لیز توی کتاب دیگرستان حرف قشنگی زده بود؛ "اگر افرادی که دوستشان داری ندانند که زنده‌ای، آن وقت شاید تو هم مرده باشی!" فکر کنم حق با لیزه. اگه عزیزانت واقعاً ندونن چه حسی نسبت بهشون داری یا اصلاً وجود و حضورت رو احساس نکنن، فکر نمی‌کنم فرق چندانی با یک آدم مرده، یک جسد داشته باشی. حکایت خیلی از ماست. کسایی که مثل یک آدم نامرئی دارن زندگی می‌کنن... مثل یه روح سرگشته! هیچ وقت نفهمیدم مردم چطوری می‌تونن غیر عمد _خیلی عجیبه ولی غیر عمد_ کسی رو نادیده بگیرن. کوچیک که بودم، وقتی با دوستم توی حیاط خونمون بازی می‌کردیم، من حتی به سگ خیالی سفید و کوچولویی که داشتم هم توجه می‌کردم! چه برسه به افرادی که حضور فیزیکی داشتند. آدما عجیبن. خیلی عجیب... _سکوت