هیچوقت فکر نمیکردم از نوشتن به عنوان تفریح،به نوشتن به عنوان اعتیاد برسم.انگار اگه این احساسات لعنتی رو روی کاغذ پیاده نکنم باید برم خودمو جلوی در قبرستون پیاده کنم.هرچند به قول مامانم:از اعتیاد به گوشی بهتره! _سکوت

"فکر کردن به فکر نکردن خودش یک‌جور فکر کردنه" از افکار تکراری خستم.مسخرس.همش درمورد مسائل تکراری یا قدیمی فکر میکنم.افکار مغز رو فرسوده میکنه. یه مدلیه انگار لازمه مغزت رو از جمجمه‌ت بکشی بیرون،بزاری جلوت و بهش بگی ببین لعنتی!روانیم کردی؛یکم به چیزای جدید فکر کن. _سکوت

انگار هیچکس نمیخواست مرا درک کند.انگار تمام دنیا از من فراری بود.انگار سمی بودم. همه میگفتند زیبا حرف میزنم.اما چرا هیچکس نخواست مرا بشنود؟یعنی اینقدر حرف‌هایم مضحک و طنز آمیز بودند؟ چقدر ساده‌لوح بودم که فکر می‌کردم فقط مشغله‌ی زیادی دارند...چقدر ابله بودم! _سکوت

من عاشق کارای حوصله‌ سر برم.همون کارایی که مردم عادی ازشون فرارین و فکر میکنن اتلاف وقته. مثل گوش دادن به صدای پرنده‌ها،نگاه کردن به گربه‌ها،دراز کشیدن روی تخت،آهنگ گوش دادن بدون انجام هیچ‌کاری،نوشتن،بافتن،حرف زدن با خودم... من عاشق هیچ‌کاری نکردنم.لم‌دادن و ساکت موندن.هیچ به معنای واقعی. چون بنظرم گاهی معنای خیلی‌چیزا توی سکوت و هیچ‌کاری نکردن پیدا میشه! گاهی اوقات فقط نیازه کمی ذهنتو رها کنی و هیچ‌کاری انجام ندی؛همین! _سکوت

+کاری میکنم بفهمی دنیا دست کیه! من همین الان هم میدونم دنیا دست کیه.دست اونی که قوی‌تره.اونی که قدرت بیشتری داره.دست یه سری آدم بزرگ مغرور،خودخواه،خود بزرگ‌بین و احمق! همیشه همین بوده.از همون اول.انگاری که تا وقتی تبدیل به یه آدم بزرگ احمق و مزخرف نشیم،قوی نمیشیم و تا وقتی قوی نشیم،هیچ‌کاری ازمون برنمیاد. با این حساب منطقیه اگه درکی از دنیا نداشته باشم.دنیای بدون عدالت اون چیزی نیست که میخواستم.قدرتمند‌ها عدالتی ندارن.این رو هم میدونم.خیلی وقته که میدونم... _سکوت

می‌بینی دفترچه؟افرادی رو بیشتر از خودم دوست داشتم که درکی از محبت نداشتن. احساسات،احساسات...لعنت بهشون.بابت تمام آزارهایی که به قلب کوچیکم رسوندن و فکرکردن می‌بخشمشون. اما دفترچه!من نمیتونم قاتل‌هایی که با لبخند چاقو می‌زنن رو ببخشم! _سکوت