جزئیات همیشه زیبان،گل تازه جوانه زده،گلای رو چادر رنگی،طرح‌پرده ها،رنگ حاشیه ی قاب عکس، گلای مصنوعی و بنفش خونه ی‌مامان بزرگم:).

به گذشته نگاه میکنم،به اشتباهات فجیحم، راستش را بخواهی بدانی، گذشته ای وجود ندارد.لحظه ی قبل که متن را با انگشتانم مینوشتم نیز گذشته ی شوم‌من است،گذشته ی پر از اشتباه من. باخود فکرمیکنم آیا کسی هم مانند من هر نفسش که می‌دمد درحال خراب کردن چیزی ست؟درحال به جوی آب ریختن خود و آنچه میتوانست تمام عمر داشته باشد؟ به راستی این حماقت اذیت کننده ترین چیزی است که ادراک کرده ام اما افسوس که ادراک کمکی به تغییرش در من نخواهد کرد.

-

پرسید حضورش به چه ماند؟ گفتم: به شنیدن صدای آدمی که در غربت، به زبان مادریت سخن بگوید.

Samin:)

کاش موز بودم ولی ریاضی نمیخوندم

یسری روزا ام ویرونت میکنن مثل امروز.