مثلاًا یدونه اینا نمی‌رسید؟

دسته گلم نه این یه شاخه چی؟ یدونه

گل باغچه چی؟ یدونه از باغچه میکَندی

" انسان، اگر واقعا انسان باشد، به خانه نیاز دارد نه فقط به خوابگاه یا سرپناه که او را از باد و باران و سرما و گرما پناه دهد. انسان به خانه نیاز دارد و خانه جایی است که تن می‌آساید و روح به سکون می‌رسد." :) ارتداد / صفحه۱۵۷

"دریا، من فساد واقعی را همین می‌دانم. فریفتن به نحوی که انسان حتی به یاد نیاورد که پیش از فریفته شدن چگونه می‌اندیشیده، چگونه دل‌خوش می‌شده، چه چیز او را می‌آزرده. داستانِ فریفتنِ انسان، داستان غریبی است. چیزی از درونِ انسان گم می‌شود و انسان هیچ‌گاه به یاد نمی‌آورد که چه چیز را گم کرده است و از آن رعب‌آورتر اینکه اساسأ به خاطر نمی‌آورد که چیزی را گم کرده است. یک گم‌کردگیِ فراموش شده!" :) ارتداد / صفحه۲۳۴

حتی وسط جنگم دوستای من متأهل می‌شن.

ارتفاعِ صدا از حقارتِ روح خبر میدهد..

"هرچه هست، ابتلاء توست و تو نمی‌توانی و نخواهی توانست از ابتلا رها شوی؛ نه تو و نه هیچ‌کس دیگر. ابتلا قوتِ غالب بشر است و هرکس از این قوت بی‌بهره شود، از آدمی می‌میرد و به حیوان سرمی‌زند. بلای خود را در آغوش بگیر و بفشار؛ آن‌گونه که با آن درهم بیامیزی. او از آنِ توست و تو از آنِ او" .. ارتداد / صفحه۱۸۰

+ من با خود می‌اندیشم که هر انسانی جهانی دارد؛ جهانی که دریا دارد و خشکی، کوهستان‌های یخ‌زده دارد و دشت‌های تفتیده، جلگه‌های آبستن دارد و شوره‌زار‌های نابارور. اما گویا فرصتِ کوتاهِ حیات، او را از دیدن و سیاحت کردن در این جهان پهناور محروم می‌کند. گمانم این است که مردمان، بسیاری‌شان، بسیاری از همین فرصتِ گران را در کنجی از این جهان پنهان می‌کنند و از ترس، که دقیقا نمی‌دانم منشأش چیست، سربرنمی‌آورند تا فرصتشان منقضی می‌شود. دقیقا وقتی که درمی‌یابند فرصتشان تمام شده، بزرگ‌ترین رنج را ادراک می‌کنند:) . - هوممم! بگذار برای این رنج اسمی بگذاریم...مثلا...رنج حسرت، خوب است؟ ارتداد / صفحه۱۵۵

"مراقب باشید به بیرون پرتاب نشوید! پرتاب‌شدگی دقیقا آن زمانی رخ می‌دهد که به چرخش این چرخ عادت می‌کنید و تفاوت لحظه‌ها و رخدادهایش برایتان رنگ می‌بازد. انگار آن‌گاه به لشکرِ عادت‌کنندگان می‌پیوندید و آن درخشش ناگهانی در متن لحظه‌ها از چشم‌هایتان پنهان می‌ماند. خداوند بزرگ‌ترین امکانِ تغییر را در همین لحظه‌های به ظاهر معمولی پنهان کرده است. دست دراز کنید و آن‌ها را بگیرید و خود را به آن بیاویزید و چه بسیار درخشندگی‌های بی‌بازگشتی که در تاریکی لحظه‌های گذرنده پنهان ماندند؛ می‌پرسم: لشکر عادت‌کنندگان؟ - خدا انسان را طوری آفریده که زود عادت می‌کند و آن‌گاه که روزگارِ درازی بر او گذشت، سخت‌دل می‌شود و آنچه را در پی‌اش بوده فراموش می‌کند.." :) ارتداد / صفحه۲۰۸

نمی‌دونم فعلا کتاب دیگه‌ای شروع کنم (و کتب درسی🚮)

نمی‌دونم ولی بین همه‌ی این دوست‌نداشتن‌ها، امیدوارم امام رضا حداقل هنوز دوسم داشته باشه. اصلا نمی‌دونم داره یا نه, ولی من خیلی دلم تنگ شده. خیلی زیاد.