💠 تحویل سلاح توسط یاران مقتدا صدر ؛ بازی پیچیده سلاح در عراق 1⃣ قسمت اول 🔸 در سال‌های اخیر، آگاهی شیعی—و به‌طور کلی ذهنیت سیاسی در عراق—در قالب یک دوگانه‌ی تقلیل‌گرایانه یعنی «خلع‌کننده و خلع‌شونده» گرفتار شده است. این مفهوم به‌تدریج به ابزاری برای بسیج سیاسی بدل شده که هم توده‌ها و هم رهبران آن را علیه یکدیگر به کار می‌گیرند. هر جریان با رجوع به گذشته و احضار آرشیو تاریخی خود، می‌کوشد از تاریخ به‌عنوان سکویی برای اتهام‌زنی متقابل استفاده کند. در این میان، جریان صدری و «برادر ناتنی» آن، عصائب، به دو قطب اصلی این منازعه تبدیل شده‌اند؛ دو جریانی که بیش از هر چیز درگیر بازکاوی گذشته‌ی مقاومتی و ارائه آن به‌عنوان سندی برای برائت سیاسی و اخلاقی خود بوده‌اند. 🔸 هواداران جریان صدری با شدت به رقبای خود حمله کرده و آن‌ها را متهم می‌کنند که در پی تحویل سلاح به آمریکا هستند. آن‌ها برای این ادعا به سابقه‌ی مقاومت علیه اشغال آمریکا استناد می‌کنند و در مقابل، عملکرد گروه‌هایی چون مجلس اعلی و حزب الدعوه را برجسته می‌سازند؛ گروه‌هایی که اساساً هرگز در بستر مقاومت شکل نگرفتند، بلکه راهبردشان از ابتدا مشارکت در فرآیند سیاسی و برقراری رابطه با آمریکا و کشورهای غربی بود. با این حال، تناقض در اینجاست که خود جریان صدری نیز در عمق پروژه‌ی کنونی‌اش فاصله‌ی چندانی با همین مسیر ندارد و در پی بازتولید آن در قالبی تازه است. 🔸 در سوی دیگر، عصائب نیز بر همان محور تأکید دارد و با رجوع به سابقه‌ی مقاومت، آن را به‌عنوان منبع دائمی مشروعیت خود معرفی می‌کند. با این حال، بررسی دقیق سخنان اخیر قیس خزعلی—به‌ویژه در گفت‌وگوی او با شبکه دجله پیش از انتخابات اخیر—نشان می‌دهد که این جریان به‌تدریج به سمت پذیرش گفتمان دولت، ساماندهی سلاح و تفکیک میان مراحل مختلف مقاومت (پیش از ۲۰۱۱ و پس از ۲۰۲۳) حرکت کرده است. از همین رو، اصرار بخشی از هواداران عصائب بر گفتمانی کاملاً متفاوت با این تحول، پرسش‌برانگیز به نظر می‌رسد. ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 تحویل سلاح توسط یاران مقتدا صدر ؛ بازی پیچیده سلاح در عراق 2⃣ قسمت دوم 🔸 در مورد مقتدی صدر، مواضع او از سال‌ها پیش روشن بوده است. او به‌خوبی می‌داند که خلع سلاح رقبا می‌تواند راه را برای انحصار نفوذ سیاسی و مردمی‌اش هموار کند. هم‌زمان، در پی آن است که جایگاه خود را در ساختار سیاسی تثبیت کرده و روابطش را با بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی گسترش دهد. راهبرد او از نظر سیاسی بسیار حساب‌شده است: اگر گروه‌ها سلاح خود را تحویل دهند، در نگاه افکار عمومی به‌عنوان نیروهایی تسلیم‌شده و منفعل شناخته می‌شوند؛ و اگر از این کار سر باز زنند، با برچسب گروه‌های مسلح غیرقانونی، فاسد و فرقه‌گرا مواجه خواهند شد. در هر دو حالت، او موقعیت برتر خود را—چه از نظر اخلاقی و چه سیاسی—حفظ می‌کند. جالب آنکه رقبای او نیز به‌تدریج در موضوع ساماندهی حشد و سلاح به دیدگاهی نزدیک می‌شوند؛ با این تفاوت که اختلاف اصلی نه بر سر اصل ساماندهی، بلکه بر سر تعریف «سلاح» و کارکرد آن است. 🔸 در اینجا باید با دقت بیشتری تأمل کرد و از ساده‌سازی‌های تبلیغاتی پرهیز نمود. همه‌ی سلاح‌ها یکسان نیستند و هر اسلحه‌ای معنای واحدی ندارد. نوعی از سلاح در برابر آمریکا به‌کار گرفته می‌شود و ابزاری برای فشار بر پروژه‌های سلطه‌گرانه است؛ در مقابل، نوع دیگری از سلاح در درگیری‌های داخلی و رقابت‌های قدرت درون کشور نقش ایفا می‌کند. برای آمریکا، نوع نخست اهمیت بیشتری دارد، زیرا مستقیماً منافعش را هدف قرار می‌دهد؛ اما نوع دوم، تا زمانی که به تداوم شکاف‌های داخلی و تشدید تناقضات در عراق کمک کند، چندان مسئله‌ساز نیست. 🔸 در سطحی عمیق‌تر، این بحث به ماهیت «اشغال» و «مقاومت» بازمی‌گردد. آیا اشغال صرفاً به حضور یک سرباز خارجی در خیابان محدود می‌شود تا مقاومت مشروعیت یابد؟ آیا عراق امروز کشوری کاملاً مستقل و عاری از نفوذ خارجی است که سلاح علیه آمریکا ناموجه تلقی شود؟ واقعیت این است که نفوذ فقط با تعداد نیروهای نظامی سنجیده نمی‌شود، بلکه با میزان توانایی در تحمیل اراده‌ی سیاسی، امنیتی و اقتصادی بر یک کشور تعیین می‌گردد. اگر دولت عراق قادر نیست از استفاده‌ی آمریکا از حریم هوایی‌اش برای هدف قرار دادن دیگر کشورها جلوگیری کند، و اگر در مسائل کلان توان تصمیم‌گیری مستقل ندارد، چگونه می‌توان از گروه‌ها انتظار داشت که گویی نزاع به پایان رسیده است؟ 🔸 از سوی دیگر، چرا تقویت دولت به‌عنوان راهکار اصلی برای پایان دادن به توجیهات وجود سلاح مطرح نمی‌شود؟ تنها دولتی که حاکمیت واقعی دارد، از حریم خود دفاع می‌کند و اجازه نمی‌دهد سرزمینش به میدان درگیری‌های منطقه‌ای تبدیل شود، می‌تواند وجود هرگونه سلاح خارج از چارچوب خود را بی‌معنا سازد. مسئله‌ی اصلی عراق نه صرفاً وجود سلاح، بلکه فقدان یک پروژه‌ی ملی برای ساختن دولتی مقتدر و مستقل است. در شرایطی که دولت قوی باشد، سلاح اضافی به باری بر دوش همه تبدیل می‌شود؛ اما در وضعیت ضعف و نفوذپذیری، بحث درباره سلاح به نزاعی بر سر انحصار قدرت—اغلب تحت فشارهای خارجی—تقلیل می‌یابد. ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠«تسلیم سلاح؟ ما سلاح هستیم!» دیروز در عملیاتی دو نفر از فرماندهان قسام در محله الزیتون غزه ترور شدند خواهر فرمانده شهید، عماد سلیم یکی از شهدای دیروز در گفتگویی، تأکید می‌کند که شهادت برادرش مایه غم و اندوه نیست، بلکه مایه افتخار و تحقق آرزوهای اوست. او می‌گوید: «نسل تربیت‌شده توسط او، به خواست خدا، جوانه زده و راه او را ادامه خواهد داد.» 🔸صحبت های این زن و تعبیرجالبش در مقابل موضوع این روزها یعنی خلع سلاح حماس، مورد توجه و بازتاب در رسانه ها قرار گرفت ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 راهبرد ویرانی ✍ هادی القبیسی 🔸 شماری از پژوهشگران، افسران پیشین و تحلیلگران صهیونیست—از جمله مئیر بن شبات، یوسی منشروف، کوبی مایکل، عینات ولف، ادی کوهن، آدی شوارتز، مئیر فینکل و آساف اوریون—مفهومی موسوم به «راهبرد ویرانی» را برای جنگ علیه لبنان مطرح کرده‌اند. این رویکرد بر وارد کردن فشار گسترده به جامعهٔ مقاومت تکیه دارد، زیرا روش‌های نظامی نتوانسته‌اند به خلع سلاح یا تثبیت سلطهٔ پایدار منجر شوند. 🔸 جنگ ۲۰۲۴ حاصل حدود ۱۷ سال برنامه‌ریزی و آمادگی برای پاسخ به جنگ تموز بود، اما تحولات کنونی نشان می‌دهد که تلاش‌ها برای تضعیف توان دفاعی و فرسایشی لبنان به نتیجه مطلوب نرسیده است. 🔸 در مقابل، مقاومت مسیری را دنبال می‌کند که اگرچه مانع تخریب کامل نمی‌شود، اما سرعت آن را کاهش می‌دهد. این امر از طریق هدف قرار دادن ماشین‌آلات تخریب و عوامل اجرایی، و نیز تحت فشار قرار دادن نیروهای نظامی—به‌گونه‌ای که ناچار به حفظ برخی ساختمان‌ها برای استقرار خود شوند—انجام می‌گیرد. 🔸 پاسخ مقاومت به این طرح از پیش تعیین‌شده—که به حزب‌الله نیز اطلاع داده شده بود—شامل فرسایش تدریجی توان نظامی، نابودی تجهیزات، هدف‌گیری نیروها، فشار بر استقرار آن‌ها در منطقهٔ جلیل، و تضعیف سامانه‌های دفاعی مانند گنبد آهنین است. در این چارچوب، مقاومت خود را برای یک درگیری طولانی آماده می‌داند که می‌تواند معادلات میدانی را تغییر دهد و تصور برتری نظامی را به چالش بکشد. 🔸 در نهایت، این دیدگاه تأکید می‌کند که عقب‌نشینی در برابر چنین طرحی می‌تواند به پیامدهایی مانند کوچ اجباری و تداوم اشغال منجر شود، و تنها راه مقابله را در تداوم مقاومت و ایستادگی می‌بیند. ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 دکتر فائز ابوشماله، فعال فلسطینی اهل غزه 🔸 بزدلان و خبیثان به جنبش حماس گفتند: بهانه‌ها را از بین ببرید، ای فرزندان سگ، و سربازان اسرائیلی اسیر را تحویل دهید.(اشاره به توهین محمود عباس به اعضای حماس ) 🔸 حماس بهانه‌ها را از بین برد و سربازان اسرائیلی اسیر را تحویل داد. آیا کشتار علیه غزه متوقف شد؟! 🔸 امروز می‌گویند: سلاح مقاومت را تحویل دهید و بهانه‌ها را از بین ببرید ! آیا تحویل سلاح مقاومت، پارس سگ‌ها و دریدن گرگ‌ها را متوقف خواهد کرد؟ ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 أمل سعد ، پژوهشگر لبنانی: 🔸 من بیش از سه دهه است که پژوهشگر حزب‌الله بوده‌ام و در تمام این مدت بارها از من پرسیده شده که این گروه چه زمانی، آیا اصلاً، یا چگونه خلع سلاح خواهد شد. 🔸 اما در چارچوب «تروریسم روزانه اسرائیل» در جنوب و بقاع و فراتر از آن، امروز این سؤال حتی پوچ‌تر به نظر می‌رسد، زیرا کسانی که آن را مطرح می‌کنند هنوز به‌نوعی درک نکرده‌اند که در واقع درباره یک سازمان سؤال نمی‌پرسند، بلکه درباره این پرسش صحبت می‌کنند که آیا یک ملت کامل — مردم جنوب، بقاع و ضاحیه، جامعه شیعه لبنان و بخشی تشکیل‌دهنده از دولت لبنان — باید داوطلبانه تنها ابزاری را که با آن در برابر «نسل‌کشی» خود مقاومت کرده‌اند، تسلیم کنند. 🔸 و پاسخ به این پرسش چیزی است که امروز بیش از گذشته حقیقت دارد: هیچ‌گونه خلع سلاحی برای «مقاومت» حزب‌الله (با R بزرگ) یا هر مقاومت مردمی دیگری که ممکن است شکل بگیرد (با r کوچک)، تا زمانی که «موجودیت نسل‌کش اسرائیلی» وجود داشته باشد، رخ نخواهد داد. ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠اداره عالی حج و عمره عراق: 🔸 بعثه حج عراق برای چهارمین سال متوالی جایزه الماس «لبیتم» را که توسط وزارت حج و عمره عربستان به بهترین بعثه‌های حج اسلامی اعطا می‌شود، از آن خود کرده است. ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

🔸جدال تحلیلی علی هاشم و علی حیدر حول لبنان را در سایت بخوانید علی حیدر روزنامه‌نگار لبنانی در روزنامه الأخبار است و از زمان تأسیس این روزنامه در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان دبیر و نویسنده متخصص در امور اسرائیل فعالیت می‌کند. او اسیر آزادشده از زندان الخیام است و بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۶ در آنجا زندانی بود. وی همچنین به وابستگی و نزدیکی به خط مقاومت شناخته می‌شود. علی هاشم روزنامه‌نگار لبنانی و خبرنگار ارشد الجزیره انگلیسی است. او در موضوعات مربوط به ایران، لبنان، عراق و تحولات منطقه تخصص دارد. وی پیش‌تر با رسانه‌های برجسته‌ای مانند بی‌بی‌سی و المیادین همکاری کرده و در زمینه سیاست خاورمیانه و پرونده ایران تحلیل‌ها و گزارش‌هایی منتشر کرده است. https://shouba.ir/جدال-تحلیلی-علی-هاشم-و-علی-حیدر-حول-لبنا/ ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠* لبنان بدون روتوش رصد و پوشش تحلیل‌ها و موضع‌گیری‌های نخبگان لبنانی نزدیک به حزب الله در مورد حملات اخیر اسرائیل به جنوب لبنان 🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧🇱🇧 #لبنان_بدون_روتوش ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان* @shouba

💠 شیخ حسین زین الدین، فعال فرهنگی نزدیک به حزب‌الله کسانی که شکست را ترویج می‌کنند، نامزد پیروزی نیستند؛ و کسانی که به پیروزی ایمان دارند، شکست به آن‌ها نمی‌رسد. #لبنان_بدون_روتوش ⬅️  شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba