اینجا چرا صد نمیشه.

حمله بچه‌ها، حمله

کاش مداد قرمزهایت را می‌شکستم عزیزکم، ای‌کاش مداد قرمزهایت را می‌شکستم که چنین زمین و این مدرسه‌ی ویرانه را با خونِ خود رنگ نمی‌کردی. کاش مداد قرمزها جای پاهایت می‌شکستند. من‌و تو جای مدادها شکستیم، به ترانه‌ی شکستن استخوان‌های تو و شکستن قلبِ من گوش کن.

ماه‌پیشونی‌های خورشید، این پیام رو + با یه پیام دل‌خواه فوروارد کنین و یک کلمه بگین تا من براتون یه متن بنویسم، کوتاه و بلند و هرچی که قلم لایق بود.

وای کلمه نگفتم.

کورم.

اه ببخشید

کاشی

کاشی‌ها را با قدم‌هایمان متر کردیم، دقیق در خاطر دارم. حالم که پاهای یخ‌زده‌ام را روی سرمای سرامیکی‌شان می‌گذارم، مواظبم پاهایم از خطوط بیرون نزند. روی این‌ها نقاشی کشیدیم، امّا با ماژیک. هنگامی که رفتی، پوست کف پایت روی صورتکِ من کشیده شد، رنگ پخش شد و در رنگِ آبیِ آسمان گُم‌. من گُم شدم. گمم کردی، تارم کردی. قدم‌هایترا کشیدی و از روی من گذشتی. حالا ببین چگونه کاشی‌ها را متر می‌کنم بی‌آنکه لگد روی صورتت بزنم، ببین چطوربا اشکانم مترش می‌کنم. نه، من تو را لگد نکردم.هیچ درختی خاکی که در آن برهاست را لکد نمی‌کند، مگر که قطع کنند. پس من کاشی‌ها خیس شدند، از اشکان من.وتو محمم زمین خوردی، لیز خپردی و صورتت زخم شد. اشک‌هایم کاشی‌ها را خیس کردند و صورتت، با سایش رخسارِ خودت، پاک شد.

وای چقدر قشنگ=)))))))