دلش از همه آدم های دنیا پر بود نمی.. نمیدانست دقیقا چرا انگار نشدن و‌نرسیدن او را چنان خسته کرده بود که همه را مقصر میدید _دفتر یادداشت من دیوانه _ _یاد داشت یک_

بله جناب سعدی می‌فرماید که دل و‌جان به تو مشغول و نظر در چپ و راست تا ندانند حریفان که تو منظور منی

والا همه عالم فهمیدن منظورش کیه جز اونی که باید

گاهی گمان نمیکنی ولی خوب می‌شود گاهی نمیشود که نمیشود که نمی شود(:

بعضی وقت ها فکر میکنم اگر همچنان برای آدمایی که دوسشون داریم می‌نوشتیم همه چیز قوی تر بود موندن ها پر رنگ تر و نجات ها اثر بخش تر میشدن عجیبه که معدود آدم هایی می‌شناسیم که عاشق قلم هستن در حالی که کافیه یک بار سر جوهری قلم به کاغذی بخوره تا جادوی عمقش رو بریزه روی کاغذ و تار و پود تشنه اش رو با قیر ِجوهر سیراب کنه صدا مشتاق شنیدنه و گاهی برای شنیده شدن فریاد میشه گاهی سکوت اما کلمه ها سمفونی عجیبی از همه اینها هستن در عین اینکه فریاد می‌زنند متین و با وقار شاخه می‌پیچند دور قلب آدمیزاد و هیچ چیز جز کلمات نمیتونن قلب رو به خوبی بِکِشن ‌یا به آغوش یا به خنجر(: _عماد_

اوهوم متن هم خوبه پسندیدم

اقا این جام شوکران ما چیشد پس

چه بگویم رفته ای ؟ خاطر مایی تو هنوز دوری اما چه کنم وصله به جانی تو هنوز _عماد _

چه کنم این دل غمزده از تو‌خبر نگیرد عشق مگر بازیست با ندیدن آرام بگیرد؟

شاید در دنیایی دیگر او منتظرش بماند شاید او درست مثل خودش پنهانی دوستش داشته باشد (: شاید او هم مخفیانه برایش اشک‌می‌ریخت شاید ...شاید شاید نباید زندگی اش را بر اساس شاید ها بچیند اما این شاید ها شدند تمام قوتش برای ادامه زندگی! این شاید ها مثل پوست خشک زخم زمان کندنشان فرارسیده اما نه! این شاید ها برایش دلیل بودند نور بودند تنفس و بال و پرواز بودند (: _عماد_

داری می‌میری بعد یکی یهو با یه شک زندگی رو بهت برمیگردونه(: