علیه این کتاب‌ها طغیان می‌کنه و نمی‌ذاره نابود بشه.

دارک رومنس رو هیچ‌جوره نمی‌شه انکار کرد، آلوده شدن عشق با تجاوز و هزاران چیزی که اصلاً نمی‌شه حتی اسم‌هاشون رو گفت. جا به جا شدن مرزهای انسانیت، دین، عشق، خشونت، و برده‌ی هوس شدن. در گذشته، انسان ها کتاب می‌خوندن، تا کمی هم که شده از دیروزشون عاقل‌تر، فهمیده‌تر باشن. اما الان، صنعت کتاب امروز طوری شده که نخونی عاقل‌تری.(توجه کنید! کتاب‌هایی با ژانر دارک رومنس و .. می‌گم.)

ژانر فانتزی‌ای که امروز شاهدش هستیم، چیزی شده که صرفاً بخاطر معروف شدن، پول در آوردن وارد جامعه می‌شه؛ نه بخاطر مفهوم‌. هر کتاب، کلیشه‌ای تر از قبل. دارای رگه‌هایی از خشونت که اصلاً هیچ منطقی ندارن. کلیشه، کلیشه، کلیشه. اغلب کتاب‌های امروز فانتزی، فقط بخاطر جلدش، اون صفحات رنگی و کلاً بخاطر ظاهر خریده می‌شه تا خودش.