گر چه این شهر شلوغ است، ولی باور کن؛ آنچنان جای تو خالی‌ست صدا می‌پیچد...

در نزول گریه‌ام دیدم صعودِ خویش را اشک چون پایین بیاید روح بالا می‌رود...

ای‌گدایان رو کنید امشب که آقا قاسم است تا سحر پیمانه ریز کاسه‌ی ما قاسم است... یادمان باشد اگر روزی بقیع را ساختیم ذکر کاشی های باب المجتبی یا قاسم است از همان روزی که رزق نوکران تقسیم شد کربلای سینه زنهای حسن با قاسم است این کریمان به نگاه خود گره وا می‌کنند آنکه عمری درد ما کرده مداوا قاسم است...

تا نام حسین بر لب مردم ماست در معرکه‌ها شکست دشمن پیداست...

گر راه نمایی، همه عالم راه‌ است ور دست نگیری، همه عالم چاه‌ است... - سعدی

من نشاطی را نمی‌جویم به جز اندوه عشق من بهشتی را نمی‌خواهم به غير از کوی دوست... - فروغی بسطامی

نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم به کسم مکن حواله که به جز تو کس ندارم... -عطار

سعی دارد کودکش را در عبا پنهان کند باید او تن را جدا؛ سر را جدا پنهان کند گریهٔ اصغر، صدای هلهله، با تیرِ خود حرمله باید صدا را در صدا پنهان کند مشتی از خونِ علی را ریخت سمتِ آسمان خواست تا جرمِ زمین را در هوا پنهان کند با غلافِ خنجر، بابا پسر را دفن کرد کربلا را خواست تا در کربلا پنهان کند -مجید تال

بس کن رباب، سر به سر غم گذاشتی اصلا خیال کن علی‌ اصغر نداشتی...

حسین دستِ غریبی به رویِ زانو زد برای جُرعه‌یِ آبی به حرمله رو زد!

قرار شد برود کارِ بوتراب کند فرات را سرِ بدخواهِ خود خراب کند قرار شد برود با لبِ ترک‌ترکش هزار حرمله را از خجالت آب کند امیدوار به این است مادرِ اصغر قرار نیست کسی طفل را جواب کند سه‌ شعبه‌ای به دوراهی رسیده و باید میانِ کودک و باباش انتخاب کند چه انتخاب که با کشتنِ پسر، بابا برای دادنِ جانِ خودش شتاب کند سه‌شعبه از گلوی او بزرگ‌تر باشد کسی بیاید و این غصه را حساب کند...