"و فوت کردنِ شمعِ ۱۸ سالگی". میدونی بهار نارنج؟! سن عجیبیِ؛ تا قبل از اون خیلی خودتُ توی ۱۸ سالگی تصور می‌کنی و حس می‌کنی چقدر این سن میتونه جذاب و عجیب غریب و خفن باشه؛ چون ازش دوری. ولی وقتی "می‌رسی" بهش، می‌بینی ‌نه، شاید همیشه همه‌چیز اونجوری که از دور پیداست و می‌دیدی، نیست. شاید گُذرا‌ تر از همیشه..

-

ما آدمها میجنگیم تا مورد قبول باشیم، تا خاص باشیم. اگر احساساتت، افکارت و نوشته هات معمولی باشه دیگه جذاب نیستی، دیگه کسی تورو نمیخونه. اگر یه هنر خاص نداشته باشی، یه داستان جذاب نداشته باشی یا یه درامای خاص، نمیدونم در هر حال اگر نتونی توجه آدمارو جلب کنی فراموش میشی و شبیه یه تیکه کاغذ باطله یه گوشه رها میشی.

غمگین‌ترین چیزی که یِ فرزند میتونه ببینه، پیر شدنِ پدر و مادرشِ؛ یعنی دیدنِ سفید شدنِ موهاشون، و دیدن چروک‌هایی که موقعِ خنده، گوشه‌ی چشم‌شون بیشتر مشخص میشه..

صبر هیچوقت "انتخاب" نبوده.

او همانندِ موسیقیِ بی‌کلام بود؛ حرف نمی‌زد، اما تاثیرش را می‌گذاشت. .

می‌دونی بدتر از جاموندن از اربعین چیه؟ اینکه بری کربلا و "نرسی" به اون چیزی که براش این همه راه رو اومدی.

📪 پیام جدید همیشه وقتی از کنار خونه‌ها رد میشم دوست دارم برم داخلشونو ببینم، درمورد داخل خونه‌ها و اون حس و حالی که هر خونه داره، اون بویی که هر خونه داره کنجکاوم همیشه. #دایگو

و اون جمله‌ی معروف؛ "خسته از تمام چیزهایی که در بیرون به پایان رسید، اما در درونِ من ادامه یافت".

غَم نه عزیزم، غمِ بَلعَندِه.

من از غم منع‌ت نمی‌کنم.