آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم! ما آمده بودیم تا مرز رسیدن همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیریم! یک جرات پیدا شدن و شعر چکیدن بس بود که با آن غزل آهنگ بمیریم! تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم شاید که خدا خواسته دل تنگ بمیریم! فرصت بده ای روح جنون تا غزل بعد در غیرت ما نیست که در ننگ بمیریم... -محمد عبدی

But we cannot simply sit and stare at our wounds forever.

برسه به دست کسی که نیاز داره به دیدنش 💌

چه قدر همه چیز این دنیا پوچه این همه تلاش برای بقا؟... ای انسان بیچاره...

یک هو به اطرافم نگاه می کنم و می بینم که خیلی وقته که انگار به هیچ جا تعلق ندارم... خیلی سخته آدم به هیچ جایی تعلق نداشته باشه...

خدافظ ترکیب تلخ تکرار نشدنی...

I feel like you’re slipping away from my hands like water. How do I make you stay? I want to ask. But you’re already gone.

رد این سرما می سوزه...