تصورکن اعلام میکنن کربلایی‌ها کجای جمعیت ایستادین، لطفا برید سوار اتوبوس‌هاتون بشید تا راه بیوفتید. و خدا میدونه چی به سرِ بقیه‌ای میاد که این رفتن و جا موندن رو میبینن...

ای منه آواره قویان ابوالفضل ابوالفضل گلمیشم امداده اویان ابوالفضل ابوالفضل

" ای منِ آواره‌ی کوی تو، ابوالفضل برای یاری و کمک به در خانه‌ات آمده‌ام، ابوالفضل"

_ دیگه واقعا نمیکشم. کاش میشد همینجا خوابید.

بعد اومدیم این سمت میدون و کنار بقیه پرچم تکون دادیم. به خودم اومدم دیدم بیشتر از یکساعته اینجا وایستادیم و با جمع همراهی می‌کنیم.

💢 این کلیپ رو با صدا ببینید. اون دو تا دختری که یکیشون شال آبی سرشه برام جالب بودن، دلم میخواست ازشون تصویری داشته باشم و از طرفی نمیخواستم حس بدی بگیرن پس سعی کردم توی کلیپ همه رو نشون بدم که یهو زهرا بهم گفت: _ فهمیدی برات ژست گرفتن؟ _ نه... برگشتم عقب و دیدم دوباره با ذوق برام ژست گرفتن.

بعدش یکیشون اومد سمتم، با خودم فکر میکردم که الان میخواد بهم چی بگه که گوشیش رو داد و گفت: _ میشه از ما یه فیلم خوشگل بگیری؟ + معلومه که میشه.

انقدر همه با انرژی و روی باز کنار هم وایستاده بودن که آدم به وجد میومد. حس میکردم اولین روزیه که آدما اومدن توی خیابون

وقتی می‌خواستیم بیایم گفت که میخوای پرچم بهت بدم؟ و من درد شونه و دست رو بهونه کردم که از صبح با این کیف سنگین کلافم کرده. ولی وقتی توی این جمع قرار گرفتم حس میکنم چیزی رو کم دارم و پرچمش رو ازش گرفتم؟ زمان زیادی رو بدون اینکه حواسم به کیف سنگین روی شونم باشه پرچم رو گردوندم و به آدم‌ها ماشاءالله میگفتیم.

این حرکت قشنگم از این دختر خانوم یاد گرفتم: پرچم رو مثل زمان‌هایی که کسی رو از میخوایم از زیر قرآن رد میکنیم، بالای سقف ماشین‌ها میچرخوند. خیلی حرکت پر مفهومی بود، انگار میخوای عزیزت رو از زیر پرچم متبرک به نام خدا رد میکنی تا همیشه زیر سایه همین پرچم و صاحب اصلیش باشه.

این آمبولانسم چون بیمار نداشت، همینطور که رد میشدن از تو بلندگوی ماشین به جمع ماشاءالله میگفت.

به قول آبجیمون که: مگه اورانیوم آدامس خرسیه که بدیم بره؟!