یا فاطمه زهرا

آقا امیرالمومنین: "اُقسم باالله قَسَما حَقا اِنّ بعد الغَم فَتحا عجبا بخدا قسم! که همیشه بعد از غم، گشایشی شگفت آور خواهد بود" دست میزارم روی شاهرگ گردنم. تند نبض میزنه و گریه‌م بیشتر میشه. به گشایشِ شگفت‌آوری که بهش قسم خوردی فکر می‌کنم. به صدایِ «الا یا ایها العالم! انا امام‌المهدی...»

/ هنوز تو حالت یخ‌زدگی‌ام، دوست دارم حرف بزنم، گریه کنم، اما نمی‌دونم از چی بگم، از کجا بگم، چی بنویسم؛ هنوز درست و حسابی گریه نکردم، هنوز درست و حسابی غصه نخوردم, و یه جای دور، دور از تهران - بالاجبار - نشستم و از پشت گوشی فیلم و عکسای تجمعات مردم‌مونو نگاه میکنم؛ و پر از حسرتم، که چرا نیستم، چرا نیستم بین مردم، و چرا نمیتونم بلند بلند گریه کنم، از ته دل فریاد بزنم و شعار بدم تا خالی بشه این بغض فرو خورده، تا رو دلم نمونه، تا نشه حسرتِ هیچ کاری نکردن؛ می‌دونم که الان وقت عزای عمومی نیست، وقت جهادِ عمومیه؛ و کاش بودم، بودم بین جمعیت. ترس؟ آره، ترس هست، ترس یقه‌مو میگیره وقتی به این فکر میکنم که نکنه اگه بودم، همونجا یه بمب رو سر منم میخورد و تمام؟ نکنه زیر آوار میموندم، اونم تو خطرناک‌ترین مکان تهران؟ ولی کاش بودم، با ترس ولی بودم، بودم.

*پس هرکجا که هستید بین جمعیت، به نیابت از همه کسانی که نتونستن باشن، قدم بردارید و اعتقادات تونُ نشون بدید🤍.

دلم برای " اون پلیور سفیده که اقا زمستون‌ها زیر قبا میپوشید هم تنگ میشه"

الان وقت عزای عمومی نیست بچه‌ها، وقت جهاد عمومیِ. بعداً میشینیم باهم یه دور گریه می‌کنیم:)))

رَسم است، علی ماهِ رمضان بروَد.

این روزها قشنگ می‌شه فهمید کی سر کدوم سفره بزرگ شده.

؛

. .