به هیچ چیز کار ندارم ، ولی کاش یه مختار داشتیم.

حالم شبیه حال و روزم وقتیه که خبر بیمارستان شفا رو شنیدم ، باورم نمیشد ، بهم ریخته بودم ،نمیدونستم باید سر کی عربده بزنم ، دلم میخواست همه چیز رو بشکونم ، تپش گرفته بودم ، خیره میشدم و طولانی حرف نمیزدم ، الانم همونم با این تفاوت که تموم جنایت با قلم اتفاق افتاده نه اسلحه

دو-دو مساوی شد و تنها بازنده‌ی این مسابقه سطلی‌های وطن‌فروش بودن.

-

انتقامتو میگیریم آقای من‌.

گفتن من قبلتک ؟! من گفتم کربلا.

-

کاشکی ما میمردیم و تو زنده بودی..

ما بالای صد و ده روزه تو محرمیم ، ای محرم چه دیر رسیدی به ما.

حالا ببینم چقدر "فرمانده بده فرمان؛ حکم آنچه - تو - فرمایی" هستید.

-

اشک‌های لعنتی. کنار بروید میخواهم آقا را ببینم. یک‌نفر نیست ولی بیت آنقدر از نبودنش خالی است که صدا می‌پیچد. گویی جهان خالی شده. صدا در سرم می‌پیچد که: امشب چه خودکشی که نکردم به کوی تو بیرون نیامدی به تماشا چه فایده...