کار ندارم چقدر میخواین همراهی کنین تو چالش ولی میخوام دیگه استارتش رو بزنم.

اولین کلیشه ای که فضای مجازی ایجاد کرده و میخوایم دربارش حرف بزنیم زندگی بی نقص و ایده آلِ

پیج های بلاگری ، چنل های افراد و از این قبیل بسترها با اشتراک گذاشتن صرفا صحنه های بازسازی شده‌ی قشنگ باعث میشن امثال من و تو احساس ناکافی بودن کنیم و همش احساس کنیم واو اینا چقد خوشبختن و من چقدر بدبختم

و اگر میخوام خوشبختی رو به دست بیارم باید مثه این افراد رو بیارم به صحنه های بازسازی شده و یه سری کارای پوچ

برای مثال عکسی بیشتر به دلتون میشینه که واقعا در اون لحظه احساسات به شدت خوبی داشتین؟ یا صرفا اون صحنه رو ساختین تا عکس قشنگ دیده بشه؟

زندگی همینه ، اگر فقط بسازینش که نشونش بدین هیچ لذتی نمیبرین و باعث میشه فقط وقتتون تموم بشه

ولی اگر با تمام پستی بلندی ها سعی کنین لحظات خوبی رو درست کنین ، ساختگی نباشه ، پشتش احساس باشه خنده باشه انگیزه باشه زندگی باشه ، اونموقع صد از بقیه جلوترین

از امروز تا پایان هفته میخوایم درباره این موضوع حرف بزنیم ، تعامل کنیم، نظراتتون رو بگین ، اگر استاد خوبی میشناسین که توضیحات بهتری داده معرفی کنین

این کلیشه ها یه بدی دیگه ام که داره اینه که مجبور میکنه آدمو به یه سری صفات بد

مثه مصرف گرایی

تجمل گرایی

که درباره اینا توضیح کامل میدیم در آینده